Agenda > Verslagen > Spiel 10 > Verslag

Internationale Spieltage
SPIEL 2010
Messe Essen 21.-24. oktober 20
10

Deel I - Deel II - Deel III - Deel IV - Deel V - Deel VI
komspiel.gif (6620 bytes)

Gameworks
Deze Zwitserse uitgever had meerdere nieuwe titels, waarvan ik er maar één heb gespeeld. Helaas voor de liefhebbers van actiepunten in de jungle, aan Tikal II heb ik geen inhoudelijke aandacht besteed. Ik vind de beroemde voorganger een mooi, maar vooral ook vreselijk traag spel. Deze nazaat stond daarom niet hoog op mijn verlanglijstje.

Mijn aandacht bleef beperkt tot het luchtige kaartspelletje Sobek van Bruno Cathala. Naast een langwerpig bordje met een scorespoor liggen negen kaartjes klaar. De actieve speler mag één van de eerste vier kaarten pakken. De eerste is ‘gratis’. Kies je kaart twee, drie of vier, dan moet je de overgeslagen kaarten op jouw gedekte corruptiestapel leggen. Op deze manier verzamelen de spelers goederen, jokers en karakters. Laatstgenoemde kaarten kun je uitspelen voor een speciale actie of toevoegen aan een passend setje goederen. In plaats van een kaart trekken, kun je een set van drie of meer gelijke goederenkaarten spelen. Voor de eerste vijf setjes ligt een fiche met een bonus te wachten. Tijdens een ronde worden aldus meerdere rijen kaartjes verslonden. Een ronde eindigt zodra de laatste kaart is gepakt. Dan leveren de setjes punten op (aantal kaarten x scoresymbolen op deze kaarten) en mag de speler met de dikste corruptiestapel weer punten inleveren. Dit mooi uitgevoerde verzamelspelletje is een luchtig en lollig tussendoortje.

Gary Games
Deze uitgever debuteerde afgelopen zomer met het deck building kaartspel Ascension. Ik heb een paar maanden geleden een doosje laten aanrukken, maar dit spel was op het Europese vaste land tot voor kort niet of nauwelijks verkrijgbaar. Gary Games had op het laatste moment een grote stand op Spiel geboekt, waar je dit schitterende kaartspel volop kon spelen. Ascension viel ook bij veel Nederlandse spelers in de smaak, ik zag veel bekenden met een doosje rondlopen. Het wordt tijd dat Boosterbox deze titel naar de Nederlandse speciaalzaken haalt. Voor een uitgebreide beschrijving verwijs ik je naar mijn recensie.

Giochix
Er gaat geen Spiel voorbij zonder een paar impulsaankopen. De ene keer word ik gelokt door de ‘ludieke feromonen’ van een bijzonder thema, de andere keer door een prachtige uitvoering. Mijn impulsaankoop van dit jaar was Rio de la Plata. Deze bonte mix van worker placement, bouwen, samenwerken en strijd wist mijn belangstelling te wekken. De setting was ook nog eens frisser dan de gebruikelijke middeleeuwse tafereeltjes. Dit spel heb ik op gevoel gekocht. Helaas bleek de kennismaking met de Engelstalige spelregels geen pretje. Deze regels zijn vermoedelijk vertaald door een dronken Italiaan zonder taalgevoel. Het knullige taalgebruik en de rare zinnen wisten mij na twee bladzijden weg te jagen. Ik had beter moeten weten, hun kaartspelletje Medievalia had ook al van die belabberde spelregels. Ik hoop dat er t.z.t. ook voor dit bordspel een beter regelboekje op BGG zal opduiken.

Giuoco
Lino is Chislaine van den Bulk's nieuwe abstracte bordspel voor twee spelers. In Lino leg je om de beurt een steen van je eigen kleur. Leg je de laatste steen in een rij (horizontaal, verticaal of diagonaal), dan scoor je evenveel punten als er stenen in die rij liggen. Met één steen kun je meer rijen sluiten en dus extra punten behalen, maar je moet je punten wel zelf claimen. Nadat alle stenen gezet zijn, krijg je nog eens 10 bonuspunten voor elke 4 op een rij in de eigen kleur, tot maar liefst 40 voor 7 op een rij. Vooral met deze punten wordt het spel beslist. Spelers met ervaring in 4 of 5 op een rij (go-bang of renju) hebben een duidelijk voordeel. Het variabele bord dat je aan het begin 'verbouwt', zorgt voor afwisseling. Nog meer afwisseling komt in het spel als je de andere kant van de bordtegels gebruikt. Nu leveren onbezette velden op het einde ook nog punten op, en kun je op sommige plaatsen ook scoren door er meer stenen omheen te leggen dan je tegenstander. (Tekst: Niek).


