Agenda > Verslagen > Spiel 2006

Internationale Spieltage
SPIEL '06
Messe Essen 19.-22. oktober 2006


Deel I - Deel II - Deel III - Deel IV - Deel V - Deel VI
komspiel.gif (6620 bytes)

Phalanx Games

Deze Nederlandse uitgever verkocht een kleine uitbreiding voor Mesopotamië. Deze bevat 7 nieuwe actiekaartjes, die soms gemene streken mogelijk maken. Dit piepkleine setje kostte € 2,50. Phalanx noemde dit zelf een “zeer interessante prijs”. Daarnaast presenteerde Phalanx drie nieuwe spellen: Anasazi, Justinianus en Italia. Laatstgenoemde is een nieuwe variant op Britannia. Aangezien ik het origineel en het Spaanse broertje reeds bezit, kon ik de verleiding weerstaan om deze Romeinse versie aan mijn verzameling toe te voegen.


veel bordjes

Anasazi is een vlot en eenvoudig familiespelletje met een bijzonder speelveld. Het spel is ontworpen door Klaus-Jürgen Wrede. Het thema betreft archeologisch onderzoek in het voormalige woongebied van een oude indianenstam. Het speelveld is opgebouwd uit allerlei kleine losse bordjes. De tussen deze bordjes zichtbare tafel doet dienst als een stelsel van canyons. De actieve speler mag tweemaal een actie uitvoeren: een kamp bouwen of aan een expeditie deelnemen. Met de laatste actie plaats of verleng je een loopbrug op het speelveld. Als dit kartonnen staafje voor de eerste keer een bordje raakt, mag je de geheime kleur onderop het daar aanwezige ruïneblokje bekijken. Als je op zo’n bordje een schatblokje raakt, ontvang je deze schat. Als je het ruïneblokje raakt, leg je deze op een scorebordje. Een kamp is een losse tegel tussen twee bordjes. Als jij met een expeditiestaafje een eigen kamp raakt, mag je een schatblokje van een medespeler pikken. Aan het einde krijg je punten voor jouw schatten. Een schatsoort is meer waard als er weinig ruines van deze kleur zijn ingezameld.


de Byzantijnse hitparade

Justinianus van Leo Colovini en Alessandro Saragosa is in feite een hitparade met Byzantijnse karakters. Het speelveld bestaat uit 12 hovelingen van keizer Justinianus. Elke hoveling bevat drie gaatjes, waardoor je de waarde in de drie speelfases kunt zien. De waarde van hovelingen stijgt als zij naar rechts worden verplaatst. De hovelingen vind je ook terug op speelkaarten in 4 kleuren, waarvan iedere speler er 2 per kleur ontvangt. Iedere speler beschikt verder over 22 invloedfiches in zijn eigen kleur: 10 open achter zijn scherm, 12 dichte in de voorraad. Deze fiches hebben een waarde van 1-3 punten (positief of negatief). Tijdens een speelfase speel je om de beurt één gedekt invloedfiche bij een hoveling op het speelbord of op het scorebord. Bij elke hoveling is ruimte voor drie fiches. Als je past, mag je twee gedekte fiches aan jouw actieve open voorraad toevoegen. Als iedereen heeft gepast, is de ronde voorbij. Dan worden de fiches bij de hovelingen omgedraaid en wordt de positie van de hovelingen conform het saldo van positieve en negatieve invloedpunten aangepast. De laatste passer beslist of dit van links naar rechts of omgekeerd wordt afgehandeld. De gespeelde fiches gaan het spel uit. Daarna start een nieuwe ronde of mag een speler eventueel een puntentelling activeren. Dit mag als zijn op het scorebord gespeelde fiches minimaal de voorgeschreven waarde hebben. Dan krijgen de andere spelers eerst punten voor hun fiches op dit scorebord. De spelers met de hoogste waarde aan fiches op het scorebord bepaalt automatisch de kleur van de puntentelling. Vervolgens draait iedere speler zijn gedekte speelkaarten in deze kleur om en krijgt hij punten voor de afgebeelde hovelingen. Deze kaarten worden ook afgelegd. Na de telling van de derde fase is het spel voorbij. Dit is een spel voor spelers die geen hekel hebben aan blind bieden en aan raden wie welke belangen heeft. Zowel de speelkaarten als de gespeelde fiches blijven immers geheim tot het moment suprême.

Queen Games

In Alhambra - das Würfelspiel staan de zes gebouwen afgebeeld op acht dobbelstenen. De spelers gooien maximaal drie keer en proberen om zoveel mogelijk invloed te krijgen op een gebouwensoort. Als spelers gelijk zijn geëindigd, dan staat degene die minder worpen heeft gebruikt sterker. Je hebt dus telkens de keuze of je na bijv. twee worpen stopt of dat je gokt dat je toch nog een extra gebouw gooit. Degene die de meerderheid bij een gebouw heeft, scoort twee punten voor dat gebouw, of hij mag één punt nemen en een bonusfiche pakken. De nummer twee krijgt automatisch de niet gekozen mogelijkheid. Na de eerste, derde en vijfde ronde is er een waardering van alle zes gebouwen. Hiermee krijgen de spelers winstpunten. Degene met de meeste winstpunten wint. Ondanks dat het een Yathzee-variant lijkt, zitten er toch leuke aardigheidjes in. Een beetje het Can't Stop-principe, en de bonusfiches zijn ook belangrijk. Deze helpen je in het spel. Per gebouw ligt er één fiche, dat bepaalt naast de punten dus ook of je daarvoor wilt gaan of niet. Met vier spelers duren vijf ronden echter wel te lang voor wat het spel te bieden heeft. (Tekst: Det)


