Agenda > Verslagen > Spiel 10 > Verslag

Internationale Spieltage
SPIEL 2010
Messe Essen 21.-24. oktober 20
10

Deel I - Deel II - Deel III - Deel IV - Deel V - Deel VI
komspiel.gif (6620 bytes)

Kosmos
In Der Pate wil je de grootste Peetvader worden. Aan het begin van het spel beheer je wat winkels. Elke beurt gooi je met vier gekleurde dobbelstenen. Je gebruikt een dobbelsteen om te bepalen welke winkels inkomsten opleveren, en gooit met de overige opnieuw. Dan kies je weer een dobbelsteen uit om een actie te bepalen die afhangt van waarde en kleur, en gooit weer opnieuw met de laatste twee dobbelstenen. Deze gebruik je op een vergelijkbare manier, waarbij de laatste dobbelsteen alleen op basis van de kleur een effect heeft. Effecten zijn dat beheerders van bepaalde winkels naar de gevangenis gaan, dat een beheerder in de Hudson verdwijnt en een eigen beheerder de zaak overneemt, dat alle eigen gevangenen naar huis mogen of dat je op een ontwikkelingsspoor naar voren gaat. Daar zijn er vier van. Naast een banale als inkomsten, heb je ook aanzien en invloed. Een van deze twee moet je tot het einde ontwikkeld hebben om te kunnen winnen. Tijdens het spel krijg je langzaam informatie welke van de twee dat is. Verder zitten er nog grappige mechanismen in, zoals het moeten afgeven van een schuldfiche als je een beheerder in de Hudson mikt. Hierdoor sta je in het krijt, en moet je geld betalen (eventueel extra, als er een hoge worp voor gebruikt wordt). Ook een gangsterauto die een wijk beschermt is een mooie vondst. Helaas verliep het kennismakingsspel met vier personen erg traag, ook vanwege de onbekendheid met de mogelijke dobbelsteen-effecten. (Tekst: Niek).


de auteur en zijn charmante partner

Het nieuwe kaartspel Die Säulen der Erde van Kosmos werd gemengd ontvangen. Aan de ene kant zijn de auteurs erin geslaagd om de van het bordspel bekende veredelingsmotor (van grondstoffen naar winstpunten) te vertalen naar een kaartspel. Daar houdt het feest der herkenning eigenlijk wel op. Het kaartspel is namelijk een slagenspel, waarop je relatief weinig invloed kunt uitoefenen. Met drie spelers had ik nog een beetje gevoel van controle. Ik begreep van Det dat er met vier spelers weinig speelplezier overbleef.

Stinkend rijk worden met aandelen: dat is het doel van Schwarzer Freitag, een andere titel van Kosmos. Aandelen worden vertegenwoordigd door houten koffertjes. Er zijn vijf verschillende kleuren, die uiteraard elk een eigen koers bewandelen. Bij de start van het spel wordt de markt willekeurig gevuld met koffertjes. Koop je een aandeel, dan betaal je de huidige koers, pakt het koffertje achter je zichtscherm en legt dezelfde kleur koffer uit de markt apart. Liggen vijf koffers apart, dan veranderen de koersen. De markt wordt willekeurig aangevuld, en afhankelijk van het extra aanbod veranderen de koersen. Dit kan zowel naar boven als naar beneden. De fluctuaties zijn enorm. Aangezien je weinig geld tot je beschikking hebt (het is net het echte leven), kun je krediet opnemen (waarvoor je regelmatig rente moet betalen) of aandelen verkopen, terug aan de markt. Dat levert meteen geld op en devalueert de koers van het betreffende aandeel. Ook als er vijf aandelen verkocht zijn, worden markt en koersen weer bijgewerkt. De onzekerheid van de aandelen doet je verlangen naar iets betrouwbaarders. Dat is natuurlijk zilver. Hiervan weet je tenminste zeker dat de prijs alleen maar stijgt. Die kun je tussentijds ook verkopen, maar uiteindelijk eindigt het spel als de zilverkoers het plafond bereikt heeft en dan is de speler met het meeste zilver winnaar (al mag je dan nog wel al je aandelen verkopen en zilver inslaan). De totale grilligheid van het spel kon ons in de eerste kennismaking niet overtuigen. Misschien gaat het op de beurs ook zo, maar dan was ik liever met een minder waarheidsgetrouw spel aan de slag geweest. (Tekst: Niek).