Chislaine demonstreert Lino

Chislaine was tevreden over de belangstelling voor dit nieuwe spel. Ze vertelde me dat meerdere buitenlandse winkeliers Lino willen inkopen. Ook zou een belangrijke Duitse distributeur geïnteresseerd zijn. Een andere bron van tevredenheid was het winnen van de BDKJ Kinderspieletest, een verkiezing waarbij 1.454 Duitse kids zelf hun 'Lieblingsspiel des Jahres' hebben gekozen. In de categorie 5-9 jaar won haar kaartspel Mausgeflippt de hoofdprijs. De prijs is op 12 november uitgereikt tijdens de spellenbeurs Darmstadt spielt.

Hallgames
Een origineel thema heeft Luna zeker. Je moet proberen met je novicen zoveel mogelijk punten te behalen. Je begint het spel, dat uit verschillende eilanden en een tempelcomplex bestaat met een heiligdom op een eiland, en op enkele andere eilanden een paar novicen. Bovendien heb je er een in de tempel staan. Om de beurt doe je een actie. Voor de meeste heb je twee novicen nodig op een eiland, maar met een eigen heiligdom kun je er met eentje minder toe. Je kunt bekeren (dan komt er eentje bij), een vaardigheid van het eiland oppakken of naar een plek in de tempel gaan. De novicen die je voor een actie hebt gebruikt, zet je naast het eiland - pas aan het einde van de ronde komen ze weer op het eiland. Met speciale acties kun je novicen hergroeperen, bij de bouwmeester (die over de eilanden reist) een heiligdom neerzetten of andere leuke dingen doen. Aan het einde van de ronde krijg je punten als je de meeste novicen bij Luna (die ook niet standvastig is) op het eiland hebt. En dan heb je in de tempel ook nog een interessant positiespel, waarbij punten te behalen zijn als je er aanwezig bent, maar ook als je anderen naar huis weet te sturen. Het spel beviel me, al sprong de vonk (nog) niet over. Ik ben benieuwd hoe dat de komende tijd gaat veranderen. (Tekst: Niek).

Hans im Glück
Afgezien van de nieuwe Dominionuitbreiding Blütezeit, had men deze beurs geen lekkernijen voor de verwende veelspeler.

Na het kinderspel van The Game Master presenteerde Hans im Glück het tweede nieuwe spel waarin je foto's moet maken van het Monster van Loch Ness. Deze Loch Ness versie is duidelijk een familiespel. Iedere speler heeft camera's met verschillende waarden. Drie spelers leggen dicht een bewegingskaart uit (waarde 1 - 5), en bepalen daarmee hoever het monster gaat zwemmen. Als vierde speler weet je dat er tussen de 3 en 15 stappen gezwommen wordt, heb je zelf een kaart gespeeld, dan is de onzekerheid nog maar 9 stappen groot. Nu plaatst iedere speler om de beurt een camera op een oeverveld. Daarna wordt er gezwommen, en dan leveren goed geplaatste camera's punten en eventueel foto's op (als de camera niet alleen in het goede gebied, maar zelfs voor het goede veld staat). De volgende beurt mag je net niet alle camera's verplaatsen, en aangezien camera's alleen naar vrije plaatsen gezet mogen worden, zit er nog een korreltje tactiek in. Dit wordt nog versterkt doordat elke speler vanaf de tweede ronde een extra vaardigheid mag gebruiken (zoals een ingezette kaart bekijken of het monster een extra veld laten zwemmen). Voor families waarschijnlijk wel geschikt, de verwende veelspeler kan de mythe het beste niet proberen te ontrafelen. (Tekst: Niek).

Het is frappant dat twee verschillende uitgevers op dezelfde beurs een spel met zo’n vreemd thema uitbrengen. Dit is des te merkwaardiger, omdat we sinds 1993 nooit meer iets hebben gehoord van de auteur van de Hans im Glück titel. Toen verscheen zijn intens gemene onderhandelingsspel Rette sich wer kann bij Walter Müller’s Spielewerkstatt.