de diefjes van Bagdad

Der Dieb von Bagdad draait om schatten jatten in Bagdad. In zes paleizen liggen schatten. Degene die als eerste 4 schatten heeft veroverd met zijn dieven, wint het spel. Deze schatten worden helaas bewaakt door wachters, waardoor dit geen peulenschilletje is. Om dieven te plaatsen in een paleis, moet je kaarten spelen in de kleur van dat paleis. Hoe meer wachters er staan die niet van jezelf zijn, hoe meer kaarten er moeten worden gespeeld. De wachters kunnen ook worden verplaatst door het spelen van kaarten. Eventueel nemen ze een dief mee. Als er genoeg dieven in een paleis staan, neem je de schat in je voorraad, evenals de uitgeputte dieven. Uiteraard zijn er steeds meer dieven nodig om schatten te jatten. Aan het eind van je beurt trek je drie nieuwe kaarten en als je een beurt overslaat, mag je er vier pakken, waaronder een danseres (joker). Het is een luchtig licht tactisch familiespelletje met een redelijk grote geluksfactor. (Tekst: Det)

Het strategische bordspel Shogun is gebaseerd op het spelsysteem van het uitmuntende Wallenstein. Volgens mijn eerste waarneming beperken de verschillen zich tot een aanpassing van het thema, het materiaal en de mogelijkheid om te bieden op de speelvolgorde (in combinatie met een bonus). De vormgever heeft bij Shogun overigens prima werk afgeleverd. Er zijn twee edities van het spel uitgebracht. De eigenaar van Queen Games was zo vriendelijk om vrijdag de versie met Nederlandstalige regels voor me mee te nemen. 

Ravensburger

Die Baumeister von Arkadia is een bordspel van Rüdiger Dorn. De spelers bouwen aan de huizen en het kasteel van de stad Arkadia. Als je aan de beurt bent, kun je een bouwkaart spelen en een huis bouwen of arbeiders inzetten. Als je een huis omringt met een combinatie van arbeiders en gebouwen, levert dit je 1 of meer zegels op. Gedurende het spel kun je jouw zegels vier keer inleveren voor winstpunten. Dit doe je bij voorkeur wanneer de desbetreffende kleuren veel waard zijn. Dit hangt af van de stand van zaken in het kasteel, waar na ieder voltooid huis een torentje in een van de zegelkleuren wordt bijgeplaatst. Hoe meer torentjes in een kleur zichtbaar zijn, des te meer die zegels opleveren. Zo'n puntentelling zorgt ook nog eens voor de aanvoer van nieuwe arbeiders, die je hard nodig hebt om nieuwe gebouwen te omsingelen. 


de volle stand van Ravensburger

Die Baumeister von Arkadia is een sterke combinatie van toegankelijke regels en een inhoudelijk uitdagend spelverloop. Ook de vormgeving is goed verzorgd. Met zo'n spel kun je zonder gene bij de Spiel des Jahres jury aankloppen. Begin 2007 wordt dit boeiende bordspel ook in Nederland uitgebracht.

R&D Games

Richard Breese kwam met zijn nieuwe bordspelletje Fowl Play! en de uitbreiding Reef Encounters of the Second Kind naar de beurs. Van 40 euro voor een klein bordspelletje met een handvol speelstukken en een stapel kaartjes moest ik even slikken. Dat gold nog meer voor de 30 euro voor een setje speelkaarten, twee sheets met fiches en vier houten garnaaltjes. Ik heb Fowl Play! nog niet gespeeld. Het spel ziet er op het eerste gezicht onschuldig en eenvoudig uit, maar volgens Richard en andere kenners van het spel is het een wolf in schaapskleren. Het schijnt met name even te duren voordat je de bijzonderheden van het scoresysteem hebt verteerd. Zicht op dit systeem is essentieel, want anders zit je als een kip zonder kop te spelen.

