Agenda > Verslagen > Spiel 09 > Verslag 

Internationale Spieltage
SPIEL '09
Messe Essen 22.-25. oktober 2009


Deel I - Deel II - Deel III - Deel IV - Deel V - Deel VI
komspiel.gif (6620 bytes)

Gémklub

Krysis is een spel om diamanten. Je hebt een Koboldbende met vechtersbazen en transporteurs. In het spel betekent dit dat je twee gescheiden kaartstapels hebt. Je neemt zes kaarten ter hand, waarbij je steeds zelf mag weten van welke stapel je pakt. Verder heb je nog wat diamanten achter je zichtscherm. Het bord toont een mijn, bestaande uit verschillende lagen. Elke laag correspondeert met een beurt. Elke beurt begin je met te bieden op de volgorde. Dit doe je met je diamanten. De eerste speler mag als eerste een positie in de mijnlaag kiezen. Dit levert diamanten en/of uitrustingkaarten op. Helaas heb je die nog niet in veiligheid gebracht, en komen deze vóór je zichtscherm in je kamp te liggen. Nu wordt om de beurt een handkaart opengelegd, tot ieder er drie voor zich heeft liggen. Dit trio bepaalt je snelheid, transportcapaciteit en kracht. Jammer genoeg zijn de krachtpatsers over het algemeen supertrage, waardeloze transporteurs, en blinken de snelle jongens niet uit in het gevecht. De speler met het snelste trio gaat als eerste. Je kunt diamanten en uitrustingskaarten naar je hoofdkwartier (= achter je scherm) brengen. Dit kan vanuit je eigen of andermans kamp komen. In dat laatste geval moet jouw trio wel krachtiger zijn dan die van de ander. Uiteraard kun je niet meer meenemen dan ze kunnen dragen. En aangezien ze naar je hoofdkwartier gaan, zijn ze daarna weg en kan ieder die na je komt zonder problemen spulletjes uit jouw kamp meenemen. Je kunt ook vanuit andermans kamp spullen stelen en naar je eigen kamp brengen. Dan blijven je manschappen tenminste nog de wacht houden. Als alternatieven kunnen de kobolds ook spullen naar de bank brengen (dan krijg je er winstpunten voor, en is je kamp daarna ook vrij toegankelijk) of gewoon lekker diamanten delven (komen in je kamp). Uitrustingskaarten kun je inzetten in je beurt (extra kracht of transportcapaciteit) of kun je ongebruikt naar bank of hoofdkwartier brengen voor punten. Aan het einde leveren de spullen in je hoofdkwartier nog winstpunten op, waarbij vooral de uitrustingkaarten waardevol kunnen zijn. Wat er in je kamp ligt, is waardeloos. Op zich klinkt de beschrijving wel leuk, maar het spel kon ons absoluut niet boeien. Als je beter weet wat voor eigenschappen de verschillende bendeleden hebben, dan kun je waarschijnlijk wel gerichter spelen. Wij hielden het echter al halverwege het spel voor gezien en hadden geen enkele behoefte om het verder te willen leren kennen. (Tekst: Niek).

Giuoco

Koplopers & Dwarsliggers is de eerste release van deze nieuwe Nederlandse uitgever. Dit treinenspel speelt zich af op een kaart van Nederland. Op het speelbord is Nederland verdeeld in vijf gekleurde regio’s. Daar vind je tientallen stations en de tussenliggende spoorverbindingen. Op ieder station ligt aan het begin een reizigerfiche klaar (waarde 100-250). Deze reizigers haal je op met jouw treinen, waarna je ze op hun eindbestemming moet afleveren. Iedere speler mag hiertoe maximaal drie treinen bouwen. Bouwen kost je actiepunten, waarvan je er elke beurt vijf mag besteden. Met jouw acties kun je verder treinen afbreken, rijden, combineren, splitsen of ombouwen (voor leken: de rijrichting 180 graden wijzigen). Verder kun je reizigers ophalen, wegbrengen of laten overstappen. Je kunt ook nog medespelers blokkeren met verstoringkaarten, die het slachtoffer met een spoedreparatie kan verhelpen. Afgeleverde reizigers bewaar je in een scorebakje. De speler die aan het einde van het spel de meeste reizigers heeft afgeleverd, is de winnaar. 


voor de opening van de beurs

Dit is een vlot en toegankelijk familiespel over het vinden en uitvoeren van efficiënte treinroutes. Koplopers & Dwarsliggers is een leuke combinatie van optimaliseren en tegenstanders plagen. Dit is een geslaagde start van deze nieuwe Nederlandse uitgever.