Ranking is een partyspel van Ralf zur Linde en Stefan Dorra. Iedere speler legt een gedekt fiche met een afbeelding op tafel, die samen met enkele neutrale fiches worden geschud. Na het omdraaien worden afbeeldingen beargumenteerd vergeleken. Hiermee probeer je onopgemerkt een hoge score voor jouw fiche te bemachtigen.

Heidelberger/Gameheads
Altijd al een aasgier willen zijn? In Unter Geiern kun je met andere gieren strijden om aas dat in de woestijn verstopt is. Het is een kaartspel; de woestijn bestaat uit kaarten die aan de achterkant eventueel prooi tonen, de gieren zijn gevouwen kaarten die over de woestijn bewegen, en als twee gieren op een prooikaart zijn, dan wordt er met kaarten een soort Black Jack gespeeld om te kijken wie de prooi krijgt. In de woestijn kun je nog een paar andere zaken tegenkomen, maar na een paar beurten geloof je al wel dat het leven van gieren vervelend is. (Tekst: Niek).

Heidelberger/Fantasy Flight Games
Je begint in Constantinopolis met een productiegebouw, een kleine boot en een handvol geld. Met deze start probeer je geld en punten te behalen door nieuwe gebouwen en boten aan te schaffen, producten intern te verwerken of via je vloot elders af te leveren en daarmee opdrachten te vervullen. De enige interactie bestaat daarbij uit het bieden op beurtvolgorde en de beperkte beschikbaarheid van gebouwen. Vermoedelijk had het te maken met de eerste kennismaking en pech, maar een speler kreeg de eerste beurten geen goede opdrachtkaarten in handen, daarmee geen inkomsten, en moest deze ronden met lede ogen toezien hoe de anderen vrolijk interessante gebouwen wegkaapten en een snelle expansie doormaakten. Wat dat betreft kunnen misstappen fatale gevolgen hebben. Toch smaakte deze eerste kennismaking bij ons allen naar meer. (Tekst: Niek).

Indie Board & Cards
Deze kleine Amerikaanse uitgever deelde de stand met Bambus Spieleverlag. Daar presenteerde men drie kaartspellen.

Hagis is een ‘climbing game’ voor twee of drie spelers. Het deck bestaat uit kaarten met de waarde 2-10 in vijf kleuren. Aan het begin worden niet alle kaarten verdeeld. Enkele kaarten worden gedekt afgelegd als zogenaamde Haggis. Daarnaast beschikt iedere speler over drie jokers: boer, vrouw en heer. Aan het begin van een ronde wed je 0, 15 of 30 punten op het als eerste uitspelen van al jouw handkaarten. Daarna begint de startspeler het uitspelen van een of meer kaarten. Dit zijn setjes van een of meer kaarten met dezelfde waarde, straatjes van oplopende kaarten of combinaties van twee setjes. Daarna mag de volgende speler een betere set met hetzelfde aantal kaarten of een ‘bom’ uitspelen, of moet hij passen. De winnaar van de slag legt alle kaarten op een scorestapeltje. Als je de slag wint met een ‘bom’, krijgt de ander de kaarten van de slag, maar mag jij uitkomen. Dit gaat door tot iemand zijn hand heeft uitgespeeld. Bij twee spelers krijgt deze speler vijf punten voor elke handkaart van de tegenstander. Daarna voegt hij deze handkaarten en de kaarten in de Haggis toe aan zijn scorestapel. Beide spelers tellen de afgebeelde winstpunten op de kaarten in hun scorestapel. Ten slotte krijg je nog punten voor een juiste eigen weddenschap en voor een foute gok van de tegenstander. Helaas zijn de spelregels van Haggis niet altijd even duidelijk. Het spelverloop wordt helder geschetst, maar de regeltekst over de puntentelling lijkt op een gatenkaas uit de boerderij van Lookout Games. Een blik op BGG maakte veel duidelijk, waarna we hebben genoten van dit subtiele kaartspel. Een aanrader voor de fans van Frank’s Zoo.