Over Catan was er dit najaar ook genoeg te melden. Die Fürsten von Catan is een ingrijpend verbouwde opvolger van het Kolonisten Kaartspel. De voorganger en zijn uitbreidingen zijn vanaf 1996 meer dan 2,5 miljoen maal over de toonbank gegaan. Het was blijkbaar de hoogste tijd voor een nieuwe ruk aan de uiers van de melkkoe. Het nieuwe basisspel is voorzien van vereenvoudigde basisregels, maar met de drie meegeleverde themasets komen ervaren spelers ook aan hun trekken. Volgend jaar verschijnt een uitbreiding met de volgende drie themasets. Kosmos vierde de vijftiende verjaardag van De Kolonisten van Catan met een gelimiteerde luxe editie van het bordspel. Deze is verpakt in een houten kist, is geschikt voor zes spelers en bevat houten speelstukken en tegels. 999 Games komt met een Nederlandstalige uitvoering onder de naam ‘collector’s editie’.

Leonardo Games
Magnum Sal is de naam van een Poolse zoutmijn, die in 1368 in bedrijf is genomen. In het gelijknamige bordspel halen de spelers het zout uit de mijn en verkopen dit op de markt of aan de koning. Het speelveld bestaat uit een stad met meerdere locaties en een mijnschacht met zes gangen van 2-4 mijntegels. In drie fasen voeren de spelers om de beurt twee acties uit. Om blokjes uit de mijn te halen, is een ononderbroken keten van mijnwerkers van een of meer spelers nodig. Met solitair graafwerk kom je hier niet ver. Als je blokjes via mijnwerkers van medespelers vervoert, moet je ze betalen. Het opgraven van blokjes is vermoeiend, waardoor jouw mijnwerkers af en toe moeten rusten. Sinds Tinners’ Trail weten we dat mijnen vollopen met water. Dit komt de productiviteit niet ten goede. Gelukkig kun je water wegpompen door het juiste gebouw in de stad te bezoeken. In de stad kun je verder gereedschap kopen, waarmee je acties kunt versterken, lastige spelregels kunt negeren of – erg leuk! – een waterblokje bij de buren kunt lozen. Je kunt er extra mijnwerkers inhuren, zoutblokjes (ver)kopen op de markt of zoutblokjes verkopen om een koninklijke opdracht te vervullen. Met de laatste actie stromen de grote bedragen binnen. Hier draait het uiteindelijk om.

Het actiesysteem in de stad is redelijk bekende kost voor liefhebbers van spellen als De Kathedraal of Cuba. De gedwongen samenwerking in de mijn pakt leuk uit. Dit spel is niet alleen inhoudelijk de moeite waard, maar was op de beurs ook nog eens zeer vriendelijk geprijsd. Een volwaardig bordspel voor 25 euro bevalt mij beter dan de gezouten prijzen van andere uitgevers.

Lookout Games
Deze uitgever heeft dit jaar geen goede beurt gemaakt. De langverwachte heruitgave van Automobile haalde de beurs niet, het spelmateriaal van Merkator bevat een paar storende fouten en Railroad Barons is met de meegeleverde regels zelfs onspeelbaar.

Laat ik met de laatste ergernis beginnen. Het is een grof schandaal dat een professionele uitgever zo’n walgelijke gatenkaas durft uit te leveren. Railroad Barons is alleen maar te spelen met een combinatie van 18xx-kennis en raden naar de bedoeling. Als deze combinatie werkt, ligt er volgens mij zelfs een mooi tweepersoonsspel onder de puinhoop verborgen. Op dit moment is het waardeloze troep. Koop het niet zolang er geen verbeterde regels zijn! In het kielzog van de Deutsche Spiele Preis wordt elk jaar een gouden veer uitgereikt aan het spel met de beste spelregels. Hier hebben we de zekere winnaar van de eerste ‘gouden brandnetel’ te pakken!

De tweede ergernis wordt geleverd door Merkator. Ik erger me gelukkig niet aan de inhoud, want Merkator is een vlot wegspelende en boeiende ‘grondstoffenveredelaar’ van Uwe Rosenberg. Je bent lekker voor jezelf aan het plannen, lift af en toe met anderen mee en probeert een mooie score op te bouwen. Ik stoor me wel aan de tegenstrijdige informatie over de speelvolgorde in de regels en op de spelerbordjes, aan de blunder op een van de gebouwenkaartjes (dat 1 winstpunt per goederenblokje in het pakhuis zou opleveren) en aan de losse helften van het centrale speelbord, die constant verschuiven. Als je de consument voor 40 euro een poot wilt uitdraaien, heb dan op zijn minst het fatsoen om kwaliteit te leveren.