Repos

Santy Anno is van oorsprong een soort stoelendans rond de tafel. Ik heb het echter alleen zittend aan tafel gespeeld. Het gaat om een aantal kapiteins die te dronken zijn geworden om hun eigen schip terug te vinden. Elke speler heeft een schip voor zich liggen en dat schip heeft een aantal eigenschappen: de kleuren van de romp, zeilen, kraaiennest en naamkaartje, verder nog een naam, een getal en een papegaai die ergens vliegt. Op tafel worden kaartjes open gedraaid. Daarop staan aanwijzingen. Stel er ligt een romp, dan ga je in gedachten van het schip vanwaar je start naar een ander schip op tafel met dezelfde kleur romp. Als het tweede kaartje dan een kraaiennest laat zien, dan ga je van dat schip uit naar een ander schip met dezelfde kleur kraaiennest. Zo leg je een route af van 5-9 kaartjes. Bij het schip waar je eindigt, leg je zo snel mogelijk jouw kaartje neer en een schijf op het scorebordje. Als iedereen dat heeft gedaan, wordt gekeken wie het goed hadden. De snelsten daarvan krijgen punten. Omdat iedereen van een ander schip vertrekt, komt ook iedereen op een verschillend schip aan. Uiteraard zijn er ook veel moeilijker kaartjes. Bijvoorbeeld: tel drie op bij het getal van jouw schip, maar kom je boven de acht, dan moet je er juist vijf van aftrekken. Het is superchaotisch en halverwege ben je soms de draad weer kwijt, waardoor je weer opnieuw moet beginnen. We hebben er erg veel plezier aan beleefd, maar eerlijk is eerlijk, als jij het allemaal niet zo snel ziet en de rest van de groep steeds wel, dan zal je er minder plezier aan beleven. Er zit nog wel een humoristisch vertaalfoutje in. Bij een gelijke stand aan het einde van het spel staat in de Nederlandse regels: "dan scheid je de spelers met een ijzeren staaf". Toch vreemd als er in het Engels wordt gesproken over "to do an arm-wrestling match" en in het Duits "eine Entscheidung durch Armdrücken". Armpje drukken dus. De Franse regels verklaren de fout meer: "un bras de fer". Dat is hun uitdrukking voor armpje drukken, maar "fer" betekent letterlijk: "ijzer". (Tekst: Det)

Rio Grande Games

Deze Amerikaanse firma is begonnen als uitgever van Engelstalige edities van Duitse spellen. Ondertussen heeft men deze activiteit uitgebreid met heruitgaven van verdwenen Duitse titels en de uitgave van eigen spellen. Anno 2006 is de wereld volledig omgekeerd: een bekende Duitse uitgever als Abacus geeft in licentie Duitstalige versies van RGG-spellen uit. Rio Grande Games is de spil in een internationaal netwerk van samenwerkende uitgevers. Op de beurs was te merken dat RGG ook op Duitse bodem een serieuze speler is: men had een opvallend grote stand in hal 10, waar je op tientallen tafels allerlei nieuwe spellen kon spelen.

Een van de nieuwe titels is Medici vs Strozzi van Reiner Knizia. Dit biedspel voor twee spelers is een bewerking van zijn klassieker Medici uit 1995. Tussen de spelers liggen drie havens met velden voor 2-3 goederensoorten. Iedere speler beschikt over drie schepen, met 3-5 laadruimtes. Een stoffen zakje bevat een lading goederenfiches, met een waarde van 0-5 invloedpunten. De actieve speler trekt 1-3 fiches en noemt de verkoopprijs. De medespeler kan deze fiches kopen of de fiches aan de actieve speler laten. De koper betaalt aan de bank en legt de fiches op een schip. Als de zak leeg is of de schepen van één speler zijn gevuld, wordt afgerekend. Per haven verdient degene met de meeste invloed 20 goud. Per goederensoort (kleur) kun je per haven een bonus van 10-30 goud verdienen, als je een monopolie in deze kleur hebt bemachtigd. Na drie tellingen wint degene met de meeste punten. Naar mijn mening hebben ze Medici omgebouwd tot een geslaagd tweepersoonsspel.


volle bak bij Rio Grande

Een andere nieuw spel is Gloria Mundi. Dit bordspel voor 2-6 spelers speelt zich af tijdens de val van Rome. De spelers vertegenwoordigen Romeinse families met drie soorten bezittingen (speelkaarten), waarmee ze de belangrijke "grondstoffen" voedsel, goud en vrede kunnen produceren. Je speelt elke beurt 1 nieuwe bezitting uit, waarna alle spelers voor elke open kaart in deze kleur grondstoffen ontvangen. Met de grondstoffen kun je elke beurt één ontwikkelingskaart kopen, waarmee je bestaande bezittingen kunt opwaarderen. Door het kopen en soms ook door het activeren van ontwikkelingskaarten gaat jouw speelfiguur vooruit op een scorespoor. Het is de bedoeling om als eerste het einde van dit spoor te bereiken. Aan de andere kant van Rome loopt nog een spoor, waarover een neutrale speelfiguur (een horde Goten) raast. Dit spoor bevat velden met afbeeldingen van de drie soorten bezittingen. Aan het einde van jouw beurt kun je de Goten afkopen (kost 1-2 grondstoffen) of je laat de horde bewegen. Dan moeten een of meer spelers uitgespeelde bezittingen inleveren. Dit spel draait om zuinigheid (met zo min mogelijk grondstoffen zoveel mogelijk bewegen), om de ellende van de Goten zoveel mogelijk bij de medespelers te laten landen en om geluk bij het verschijnen van nieuwe ontwikkelingskaarten. Ik vind het na drie potjes nog steeds een aardig spel, maar deze mening wordt niet door iedereen gedeeld.



Lees verder in deel VI van dit verslag

Agenda > Verslagen > Spiel 2006


Top