De Duitse spelauteur Dirk Henn heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot de koning van de heruitgave. Veel van zijn spelideeën verschijnen eerst in handgemaakte vorm bij zijn eigen uitgeverijtje db-Spiele. Dan valt zo'n spel in de smaak bij een grotere uitgever, die vervolgens een heruitgave op de markt brengt. Kosmos deed dit met Rozenkoning, maar het is vooral Queen Games die met enige regelmaat de spellen van Henn aan een facelift onderwerpt. Blijkbaar is een enkele ingreep niet in alle gevallen genoeg. Showmanager kreeg eerder al een tweede kans als Atlantic Star, in 2003 mag Stimmt So! (een bewerking van Al Capone) het opnieuw proberen als Alhambra. De jury Spiel des Jahres hecht blijkbaar waarde aan het gezegde "driemaal is scheepsrecht", want Alhambra is het Spiel des Jahres 2003.

Alhambra is een toegankelijk bouw- en meerderhedenspel voor 2-6 spelers. In de loop van het spel bouwt iedere speler aan zijn eigen stadje. Jouw stadje bestaat uit wijken in verschillende kleuren. Bij de eerste puntentelling verdien je winstpunten als je de meeste wijken van een bepaalde kleur bezit. Bij de tweede en derde puntentelling krijg je ook punten voor de tweede resp. de tweede en derde plaats. Als je een lange stadsmuur hebt gebouwd, verdien je bij deze tellingen ook de nodige bonuspunten.

Aan het begin van het spel krijgt iedere speler een startkapitaal. Het speelgeld bestaat uit speelkaarten in vier verschillende soorten: Denar, Dirham, Dukaten en Gulden. Deze kaarten hebben allerlei verschillende waardes. Dit geld heb je nodig om wijktegels te kopen. Aan het begin van het spel worden vier willekeurige wijktegels op de bouwplaats gelegd. Naast ieder bouwveld vind je een afbeelding van een van de geldsoorten. Deze afbeelding bepaalt met welke geldsoort je deze wijktegel kunt kopen. Op elke wijktegel staat een getal, dit is de kostprijs van de desbetreffende tegel. Er zijn 54 wijktegels in zes soorten: blauw (7), rood (7), bruin (9), wit (9), groen (11) en paars (11). De blauwe tegels leveren de minste punten op, de paarse de meeste punten.

Tijdens een individuele spelerbeurt heb je de keuze uit drie acties. 

1. Je koopt een van de vier openliggende wijktegels en plaatst deze in jouw eigen stadje. Je moet deze tegel volgens de bouwregels aanleggen. Volgens een van deze regels moeten randen met of zonder muren altijd grenzen aan gelijksoortige randen van naburige tegels. Volgens een andere regel moet de nieuwe tegel altijd "te voet" bereikbaar zijn vanaf jouw startveld. Je mag een nieuwe tegel ook eerst even stallen op jouw reserveveld, om hem later in het spel op een betere plek aan te leggen. Bij de aankoop moet je uiteraard met de juiste geldsoort betalen. Als je gepast betaalt, mag je meteen een tweede actie uitvoeren.

2. Je neemt een van de vier openliggende geldkaarten. Je mag meerdere geldkaarten pakken als de som van deze kaarten niet hoger is dan vijf.

3. Je mag jouw stadje verbouwen door een tegel uit de stad naar het reserveveld te verplaatsen, van jouw reserveveld naar de stad te verplaatsen of door een tegel in de stad te ruilen met een tegel op jouw reserveveld.

Aan het einde van een spelerbeurt worden de velden op de bouwplaats en de openliggende geldkaarten weer aangevuld. Tussen de geldkaarten vind je twee kaarten die een tussentelling activeren. Als zo'n kaart wordt getrokken, wordt het spel onderbroken voor een puntentelling. Dan krijgen de spelers punten voor meerderheden in wijksoorten en voor de lengte van hun stadsmuren. De eindtelling wordt geactiveerd door uitputting van de voorraad wijktegels. Ook dan worden punten voor meerderheden en muren toegekend. De speler met de meeste punten wint het spel.

Ten slotte

Alhambra is een vlot en toegankelijk meerderhedenspel. Als er niet te veel spelers aan tafel zitten, heb je een redelijke controle over het spelverloop en kun je gericht achter bepaalde meerderheden aanjagen. Als je dit spel met een volle bezetting speelt, moet je maar afwachten wat er tot jouw volgende beurt op de bouwplaats blijft liggen en wordt het een stuk chaotischer. Het is niet de bedoeling om als een kip zonder kop tegels te kopen. Het is namelijk van belang om jouw geldvoorraad op peil te houden, zowel kwantitatief als kwalitatief. Hierbij zijn ook de kleine bedragen van belang, want die heb je nodig om gepast te betalen en een extra beurt te verdienen. Het is ook niet de bedoeling om als een kip zonder kop wijktegels aan te leggen. Door de strenge bouwregels moet je jouw stad met beleid ontwikkelen en daarbij met name de bonuspunten voor de stadsmuur niet vergeten. De interactie beperkt zich tot het voor de neus wegkapen van interessante tegels, geldkaarten en uiteraard meerderheden. Het spelmateriaal ziet er goed uit, de regels zijn beknopt en duidelijk en de speelduur is aangenaam kort. Kortom, een prima tijdverdrijf om een verloren uurtje te vullen.

Sinds november 2004 is een Nederlandstalige editie verkrijgbaar. Gezien het tempo waarin dit spel over de toonbank van mijn plaatselijke spellenwinckel vliegt, zit het met de populariteit in Nederland wel goed.