Merkator

Poseidon is het volgende brevet van redactioneel onvermogen. Deze regels zijn stukken beter dan Railroad Barons, maar blijven voor spelers zonder 18xx-ervaring een moeilijk verteerbare brok. Het regelboekje wordt ook nog ontsierd door enkele tik- en taalfouten. Poseidon is een variant op het 18xx-systeem. De treinen en spoorlijnen zijn vervangen door schepen en handelsroutes. De directeur heet nu majesteit, een spoorwegmaatschappij is een volk. De spelers kopen ‘aandelen’ in deze volken, die met hun schepen en handelsroutes geld verdienen. De volken hebben het geld zelf nodig om betere schepen te kopen, maar de spelers keren deze drachmen ook graag uit als ‘dividend’. Hiermee kunnen ze nieuwe ‘aandelen’ kopen, maar profiteren ze ook van de stijgende ‘koersen’. Als spelers probeer je jouw volken zo goed mogelijk te exploiteren en uit te persen, om aan het einde de meeste drachmen in contanten en ‘aandelen’ te bezitten.

De spelregels van Die Minen von Zavandor heb ik nog niet gelezen. Dit bevalt me eigenlijk prima, scheelt een hoop ergernis. In dit spel exploiteer je een mijn. Dit doe je op een eigen bordje met enkele basisvelden en ruimte voor zes mijnkaartjes. Een startkaartje krijg je voor niks, de overige mijnkaartjes worden aangeboden op een centraal bord. Deze bemachtig je door blind te bieden met edelstenen. Deze edelstenen haal je uit jouw mijn. In de inkomstenfase krijg je de op jouw basisvelden en kaartjes afgebeelde ontwikkelingsblokjes en edelstenen. Met de ontwikkelingsblokjes verbeter je jouw productie. Aan het begin van het spel kun je niet meer dan zes edelstenen delven. Het is van belang om deze limiet z.s.m. op te heffen met een pakdraak. Na de inkomstenfase kun je edelstenen ruilen met medespelers of de bank. Daarna worden de mijnkaartjes geveild. Daarbij bied je met gedekte edelsteenkaartjes. Per edelsteensoort wordt de uitkomst van de veiling apart afgehandeld. De hoogste bieder wint, de hoogte van het bod bepaalt de buit (winstpunten en/of mijnkaartje). De hoogste bieder levert zijn bod in, de laagste bieders krijgen hun bod pas aan het einde van de ronde weer terug. In de laatste fase mogen de spelers hun basisvelden en mijnkaartjes ontwikkelen tegen betaling van edelstenen. Die Minen von Zavandor is een vlot en toegankelijk spel. Je probeert jouw onderaardse economie zo handig mogelijk te ontwikkelen en zit elkaar in de haren tijdens de veiling van de mijnkaartjes. Het bevalt me dat je al kunt zien welke mijnkaartjes in latere ronden beschikbaar zijn. Bij de veilingen moet je blind bieden. Dit zorgt voor een mate van grilligheid die niet iedereen zal bevallen. Ik heb me er niet aan gestoord. Leuk spel!

Aan het laatste nieuwe spel De Vulgari Eloquentia heb ik me niets eens meer gewaagd. In dit spel staat taal centraal. Dit is een vakgebied dat Lookout Games deze herfst onvoldoende beheerst. Mijn eerdere ervaring met spelregels van auteur Mario Papini was ook al niet best. Ik laat ‘m eerst een tijdje liggen.

Lookout Games bestaat 10 jaar. Hiep hiep hoera, hartelijk gefeliciteerd! Er is meer dan genoeg gefeest. Ga nu maar eens serieus aan het werk. Wij wachten immers op fatsoenlijke spelregels.

Matagot
Ik ben op en na de beurs helaas niet aan Michael Schacht’s nieuwe bordspel Felinia toegekomen. Door productieproblemen bereikten de houten speelstukken met enige vertraging de beurs. Hiermee was het leed voor de uitgever nog niet geleden, de meeste sets met houten stukken waren namelijk beschimmeld. Men heeft de levering tijdelijk gestaakt, in afwachting van deugdelijke houten speelstukken. Voor een uitgebreide beschrijving verwijs ik je naar mijn preview.