Goldsieber

Bij Pizza Paletti scheuren de spelers als pizzakoeriers over het bord. Dit bord bestaat uit straten, winkels en huizen. Her en der moeten ze de ingrediënten verzamelen voor bestelde pizza's. Openliggende kaarten laten de bestellingen zien. Als een pizza klaar is, wordt deze natuurlijk ook bezorgd. De spelers hebben de beschikking over een auto en een bromfiets, die met dobbelstenen worden bewogen. Hiermee kunnen ze de gevraagde pizza's afleveren. Sommige huizen geven een fooi, wat mooi meegenomen is, want het draait uiteindelijk allemaal om geld. Als pesterijtje zit er nog een wegversperring in het spel. Dit betekent omrijden voor de één en hopelijk profijt daarvan voor de ander. Pizza Paletti is een luchtig familiespelletje. (Tekst: Det). 

Niek werd minder geboeid door de inhoud, maar zocht tijdens het spel naar leukere manieren om het spelmateriaal te gebruiken, getuige de volgende foto:

In Psycho Pets zijn de spelers dierenpsychiaters. Elke ronde worden er stuk voor stuk therapiekaarten opengedraaid. Dit zijn dieren of bijv. een sofa of pillen. Na elke kaart beslissen de spelers of ze stoppen of dat ze doorgaan. Voor de spelers die doorgaan wordt er weer een kaart opengedraaid. Als dit niet een kaart is die al op tafel ligt, hebben de spelers weer de keus. Als de kaart al wel op tafel ligt, zijn de spelers die door zijn gegaan, af. Op deze manier verzamelen de spelers therapiepunten. Met deze therapiepunten kunnen ze zich verbeteren door voederbakjes te plaatsen op bonusvakjes op het bord. Of ze kunnen patiëntenkaarten kopen. Door de verbeteringen kunnen de spelers later een hoger aantal therapiepunten halen. 

Het doel van het spel is om zoveel mogelijk winstpunten te scoren met de patiëntenkaarten. Een grappig spel in de categorie Diamant/Can't Stop, maar dan met meer keuzemogelijkheden. (Tekst: Det).

Hall Games

Ik ben zeer gecharmeerd van Loyang, Rosenberg's derde spel in de 'oogsttrilogie'. Dit is de reeks die voor de buitenwacht in 2007 begon met Agricola. Op jouw akkers verbouw je allerlei groentesoorten, die je voor zoveel mogelijk geld wilt afleveren bij ongeduldige vaste klanten of bij snelle passanten. De motor van dit spel is een leuk distributiesysteem van actiekaarten. Je begint met een hand van vier kaarten, waarvan je er uiteindelijk twee mag inzetten, een uit je hand, de ander uit het open aanbod op tafel. Als je aan de beurt bent, moet je kiezen uit kaarten inzetten of een kaart aan het open aanbod toevoegen. Het open aanbod groeit, bevat kaarten die voor verschillende spelers een verschillend belang hebben, je blijft hopen dat een mooie kaart weer terugkomt. Dit zorgt per saldo voor een portie gezonde spanning. In de actiefase kun je naar hartenlust allerlei acties uitvoeren, met maar een doel: het vullen van de geldpot. Deze pegels heb je nodig om vooruit te komen op de 20 genummerde velden van jouw scorespoor. De eerste stap van een speelronde kost je altijd maar 1 geldstuk, voor elke volgende stap betaal je de op het veld afgebeelde waarde. 

Een schitterend tactisch en dynamisch groeispel, met één inhoudelijk nadeel: sommige actiekaarten bevatten veel Duitse tekst en zijn dus niet taalneutraal. Een tweede nadeel is de relatief pittige verkoopprijs. Ik vind 40 euro een hoop geld voor een stapel speelkaarten, een paar stukjes karton en een zakje met houten speelstukken.