Het tweede nieuwe spel vond ik nog veel leuker. Triumvirate is een slagenspel voor twee spelers. Je hebt kaarten met de waarde 0-8 in drie kleuren. Voor elke kleur zijn er drie houten schijfjes. De startspeler komt uit, de tegenstander moet deze kleur bekennen. Kan hij niet bekennen, dan moet hij een andere kleur spelen. Daarna wint de hoogste kaart de slag (of de eerste kaart bij gelijke kaarten). De ´0´ is de laagste kaart van zijn eigen kleur, maar werkt als een troefkaart op een andere kleur. Een gespeelde slag blijft met de winnende kaart bovenop op tafel liggen. De winnaar van de slag komt uit. Een ronde gaat maximaal zeven slagen door, tot in één kleur drie slagen zijn gewonnen. Van deze kleur wordt een consulschijfje op het scorebord gelegd. Daarna mag iedere speler één gedekte handkaart op zijn scorestapel leggen. Aan het begin van de volgende ronde worden de kaarten (m.u.v. scorestapels en handkaarten) weer geschud en – op drie na – verdeeld. Het spel is voorbij zodra een kleur zijn derde consulschijfje heeft verdiend. Dan draaien de spelers hun scorestapels om en krijgen ze winstpunten voor elke afgelegde legionair in de winnende kleur. Triumvirate is een boeiend slagenspel met een listig scoresysteem. Als je te snel de hoge legionairs verwijdert, wordt het lastiger om voldoende slagen in de desbetreffende kleur te winnen. Het kan verder geen kwaad om af en toe gevaarlijke kaarten van een ongewenste kleur uit te schakelen in jouw scorestapel.

Het derde spel The Resistance heb ik nog niet gespeeld of bekeken. Dit is een sociaal (?) beschuldigingsspel in de stijl van Weerwolven. Gezien de enthousiaste reacties van de spelers lijkt dit een aanwinst voor het genre.

Irongames
Porto Carthago is het tweede spel van Bernd Eisenstein’s eigen uitgeverij Irongames. Ook dit bordspel werd geplaagd door productieproblemen, waardoor hij de voorbestelde exemplaren pas tijdens de beurs kon leveren. In dit geval klaag ik niet, ik heb een tientje aan portokosten bespaard. Het speelbord toont een abstracte versie van de haven van Carthago, waar de spelers in vijf ronden hun punten proberen te verdienen. Op het bord vind je de invoerhaven met aanlegplaatsen voor de schepen uit andere landen, een vuurtoren waar jouw werkers de aanvoer van deze schepen kunnen reguleren, een intrigespoor en een paleis waar winstpunten worden verzameld, een markt waar je goederen kunt inkopen, de uitvoerhaven voor zeereizen naar andere landen en een tempel waar je deze reizen kunt zegenen. Iedere speler beschikt over een flinke voorraad werkers en een klein pakhuisje. De actiemotor is een set met zes actiekaarten. Die worden elke ronde op willekeurige velden gelegd, waarmee wordt bepaald hoeveel werkers een hoofdactie kost en welke bonusactie je daarnaast mag uitvoeren. Je mag elke ronde vijf acties uitvoeren. Hoofdacties: een uitgaand schip claimen; werkers verhuizen tussen voorraad, tempel en vuurtoren; een aanlegplaats in de haven claimen (om daar later aan een inkomend schip te leveren); een goed van de markt kopen (om later te leveren); een goed vervoeren tussen jouw pakhuis, een aanlegplaats (waar je het juiste goed aan een inkomend schip kunt leveren) of een uitgaand schip (waar de goederensoort niet uitmaakt, maar je de gevaren van de zeereis moet ‘verzekeren’ met werkers in de tempel). Met een bonusactie kun je een extra pakhuis kopen of een werker in het paleis zetten. Voor de toegang tot het paleis moet je een bepaalde handelsscore hebben bereikt en een fikse hoeveelheid geld betalen. Handelspunten en geld verdien je met leveringen aan de schepen. Je krijgt elke ronde ook nog geld voor elke werker in jouw voorraad, maar deze bron droogt op naarmate je meer velden op het bord bezet. Na vijf ronden wint de speler met de meeste werkers in het paleis. Porto Carthago is een degelijk worker placement spel, waarbij je snel voldoende geld wilt verdienen om de goedkope eerste velden in het paleis te kunnen bezetten.

