Agenda > Verslagen > Spiel 2000

Internationale Spieltage
SPIEL '00
Messe Essen 26.-29. oktober 2000


Deel I - Deel II - Deel III - Deel IV
komspiel.gif (6620 bytes)

Warfrog & Winsome Games

Deze Engelse resp. Amerikaanse uitgevers deelden zoals gebruikelijk een stand in hal 9. Martin Wallace (Warfrog) heeft een contract met Kosmos/TM Spiele, dat hem in staat stelt zijn spellen eindelijk van een professionele vormgeving te voorzien. Martin had dit jaar twee nieuwe titels, die zich qua presentatie kunnen meten met de producten van grote uitgevers.

Empires of the Ancient World is een strategisch veroveringsspel over de klassieke oudheid. Het veroveren doe je hier niet met stapels counters vol gedetailleerde informatie. Voor het bezetten van gebieden gebruik je eenvoudige houten schijfjes in jouw kleur. De verovering wordt geregeld via speelkaarten, die allerlei verschillende soorten eenheden bevatten. Als het tot een veldslag komt, stellen de opponenten ieder in het geheim een set kaarten samen. Deze kaarten worden een voor een gedraaid, waarbij niet alleen de sterkte van belang is maar vooral ook de wisselwerking tussen de verschillende soorten eenheden. Het aanvallen van een naburige provincie is slechts één van de mogelijke acties. Je moet je daarnaast ook richten op rekrutering van nieuwe eenheden, fortificatie van gebieden (bescherming tegen opstanden) en de ontwikkeling van je economische macht.

Way out West, het tweede nieuwe spel, werd op een originele manier onder de aandacht gebracht. Warfrog had aan diverse bezoekers een cowboyhoed met de titel van het spel uitgedeeld. Dit bordspel speelt zich af in het wilde westen. De spelers verdienen punten met het bezit van gebouwen, treinen, koetsen en vee. Je gebruikt je cowboys om je bezittingen te verdedigen of om je medespelers lastig te vallen (bankroof, schietpartijen enzovoort). Per beurt zijn de actiemogelijkheden beperkt, zodat niet alle spelers de gewenste acties kunnen uitvoeren. Een spelronde begint dan ook met een biedfase, waarin de spelers bieden op de volgorde waarin ze in de actiefase aan de beurt komen. Blijkbaar heeft de hoedenactie de nodige bezoekers naar de stand gelokt, beide spellen werden in een rap tempo verkocht.

Voor John Bohrer van Winsome Games is professionele vormgeving blijkbaar geen vereiste. Zijn spellen zien eruit alsof ze zijn geproduceerd op een simpele computer, een eenvoudige printer en een verouderd grafisch pakket. Het oog mag dan iets willen, maar wordt hier zeker niet bediend. Gelukkig is uiterlijk maar een deel van het geheel en biedt inhoudelijke kwaliteit meer dan voldoende compensatie. Winsome had dit jaar de volgende spellen meegenomen:

West Riding is een nieuw treinenspel van de sympathieke Nederlandse auteur en spellenkenner Han Heidema (bekend van het uitstekende Dutch Intercity). Aandelen van spoorwegmaatschappijen worden geveild. De koper gebruikt dit geld om voor de desbetreffende maatschappij een spoorlijn tussen twee steden aan te leggen (tekenen met krijtjes). Als er na de bouw geld overblijft, verdwijnt dit in de firmakas. Vervolgens mogen de spelers aandelen van verbonden maatschappijen ruilen tegen concernaandelen. Ten slotte ontvangt elke aandeelhouder dividend van de maatschappijen (zowel voor de steden als voor de laatst gebouwde spoorlijn) en van de concerns.

Gold Train is een spel van John Boher zelf. Ook hier draait het om treinen c.q. de aanleg van spoorlijnen in een berggebied vol mijnen, maar nu spelen aandelen en/of krijtjes geen rol. Eerst trek je een lading fiches, waarmee je het spelverloop kunt beïnvloeden (mijnen, arbeiders, blokkades, bandieten etc.). Vervolgens bouw je spoorlijnen door het berggebied. Ten slotte ontvang je geld als jouw spoorlijn mijngebieden aandoet (tenzij de "Dayton Boys" zich daar ophouden).

De krijtjes keren terug in New England Railways, een toegankelijk treinenspel van Martin Wallace (inderdaad, degene die zojuist nog actief was in de klassieke oudheid en het wilde westen). De spelers bieden in een veiling op spoorverbindingen tussen steden. Als je zo'n verbinding bemachtigt, mag je met het krijtje op het bord kliederen. In de steden liggen verschillende soorten handelsgoederen. Die worden in de loop van het spel via de spoorverbindingen verplaatst. Dit levert de eigenaar van de verbinding geld op.

Nog meer treintjes

In hal 11 deelden Mayfair en Tresham Games een stand. Francis Tresham (auteur van klassiekers als Civilization en 1829) presenteerde 1825 Unit 2 ("The Midlands"). Dit is het tweede spel in de 1825-serie. Hier rijden de treinen in het noorden van Engeland. Mayfair toonde de langverwachte heruitgave van Silverton, een treinenspel dat begin jaren negentig werd uitgegeven door Two Wolf Games.