Uwemania

Hans im Glück

Egizia is een nieuw bordspel van het Italiaanse auteursteam dat een paar jaar geleden verantwoordelijk was voor Leonardo da Vinci. Egizia speelt zich af in de Vallei der Koningen, een verzamelplaats van Koninklijke graven en andere monumenten in het oude Egypte. Iedere speler beschikt over een vloot schepen, een groep arbeiders, een voedselvoorraad en een lading stenen en zet deze middelen in om een bijdrage te leveren aan de bouw van allerlei monumenten. Dit doen ze uiteraard niet voor niets, hiermee verdienen ze winstpunten. De acties worden gekozen met de schepen, die daarbij de Nijl afvaren. De spelers zetten om de beurt één schip op een vrij actieveld. Daarbij geldt een interessante beperking: jouw volgende schip moet verder stroomafwaarts worden ingezet. Ga je dus voor een mooie verder gelegen actie, dan beperk je jouw verdere mogelijkheden. Op sommige velden krijg je de bijpassende bonus. Andere velden leveren een openliggende Nijlkaart op, waarmee je bijv. jouw arbeiders of steengroeven kunt uitbreiden of de opbrengst van jouw akkers kunt verbeteren. De opbrengst heb je nodig om jouw arbeiders te voeden (hongerige arbeiders kosten winstpunten). Op ander actievelden lever je een bijdrage aan de bouw van monumenten. Hiervoor heb je arbeiders en stenen nodig. Sommige bouwwerken leveren direct punten op, met de Sfinxkaarten krijg je aan het einde punten als de voorwaarden zijn vervuld. Een lekker pittig bordspel, waarbij van alles is te doen, je op verschillende manieren punten kunt verdienen en op een leuke manier je acties moet kiezen. 

Na de aankondiging van Cardcassonne, het Carcassonne kaartspel, hoefde je niet lang op negatieve reacties te wachten. De klaagzang over het uitmelken van het commerciële succes is inmiddels een traditie, die elk nieuw product van de Carcassonnefamilie uit volle borst begeleidt. Ik had ook mijn twijfels over alweer een Carcassonnevariant, maar ik moet toegeven dat het duo Wrede & Schmiel mij aangenaam heeft verrast. Dit kaartspel is geen Carcassonnevariant, maar een leuk en vlot verzamelspelletje met een welbekende vormgeving. Er zijn vier kleuren kaarten, die in reeksen per kleur worden afgelegd (soms dicht, meestal open). Iedere speler heeft één speelstuk, waarmee hij kaarten in een reeks kan claimen (alle kaarten links van jouw speelstuk, tot het begin van de reeks of tot een eerder gespeeld speelstuk). Als alle kaarten zijn gespeeld en alle speelstukken zijn ingezet, eindigt de ronde met een telling. De puntentelling varieert per soort: personen scoren meteen, dieren scoren meteen en blijven liggen en setjes gebouwen scoren bij de eindtelling.

Iron Games

Peloponnes is de eerste uitgave van Bernd Eisenstein’s eigen uitgeverij. In acht speelrondes breiden de spelers hun bescheiden beschavingen uit met nieuwe gebieden, steden en bevolking. Iedere speler begint met één starttegel en een bordje waarop hij allerlei zaken registreert. Aan het begin van de ronde worden nieuwe stads- en gebiedtegels aangeboden. De startspeler biedt op één tegel, de volgende speler kan op een andere tegel bieden of zijn voorganger overbieden. In het tweede geval moet de voorganger naar een andere betaalbare tegel verkassen of noodgedwongen passen. Een gewonnen tegel leg je naast jouw starttegel, gebouwen aan de ene kant, gebieden aan de andere. Daarna pas je jouw bevolking aan en krijg je de op jouw tegels en jouw bordje afgebeelde inkomsten. Aan het einde van de ronde worden rampfiches getrokken, die op een gegeven moment rampen zullen activeren. Bij zo'n ramp moet je de nodige zaken afgeven (of de bescherming van een bepaald gebouw inroepen). Sommige tegels activeren een voedselfase, waarbij iedereen zijn bevolking moet voeden. Als dit niet lukt, gaan ze bij bosjes de pijp uit. Aan het einde van het spel kun je punten verdienen met de machtpunten op jouw fiches of met jouw bevolkingspunten. De laagste van beide scores telt. Peloponnes is een leuke en vlotte oefening in omgaan met schaarste, waarbij je elkaar flink in de haren zit bij de veilingen van de tegels en je goed moet anticiperen op de rampen en de voedselfases. En vergeet vooral het scoresysteem niet!