Mayday Games
Ook deze Amerikaanse uitgever had een spelletje over wijn in de aanbieding. In King’s Vineyard vormen de spelers met tegeltjes en één druivenkaart wijnranken. Een ronde bestaat uit een aantal fasen. De spelers vullen eerst hun hand aan tot zes kaarten, waarna ze eventuele ongewenste kaarten mogen lozen. Daarna verdort er één wijntegel in iedere rijpe rank. Vervolgens worden volledig verdorde ranken verwijderd. Dan mag iedereen een nieuwe druivenkaart planten. Daarna groeien de ranken met één tegel (tot hun maximale lengte). Ten slotte worden de druivenkaarten rijp. Verdorren, planten en groeien kun je beïnvloeden met speciale actiekaarten. Driemaal tijdens het spel duikt er een koningskaart op, die een puntentelling activeert. Dan kun je vooral binnenlopen met meerdere ranken met dezelfde druivenkleur of dezelfde lengte. Dit is best een aardig tussendoortje, maar helaas laat het materiaal zeer te wensen over. Mijn exemplaar bevat enkele slecht gesneden kaarten. Ik vind het onbegrijpelijk dat een uitgever deze inferieure troep durft te verkopen. Ik ben daarnaast niet zo te spreken over de herkenbaarheid van de druivenkleuren op kaartjes met twee soorten. Het komt verder een beetje knullig over om op de doos te doen alsof het spel houten speelstukken in de vorm van flesjes en glazen bevat, terwijl je in werkelijkheid simpele houten blokjes verstrekt.

Moonster Games
In het kaartspel Gosu voeren Goblins oorlog. Iedere speler vormt zijn eigen leger met krijgers, helden, magiërs en andere specialisten. Zo'n legertje bestaat uit drie rijen kaarten in drie verschillende niveau's. Elke beurt kun je een nieuwe Goblin uitspelen, een Goblin activeren, kaarten trekken of passen. Als iedereen heeft gepast, wint het sterkste leger de veldslag. Dit spel is erg geluksafhankelijk, maar best wel lollig met twee spelers. Met een volle bezetting kon het ons niet lang boeien. Je wordt dan namelijk snel flauw van het getuur naar de onleesbare lettertjes op de kaarten van jouw medespelers. Gosu is verder belachelijk duur voor een stapeltje speelkaarten in een veel te grote doos. Volgend jaar verschijnt er een Duitse editie. Misschien is die wat vriendelijker geprijsd?

Nexus
Cowboys en indianen - in Dakota komen ze samen. De uitgestrekte vlaktes bieden plaats om te jagen op wild als bizons en herten. Dat gaat volgens een interessant mechanisme: staan er op een plaats meer cowboys dan indianen, dan mogen de cowboys gaan jagen, is het andersom, dan zijn de indianen aan de beurt. Aangezien er maar een beperkte hoeveelheid wild is, is er binnen de winnende groep ook weer een volgorde waarop de individuen de prooi mee naar huis mogen nemen. Hiermee kunnen versterkingen of geld verkregen worden. Iedere speler bepaalt aan het begin tot welke groep hij behoort (wij waren met drie indianenstammen en een cowboydorp). Om te zorgen dat het gebalanceerd is, wordt het spel uitgebreid met neutrale manschappen (in ons geval dus voornamelijk cowboys). Iedere speler plaatst eerst om de beurt drie eigen poppen, en daarna drie neutrale. Dit bleek echter vooral te leiden tot destructief spel. Zeker als indianen is het niet handig om bij elkaar te gaan staan, aangezien je dan snel het (voor de indianen waardevolle) wild decimeert en er dan (voor de cowboy interessante) delfstoffen voor terugkomen. Maar los van elkaar blijven staan, leidt tot makkelijke evenwichtssituaties waarbij niemand iets krijgt. Het is zeker geen slecht spel, maar het moet je groep wel liggen om elkaar een dolk in de rug te steken. Iets opbouwen lukt maar zeer mondjesmaat. (Tekst: Niek).