Tijdens de beurs kwam ik Michael Bruinsma van 999 Games tegen. Hij vertelde dat hij in onderhandeling is met Tresham over zijn langverwachte bordspel Revolution.

Nog meer cowboys

Alea toonde zoals gebruikelijk een prototype van een spel dat pas volgende voorjaar op de markt komt. Na Ra in 1998 en Tadsch Mahal in 1999 was het nu de beurt aan Wyatt Earp (eerder aangekondigd als Wanted). De spelers jagen met hun kaarten op zeven bandieten, om een hoge beloning in de wacht te slepen. De jacht wordt gestart met "wanted"-kaarten, de premie wordt verhoogd met bandietkaarten en het spelverloop wordt beïnvloed door sheriffkaarten.

Kaarten op het strand of in de zee

Krimsus Krimskrams Kiste kwam met twee nieuwe kaartspelletjes naar de beurs. Strand-Cup is een kaartspelletje voor twee teams van 4, 6 of 8 spelers. Het thema is beach-volleybal. De kern van het spel bestaat uit de actiekaarten, waarmee zowel de balaanname als de aanval wordt geregeld. Een goed opgebouwde aanval heeft een hoge "netwaarde", waardoor de verdedigende partij meer moet investeren om de bal te stoppen. Het spel bevat nog een paar bijzondere kaarten, zoals de energiedrank of de "killer-service".

Na een potje volleybal wil je natuurlijk even afkoelen in de zee. Dan belanden we bij het tweede kaartspelletje. In Haps beheren twee spelers ieder een school van drie hongerige haaien. Het is de bedoeling dat je een menu van drie gangen samenstelt: voorgerecht, hoofdgerecht en het toetje. Onder de voedselkaartjes bevindt zich uiteraard ook een volleyballer.

Catan, Catan en nog iets

Bij Kosmos zijn ze nog lang niet klaar met het succesverhaal Catan. Op Spiel werden de liefhebbers getrakteerd op het Siedler Buch, een goedgevulde doos met een dik boek vol scenario's en zeer veel spelmateriaal. Hiermee kun je de komende maanden allerlei varianten proberen. Sternenfahrer werd uitgebreid met de expansieset voor 5 en 6 spelers. Ik moet er niet aan denken om dit langdurige spel nog eens op te rekken met een vijfde en zesde speler. Gelukkig kun je het materiaal uit de set (o.a. een nieuw volk) ook goed gebruiken voor het spel met 4 spelers. Sternenfahrer werd verder opgeleukt met poppetjes van de buitenaardse volken. Dit doosje scoort een tien in de categorie overbodige onzin. Het meest smakelijke Catanproduct van de beurs was het chocolade-ei met het bekende logo, dat overal gratis werd uitgedeeld.

Naast Catan was er voldoende aandacht voor andere nieuwe spellen. La Città is al een tijd verkrijgbaar, maar trok de nodige geïnteresseerde spelers. De spelduur is aan de forse kant, maar dit is geen probleem voor een interessant strategisch bordspel over de ontwikkeling van steden. Der Herr der Ringe (In de Ban van de Ring) stond uiteraard in het middelpunt van de belangstelling. Hele volksstammen hebben van het boek genoten en hadden ongetwijfeld hoge verwachtingen van Knizia's coöperatieve bordspel. Ik heb het gespeeld en ben vooralsnog niet enthousiast. Het spel draait om het trekken van gebeurtenisfiches, het verzamelen van kaartjes en fiches en het inleveren van dezelfde kaartjes en fiches. Het spel voelde aan als een toertocht waarbij je zelf nooit aan het stuur mag zitten. Waarschijnlijk is dit spel vooral leuk voor mensen die er plezier aan beleven om hetzelfde computerspelletje tienmaal te spelen om een indrukwekkende "high score" te behalen. Ik hoop dat ik deze eerste indruk later kan opkrikken tot een meer positieve spelbeleving. Ten slotte presenteerde Kosmos twee nieuwe 2-persoonsspellen.

Halali is een simpel bordspel van Rudi Hoffmann, dat in de jaren 70 al eens eerder op de markt was. Het spelbord wordt gevuld met gedekte fiches. De ene speler is de jager, de andere speler beweegt de dieren. Als je aan de beurt bent, mag je een fiche omdraaien of een eerder omgedraaid fiche bewegen. De fiches kunnen elkaar slaan in een bepaalde rangorde: de vos vreet de eend, de jager schiet alles overhoop, de beer vreet alles op (incl. jagers en houthakkers) enzovoort. Je verdient punten door het slaan van fiches of door het in veiligheid brengen van jouw fiches. Het draaien van de fiches is een grote loterij. Naarmate er meer fiches zijn omgedraaid, komt er meer tactiek om de hoek kijken.