JKLM Games

Deze Britse uitgever is wereldkampioen op het gebied van onbetrouwbare releaseplanningen. Een handvol spellen zit nota bene al sinds Spiel 2007 klem in de pijpleiding. Ze hadden deze beurs wel een nieuw spel dat zelfs fysiek aanwezig was, de heruitgave van Tinners’ Trail van Martin Wallace. Helaas hebben ze de stijlvolle vormgeving van het origineel verneukt met allerlei kitscherige fratsen, maar dit doet uiteraard niets af aan de inhoudelijk kwaliteit van dit mooie spel.

Chelsea heeft een langwerpig speelbordje dat een straat voorstelt met verschillende vakken. In elk vak staat een huis, een garage, een bestelauto en twee auto's voor de deur. In deze huizen probeer je kinderen (pionnen) te plaatsen. De speler die als eerste zijn pionnen kwijt is, wint het spel. Als je aan de beurt bent, pak je een dichte tegel. Je kunt kiezen uit de verschillende onderdelen van een vak. Deze tegel leg je op het speelbord. Huis op huis, auto voor de deur, enzovoort. Zodra een vak minimaal drie zaken in dezelfde kleur heeft, mag je er een kind in stoppen. Als er later in dat vak nog meer zaken in dezelfde kleur komen, levert dat aan het einde van het spel extra punten op. Het is een grappig legspelletje voor een minder grappige prijs (25 euro). Leuke anekdote: de uitlegger vroeg of we uitleg wilden in Duits of Engels. We kozen voor Duits. Dit lukte hem wel, maar je kon duidelijk horen dat hij geen Duitser was. Toen ik op een gegeven moment even snel een opmerking maakte in het Nederlands, begon de man hard te lachen. "Toch geen Nederlands, hè?" Jawel dus. Bleek dat hij een Vlaming was. De uitleg ging daarna ineens een stuk vlotter. (Tekst: Det).

Kosmos

Alcazar biedt twee spellen in één. Het oude Big Boss (een Duitse klassieker uit 1994) kan met dit materiaal gespeeld worden, maar daarnaast krijg je ook het nieuwe bordspel dat de doos zijn naam geeft. Hierin probeer je jouw edelen naar ongekende hoogten te stuwen. Het geordende grondplan toont bouwkavels. Die zijn ook vertegenwoordigd in de kaarten, waarvan je er aan het begin enkele krijgt. In een beurt kun je een nieuwe bouwkaart kopen of bouwen. Als je bouwt, speel je een kavel uit en zet je daar een gebouw neer. Afhankelijk van de vrije ruimte eromheen is dit een villa (één bouwsteen) of een kasteel (drie grondstukken en een verdieping). Later kan het voorkomen dat er al gebouwd is op jouw bouwkavel. Dan kun je deze inzetten om het gebouw waardevoller te laten worden. Na het bouwen krijg je de totale waarde van het gebouw uitbetaald (grondstukken zijn één, verdiepingen twee waard). Nu kun je nog een edelman bovenop het gebouw plaatsen. Dit is echter even duur als de waarde van het gebouw voor een baron, of twee keer die prijs voor een graaf. De torenkaarten maken het smeuïger. Zolang de voorraad strekt kun je die kopen, al zijn ze redelijk aan de prijs. Hiermee kun je een verdieping plaatsen. Dit is helemaal interessant, als je daardoor twee verdiepingen op dezelfde hoogte weet te krijgen met een 'gat' van een bouwkavel ertussen. Dan kun je in een volgende beurt een brug daartussen bouwen. Kost wat, maar daarmee bouw je drie verdiepingen in een keer, zonder dat je een kaart nodig hebt. Ook hier krijg je weer geld voor, en je kunt weer een positie kopen voor een edelman. 


Alcazar

Het spel eindigt als er geen bruggen of bouwstenen meer voorradig zijn. Dan krijg je punten voor de verdieping waarop je edelmannen staan; één punt per verdieping voor een baron, het dubbele voor een graaf. In het begin wil je graag mooie setjes sparen en torenkaarten kopen, maar daar ontbreekt je het geld vaak voor. Verder in het spel wil je zoveel mogelijk bruggen bouwen en je gespaarde setjes inzetten, maar daar kan de tijd voor ontbreken als medespelers met minder potentie snel de bouwvoorraad uitputten. Hier spreekt de frustratie! (Tekst: Niek).