PD-Verlag
Navegador is de jongste telg uit de Rondellfamilie. Op een langwerpige wereldkaart bevaren Portugese ontdekkingsreizigers de oceanen van Portugal tot Japan, om daar nieuwe gebieden te ontdekken en kolonies te stichten. De actiemotor is de bekende Rondell, waarop de meeste acties maar één keer voorkomen. Als je te veel acties overslaat, zinken jouw schepen bij bosjes, wat ook in dit spel geen goede zaak is. Het is dus zaak om de acties voorzichtig te plannen, wat botst met de constante wens om meer, meer en meer te willen. Ik ontdekte in mijn eerste potje dat verantwoord omgaan met de financiën geen kwaad kan. Ga je van start met een gat in de hand, loop je een paar ronden lang serieus achter de feiten aan. Het is zaak om snel een geoliede geldmachine op te zetten, waarna je kunt beginnen met het verzamelen van de gewenste zaken en de bijpassende 'winstpuntenverdubbelaars'.

Navegador is meer een economisch groeispel, dan een spel over exploratie van onbekende streken. De laatstgenoemde activiteit is namelijk niets meer dan het verzamelen van houten schijfjes voor punten en het incasseren van een financiële bonus. Niks mis mee, maar wel handig om te weten als je er iets anders van verwacht.

Pearl Games
Troyes is het eerste spel van deze nieuwe Belgische uitgever. Dit spel was een succes onder de veelspelers, al dan niet gevoed door een hoge positie op de Fairplay lijst. De beursvoorraad was halverwege de rit al uitverkocht. In dit spel staat de gelijknamige Franse stad centraal. Het speelbord toont een abstracte weergave van de stad met de drie openbare gebouwen (kerk, paleis en stadhuis), waar de spelers hun burgers inzetten om actiedobbelstenen te bemachtigen. Samen met actiekaarten vormen deze dobbelstenen de actiemotor van het spelsysteem. De mix van actiekaarten is elk spel anders. De spelers gooien voor elke eigen burger een dobbelsteen in de juiste kleur. Deze stenen bewaren ze op hun eigen deel van het bord. Sommige stenen worden eerst gebruikt om gebeurtenissen te overwinnen, waarmee punten zijn te verdienen. De spelers gebruiken de resterende dobbelstenen om hun acties uit te voeren. Je mag stenen van medespelers gebruiken, maar daarvoor moet je ze wel betalen. Een actie kost 1-3 stenen van dezelfde kleur. De waarde van de gekozen stenen bepaalt de ‘kracht’ van de actie. Met de acties kun je bijvoorbeeld nieuwe burgers in gebouwen plaatsen en geld, invloed of winstpunten verdienen. Invloed heb je tijdens het spel nodig om extra burgers te bemachtigen of om dobbelstenen te manipuleren. De eindtelling is voor een deel een verrassing. Iedere speler kent namelijk maar een gedeelte van de puntentelling. Andere scoremethoden moet je tijdens het spel zien te achterhalen.

Pegasus
Don Quixote is behalve een dolende ridder ook de naam van een puzzelspel. Iedereen heeft een eigen legbordje, trekt uit de eigen kaartenset een aantal en legt deze open. Dan wordt een voor een een coördinaat getrokken, waarop iedere speler een kaart moet aanbouwen. Na drie rondes ligt dan het hele bord vol met de hele kaartenset. Elke ronde levert punten op voor ridders die aan burchten verbonden zijn, groepen windmolens en kerken en ridders die het buitengebied beschermen. Dit spel voor 1-4 spelers kent geen interactie. Ook het geluk speelt mee, al vermoed ik dat een scherp oog voor de mogelijke routes dit nog redelijk kan beteugelen. Dat je af en toe de weg kwijtraakt, is echter onvermijdelijk en heeft het misschien de misleidende naam bezorgd. (Tekst: Niek).