Japon Brand
Het Japanse uitgeverscollectief Japon Brand werd aanvankelijk geplaagd door de afwezigheid van de nieuwe titels. De douane had vermoedelijk meer tijd nodig om al die onleesbare doosjes in te klaren. In de loop van de vrijdag doken de spellen toch nog op en kon men aan de slag met het verwerken van de tientallen reserveringen. Een van hun nieuwe titels is het vreselijk leuke kaartspel Grimoire. Bij dit spel beschikt iedere speler over een spreukenboekje, waarmee je elke ronde de speelvolgorde bepaalt en de toverspreuk van de dag kiest. De speelvolgorde bepaalt wie als eerste een queestekaart mag kiezen, met de toverspreuk kun je extraatjes bemachtigen, medespelers lastigvallen of jezelf verdedigen. De queestekaarten leveren winstpunten en andere voordelen op. Dit blind bieden op de speelvolgorde is voorzien van een leuke 'patregel': als meerdere spelers dezelfde spreuk kiezen, komen zij in ieder geval als laatste aan de beurt. Unieke spreuken beginnen de ronde in oplopende volgorde. Dacht je goed beschermd te zijn tegen een offensieve spreuk, blijkt die onverlaat met snode plannen al aan de beurt te komen terwijl jouw defensie nog niet actief is.

De meeste andere interessante titels waren uitverkocht voordat ik mij weer eens in hun stand meldde. Gelukkig duiken de lekkerste krenten uit deze pap meestal weer op bij Amerikaanse uitgevers als Z-Man Games. Ik beperk me hier tot de korte opsomming uit mijn preview. In het kaartspel Rainbow moet je als eerste jouw kaarten kwijtraken. Nobunaga is een kaartspel met een coöperatief element. Catch Out is een blufspel, waarbij je de voorganger op een leugen moet betrappen. In Cat & Chocolate onderzoek je een spookhuis. Je bent lid van een van de twee geheime genootschappen. Je gebruikt jouw kaarten om de gevaren op gebeurteniskaarten te vermijden. De medespelers stemmen over het succes van jouw oplossingen. Het genootschap met de minste ongelukken wint het spel. R-Eco Recycle is een vervolg op het kaartspel R-Eco (dat dit jaar door 999 Games is uitgebracht onder de naam Recycle). Je moet afval vervoeren naar de recyclingfabriek. Vervoer je te veel, dan moet je illegaal storten. In het kaartspel Mai-Star probeer je een succesvolle geisha te worden. Je gebruikt kaarten om jouw reputatie te verhogen of via klanten punten te verdienen. Het tweepersoonsspel RRR is een vervolg op het spel RR. Door het geschikt uitspelen van kaarten probeer je een speelveld van 3x3 velden te controleren. Van de Engelstalige beschrijving van het kaartspel Witchcraft kon ik geen soep koken. Het lijkt erop dat je medespelers moet beschuldigen van hekserij en zelf zo onschuldig mogelijk door het spel moet zweven (al zou laatstgenoemde bewegingsmethode in sommige kringen verdacht kunnen lijken). Er verscheen verder een uitbreiding van Greedy Kingdoms. String Railway gaat niet over lingerie, maar is een treinenspel met opmerkelijk spelmateriaal: gekleurde touwtjes. Bus Stop is de bordspeluitvoering van het gelijknamige kaartspel. Je moet gelijksoortige passagiers vervoeren. In het bordspel Mars is Ours! vechten bedrijven letterlijk om de grondstoffen van Mars.

Korea
In hal vier was een Koreaans paviljoen. Hier stonden allerlei kleine (sta)tafeltjes met diverse spelletjes. Wij hebben Hetrix geprobeerd. Dit is een simpel legspelletje. Het bestaat uit diverse zeskantige tegeltjes met gekleurde puntjes in de hoeken. De spelers leggen ieder afzonderlijk hun tegeltjes voor zich op tafel. Zo heeft iedereen een eigen speelveldje. De tegels worden in groepjes tegelijk aan de spelers uitgedeeld. Iedereen puzzelt dan even hoe ze de tegeltjes willen aansluiten. Als iedereen de tegeltjes voor zich heeft liggen, komt het volgende groepje tegeltjes beschikbaar. Na vier groepjes is het afgelopen en worden de punten geteld. Het gaat erom om zoveel mogelijk puntjes in dezelfde kleur bij elkaar te krijgen. Hoe groter het vlak, des te meer punten het oplevert. Aardig om een keertje te spelen, maar we werden er niet echt warm van. (Tekst: Det).



Lees verder in deel V van dit verslag

Agenda > Verslagen > Spiel 10 > Verslag


Top