Die Tore der Welt is een volgende interessante titel. Dit bordspel is de opvolger van het succesvolle bordspel De Kathedraal. Ook dit spel speelt zich af in de wereld van Ken Follett's boeken. Het spel is in 4 fasen verdeeld. Elke fase bestaat uit 6 ronden. In elke ronde vindt één gebeurtenis plaats. Elke fase is een periode van meerdere jaren, waarin de spelers aan bouwprojecten deelnemen en daarmee winstpunten verdienen. Aan het einde van elke fase moeten de spelers bepaalde zaken afgeven. Kunnen ze dat niet, dan verliezen ze winstpunten (na fase IV zelfs dubbel) en worden ze gestraft. Na fase II breekt de pest uit en kunnen de spelers winstpunten verdienen door slachtoffers te verplegen. Een ronde begint met het draaien en afhandelen van een gebeurteniskaart. Sommige gebeurtenissen werken direct, andere gebeurtenissen blijven de gehele fase gelden. De actieve speler legt de gebeurteniskaart open op het daarvoor bestemde veld op het speelbord. Door de kaart te draaien, bepaalt hij het inkomen voor iedere speler en tevens hoeveel velden de gunststeen op het gunstspoor wordt verplaatst. Iedere speler krijgt als inkomen het voordeel dat met een symbool in de naar hem wijzende hoek van de gebeurteniskaart is aangegeven. Deze voordelen bestaan uit grondstoffen, geld, vroomheid, loyaliteit of medische kennis. De actieve speler krijgt de bonus van het gunstspoor. Daarna speelt iedere speler een actiekaart en voert de actie uit. Met deze acties verzamel je o.a. vroomheid, graan, geld en de bouwmaterialen waarmee je kunt bijdragen aan de bouwprojecten op het bord. Na fase IV is het spel afgelopen en krijgt iedereen nog punten voor zijn resterende bouwmaterialen en geld. De speler met de meeste winstpunten wint het spel. Dit spel wordt in 2010 door 999 Games uitgebracht.

Kosmos had verder Abenteuer in Mittelerde, een mooi uitgevoerd avonturenspel dat zich afspeelt in de jaren tussen de Hobbit en In de Ban van de Ring. Een speler kruipt in de huid van Sauron, die Midden-aarde met zijn legers en monsters wil onderwerpen. De andere spelers moeten Sauron zoveel mogelijk hinderen. Zij kruipen in de huid van Argalad (elf), Beravor (woudloper), Eleanor (krijger), Eometh (ruiter) en Thálin (dwerg). Tijdens hun missie moeten ze tal van gevaren doorstaan. Meer informatie: spelregels.

Lego

Speelgoedgigant LEGO presenteerde zijn nieuwe spellenlijn, die volgend jaar ook naar Nederland komt. Ik kreeg de indruk dat zelfs de meest pittige titel uit deze reeks te licht is voor de gemiddelde bezoeker van deze site. Ik beperk me daarom tot een foto, jullie zullen me het vast vergeven.

Lookout Games

Ik heb al een Engelstalige Endeavor, ben uitgekeken op Bohanza-uitbreidingen en heb sowieso een hekel aan lange rijen voor kleine stands. Ik heb de stand van Lookout Games dit jaar daarom volledig genegeerd. Maar ja, er bleek geen ontkomen aan. Ik liep in een ander deel van het complex een sympathieke uitgever met een zware bak en een vermoeide rug tegen het lijf. 

Mijn goede inborst verleidde mij tot de aanschaf van een paar Agricoladingetjes, om zijn bak een paar honderd gram lichter te maken. Ik weet het, ik ben een goedzak.

LudoArt

De stand van LudoArt was ook dit jaar een baken van stijl en – voor sommigen – goede smaak. Ik ben er langs gelopen, heb de ‘roaring twenties atmosfeer’ opgesnoven en heb zelfs een fotootje gemaakt.

Ik ben helaas helemaal vergeten om wat beter naar de nieuwe spellen te kijken. Vergeef het mij, ik maak het goed met een hyperlink naar een enthousiaste Vlaamse vrouwen- en spellenliefhebber…… volg mij naar de plakkende tafel.



Lees verder in deel V van dit verslag

Agenda > Verslagen > Spiel 09 > Verslag 


Top