Babel is een pittiger spel van Uwe Rosenberg en Hagen Dorgathen. Iedere speler beschikt aan zijn kant van het spelbord over vijf bouwplaatsen, waarop je met kaartjes tempeltorens kunt bouwen. Elke bouwplaats hoort bij een bepaald volk. Een trio kaartjes van hetzelfde volk biedt je extra opties: een toren van je tegenstander slopen, bevolking bij hem weglokken enzovoort. Het bij elkaar krijgen van zo'n trio vergt het nodige aan planning.

Een blik bonen

Bohnanza is een populair kaartspelletje dat inmiddels de nodige expansiesets en zusterspellen heeft geproduceerd. Over de inhoudelijke waarde van sommige nazaten kun je twisten, op het onderdeel persiflage scoren ze hoge ogen. Zo is La Isla Bohnita een persiflage op Die Seefahrer von Catan en wordt met Spacebeans geknipoogd naar Sternenfaher. Ook dit jaar werden de nodige blikken met bonen opengetrokken.

Amigo had Al Cabohne in de aanbieding. Dit is een zusterspel voor 1-2 spelers, dat je zonder het origineel kunt spelen. De handel tussen de spelers is verdwenen. Je hebt nu te maken met 2-3 maffiabazen die elk een eigen akkertje beheren. Als jij dezelfde bonen verbouwt als een van de schurken, moet je elke beurt een bonenkaart inleveren. In Al Cabohne speelt de aflegstapel een belangrijke rol: het is mogelijk dat grote hoeveelheden afgelegde bonen in het spel terugkeren.

High Bohn is een expansieset die voor de afwisseling wordt uitgegeven door een ander bedrijf. Lookout Games is een samenwerkingsverband van een aantal spelauteurs, waaronder Uwe Rosenberg zelf. Met de opbrengst van je akkers kun je een Westernstad uitbouwen. De gebouwen (bijv. saloon) hebben nuttige eigenschappen, die je later in het spel goed kunt gebruiken. Met een mooie verzameling gebouwen kun je bovendien een berg bonuspunten verdienen.

In 2001 brengt Amigo een nieuwe versie van de expansieset voor 3-7 spelers op de markt. Deze set wordt dan uitgebreid met alweer een nieuwe variant van Uwe Rosenberg.

Nu we het toch over Amigo hebben.....

Het gaat deze uitgever van de Duitse Pokémonkaartjes blijkbaar voor de wind, de Amigostand vulde een groot deel van hal 11. Naast Pokémon en Magic was er veel aandacht voor D&D (o.a. met een groep acteurs, die uitgerust met microfoons de halve zaal lieten meegenieten) en Diskwars. Uiteraard kwamen ook de gezelschapsspellen aan bod. Over Al Cabohne kon je hiervoor al iets lezen, de andere nieuwe spellen waren:

San Francisco is een bordspel voor 3-5 spelers van Thorsten Löpmann en Andreas Wetter. De spelers proberen de stad te herbouwen na de aardbeving van 1906. Geld en invloed bepalen wie de meest winstgevende stadswijken kan bouwen. Aan het begin worden de wijkkaartjes geschud en op het spelbord gelegd. Door de toevallige verdeling begint elk spel met een nieuwe spelsituatie. Vervolgens krijgen de spelers geld- en invloedkaarten. Hiermee kunnen ze bouwvergunningen voor bepaalde wijken verwerven. De startspeler trekt een actiekaart van de dichte stapel. Deze kaart geeft aan in welke wijk er gebouwd mag worden en door hoeveel spelers. De vergunning gaat naar de speler met de hoogste invloedskaart. Pas op: bij meerdere gelijke kaarten gaat de vergunning naar de naast lagere invloedskaart! Het is ook mogelijk om de vergunning via een veiling te verkrijgen. Het aantal geld- en invloedskaarten is beperkt. Je moet dus kiezen waar en wanneer ze je inzet. Wil je snel geld verdienen, of wacht je liever tot de meer winstgevende stadswijken aan bod komen (en je medespelers dan hun meeste geld en invloed hebben verbruikt)?

Pinocchio is een kaartspel voor 2-6 kinderen vanaf 6 jaar van Dieter Gebhardt. De spelers leggen kaarten met afbeeldingen van kledingstukken gedekt op tafel, waarmee ze onze bekende liegende houten pop moeten aankleden. Je noemt de soort en kleur van het kledingstuk. De volgende speler kan je geloven en zelf een nieuwe kaart afleggen, of beweren dat je liegt. Heeft hij gelijk, dan krijgt jij een neuskaart. Heb je niet gelogen, dan moet hij een neuskaart nemen. De winnaar is degene met de kleinste neus.

Tijdens de beurs werd informatie bekend over de plannen voor 2001. Amigo komt dan met een kaartspel dat is gebaseerd op Café International, het kinderspel Gespensterjagd en een pittiger spel genaamd Big Deal.



Lees verder in deel IV van dit verslag

Agenda > Verslagen > Spiel 2000


Top