Zowel het decor van Florence als het thema torens bouwen was deze Spiel vaker te zien. Firenze combineert de twee. Er zijn verschillende kleuren torens te bouwen, en in elke kleur mogen de verschillende verdiepingen in een willekeurige volgorde gebouwd worden. Toch knap dat er zo'n bezienswaardige stad uit ontstaan is... Elke beurt pak je uit een rij een kaart met bouwstenen erop. De eerste kaart is gratis, en - jawel - een andere betekent dat je een bouwblok op elke overgeslagen kaart moet plaatsen. Die kaart kan een gebeurtenis teweeg brengen (spelers met torens in aanbouw moeten belasting betalen, bijvoorbeeld), of eenmalige dan wel blijvende invloeden hebben. Daarna kun je met je bouwblokken op je eigen bouwplaats torens gaan bouwen. Hoe meer blokken je wilt bouwen, hoe duurder dat is (en dat moet dan met andere blokken betaald worden). Na het bouwen mag je de torens op het bord brengen als de hoogte en kleur correspondeert met een vrije plek. Je kunt ze ook in aanbouw laten staan, maar dan moet je de volgende ronde wel doorbouwen (en als je dan geen juiste blok hebt, dan moet het hele duur opgebouwde project weggegooid worden). Voor elke op het bord gebrachte verdieping krijg je punten (hoe hoger, hoe meer, maar ook hoe zeldzamer de kleur, hoe meer), voor meerderheden binnen torens en dankzij kaarten. Bekende mechanismen, die goed in elkaar grijpen en een solide spel opleveren. (Tekst: Niek).

Placentia Games
Deze nieuwe Italiaanse uitgever presenteerde een tweede spel over de Renaissancestad Florence. Florenza is de thematisch sterkere, al was het maar door de vele kunstenaars die hun opwachting maken. Je bouwt op je eigen bordje gebouwen, die iedereen kan bezoeken om te gebruiken (Caylus-achtig). Van alle spelers loop je de eerste gebouwen af, dan de tweede, enz. Aangezien geplande gebouwen ook op je bordje komen, moet je die dus tijdens het afwikkelen van de velden wel kunnen betalen. Om punten te scoren, zul je het stadaanzicht moeten verfraaien. Van je eigen tuin tot de bisschopszetel, overal heb je kunstenaars voor nodig. Je kunt een anonieme inhuren, maar ook Michelangelo is beschikbaar (en kan als schilder, beeldhouwer of architect ingehuurd worden). Een dobbelsteenworp bepaalt via een kanstabelletje of die anonieme kunstenaar het kunstwerk verprutst, of dat DaVinci een meesterstuk maakt. Uiteraard scheelt dat in de winstpunten. Wie vooraan staat op de winstpuntentabel krijgt een extra privilege en de punten uitgekeerd in certificaten. De koploper komt daarmee op 0 te staan, waardoor het privilege rouleert. Een indrukwekkend spel - ook qua omvang! (Tekst: Niek).

Voor een uitgebreide beschrijving verwijs ik je naar mijn preview.

Queen Games
Onder toeristen wordt de grap verteld dat India een acroniem is voor I'll never do it again. In Discover India zijn de spelers de toeristen op reis door India. We starten in een stad, en elke speler gaat de reis uitbreiden naar een aangrenzende stad (vanuit een vliegveld kan dat ook naar een volgend vliegveld zijn). Van de stad wordt een fiche met één (soms zelfs een dubbele) kleur gehaald en op een eigen bordje gelegd. Je moet ook op dit bordje aangrenzend aanleggen. Het is de bedoeling veel fiches van een kleur bij elkaar te krijgen. Gelukkig is er ook nog een reservevak waar je fiche op 'doorgeschoven' kan worden (leg je hier een fiche op, dan komt het fiche dat daar lag op je bord). Het fiche op dat vak is door andere spelers voor een winstpunt te koop. In elk gebied is 1 stad doelstad. Kom je daar, dan kun je additioneel een winstpunt krijgen of een fiche dicht neerleggen - als brug, zodat je geen onbruikbare kleur hoeft in te passen. Mijn eerste indruk is dat dit een luchtig, vlot en leuk familiespel is. Aan het einde van een drukke Spiel-dag konden ons de ingrediënten een beetje plannen, puzzelen en interactie met een behoorlijke component geluk ook bekoren. Wat mij betreft gaat voor dit spel het acroniem dus niet op. Een deel van de omzet gaat trouwens naar een project in India. (Tekst: Niek).

Helaas was dit het enige nieuwe spel van Queen Games. Door productieproblemen bij de fabrikant waren de andere nieuwe titels niet op tijd klaar voor deze beurs. Eigenaar Rajive Gupta deed er luchtig over. In november zijn er meer belangrijke beurzen in het Duitse taalgebied. Dan heeft Queen Games daar een paar echte noviteiten in de aanbieding.



Lees verder in deel VI van dit verslag

Agenda > Verslagen > Spiel 10 > Verslag


Top