Spellen > Recensies > Attila

Attila

Erwin Broens - december 2000


Het is 370 na Christus. Het Romeinse Rijk wankelt. De wrede Hunnen komen uit Mongolië en jagen steeds meer volken op de vlucht. Ostrogoten, Visigoten, Franken, Vandalen, Lombarden, Germanen en Saksen kunnen maar één kant op: de Rijn of Donau over en nieuw land veroveren op de verzwakte Romeinen! Dit klinkt bijna als een wargame, maar in werkelijkheid is het een vlot gezelschapsspel over het verzamelen van winstpunten door het geschikt plaatsen van gekleurde pionnen op een spelbord.

Spelmateriaal

54 speelkaarten (9 per volk)
120 houten speelfiguren (20 per volk)
35 houten telstenen (5 sets van 7, voor elke speler één)
15 actiefiches
10 pacificatiefiches
5 spelersfiches
1 spelbord
1 invloedtabel (een los bord waarop de spelers hun invloed registreren)
de spelregels

Het spelverloop

Het doel van het spel is het verzamelen van zoveel mogelijk winstpunten. Deze punten verdien je door invloed uit te oefenen op de verschillende volken. Invloed verkrijg je door een speelfiguur van het desbetreffende volk op het bord te plaatsen.


het spelbord

Als je aan de beurt bent, speel je een van je gekleurde speelkaarten en mag je een speelfiguur van het desbetreffende volk op het bord plaatsen. Hiermee verdien je in de eerste spelfase één invloedpunt op dit volk, in latere spelfasen worden dat 2, 3 of 4 punten. De invloedpunten houd je bij op een apart spelbord, de invloedtabel. Met een van je houten blokjes geef je aan hoeveel invloed je op dat volk hebt. Je kunt ook afzien van het nemen van invloed en meteen nog een kaart en een speelfiguur spelen. Aangezien invloed zeer belangrijk is, doe je dit in het algemeen alleen als je een conflict wilt uitlokken.

In het begin gaat het er vreedzaam aan toe. In elke provincie leven de speelfiguren van de verschillende volken in vrede naast elkaar. Zodra iemand een vijfde speelfiguur in een provincie plaatst, is het voorbij met de burenliefde. Op dat moment ontstaat er een conflict, dat resulteert in de aftocht van alle speelfiguren van het zwakste volk. De spelers mogen trouwens eerst de gevechtskracht van de in het conflict betrokken volken verhogen door speelkaarten van de desbetreffende volken uit te spelen. Na het conflict wordt er een pacificatiefiche in de provincie gelegd. Dit heeft tot gevolg dat niemand in deze provincie nieuwe speelfiguren mag bijplaatsen.

Als het laatste pacificatiefiche van een spelfase in een provincie belandt, wordt aansluitend een puntentelling geactiveerd. De speler met de meeste invloed krijgt één punt voor elk speelfiguur dat van dit volk op het spelbord staat. De speler met de op één na meeste invloed krijgt één punt voor elke provincie waar dit volk aanwezig is. Het zal duidelijk zijn dat degene met de meeste invloed er belang bij heeft de speelfiguren van dit volk te concentreren. Dit moet je trouwens niet te extreem doorvoeren, want als een provincie vijf figuren van één volk bevat, verdwijnen ze bij het conflict allemaal van het bord. De winstpunten worden bijgehouden op het inmiddels traditionele scorespoor aan de rand van het bord.


scorespoor

Naast de standaardactie (kaart spelen, figuur plaatsen en invloed nemen), beschikt elke speler over drie fiches waarmee je eenmalig een bijzondere actie mag uitvoeren. Met een fiche mag je twee invloedpunten op de invloedtabel noteren. Dit is een mooie manier om vlak voor een puntentelling nog even de eerste plaats in te pikken. Met een ander fiche mag je een tweede standaardactie uitvoeren (kaart spelen, figuur plaatsen en invloed nemen). Met het laatste fiche mag je een aantal speelkaarten afleggen en nieuwe kaarten trekken. De kaarten in je hand bepalen welke speelfiguren je mag plaatsen en dus ook op welke volken je jouw invloed kunt vergroten. Het is dus verstandig om je hand te ruilen als je de verkeerde kaarten bezit. Het uitspelen van kaarten tijdens een conflict kun je trouwens ook gebruiken als een verkapte omruilactie. Aan het einde van je beurt mag je namelijk je hand aanvullen tot zes kaarten. 

Het spel is afgelopen zodra het laatste pacificatiefiche is gelegd, of zodra van een volk geen speelfiguur meer voorradig is, of zodra een telsteen op de invloedtabel het bovenste veld bereikt. Daarna volgt een laatste telling en krijgt de speler met de meeste winstpunten de lauwerkrans.

Beoordeling

Attila wordt gepresenteerd als een spel over volksverhuizingen en veroveringen. Dit is een leuk thema, maar het heeft niet zoveel met spelverloop te maken. De registratie van invloed op een invloedtabel doet eigenlijk meer denken aan het bijhouden van aandelenkoersen in een spel als Shark.

De regels en het spelsysteem zijn zeer toegankelijk: speel een kaart, plaats een pion en neem invloed. Dit klinkt bijna simpel, maar dat is het in werkelijkheid niet. Het is wel degelijk de bedoeling om een beetje na te denken over je zetten. Zo is het niet verstandig om je met teveel volken te bemoeien, want dan loop je het risico dat je bijna nergens een eerste of tweede plaats op de invloedtabel verkrijgt. Bij het plaatsen van speelfiguren moet je kiezen tussen concentratie in een paar gebieden of spreiding. Is een volk verspreid, dan hoef je niet perse voor de eerste plaats te gaan. De tweede plek levert dan bijna net zoveel punten op. Bij een geconcentreerd volk is het verschil tussen de eerste en de tweede plaats wel degelijk belangrijk. Met de keuze tussen spreiding en concentratie oefen je ook invloed uit op het tempo van het spel. Door concentratie kun je conflicten uitlokken. Aangezien het laatste conflict van een spelfase een puntentelling activeert, kun je door beïnvloeding van het tempo leuke zaken doen. Omgekeerd kun je ook proberen het spel te vertragen, om eerst je invloed op de belangrijke volken te vergroten. Houd er ook rekening mee dat er in de latere spelfasen meer invloedpunten worden verdeeld. Je schamele puntjes uit de eerste fase zijn weinig waard als een medespeler in de laatste fase de turbo opentrekt. Zo kan men in een latere fase misschien een lucratieve tweede plaats bereiken bij een volk waar men eerder niets te zoeken had.

Het is natuurlijk mogelijk dat je mooie plannen worden gefrustreerd door het trekken van de verkeerde kaarten. Het kan voorkomen dat je uitsluitend kaarten bezit van volken waarin je geen enkel belang hebt. De geluksfactor speelt af en toe een grote rol. Het spelsysteem biedt echter voldoende mogelijkheden tot compensatie. Je kunt kaarten ruilen met je speciale actiefiche of door ze te "dumpen" in een conflict.

Ik heb eigenlijk maar een probleem met Attila. Dit betreft de kleuren van het spelmateriaal. De kleuren van de spelers zijn deels gelijk aan de kleuren van de volken, terwijl deze eigenlijk geen directe relatie met elkaar hebben. Dit leidt constant tot misverstanden: "de blauwe speler speelt een rode pion en mag zijn blauwe blokje op het rode invloedspoor verplaatsen" of "de rode speler speelt een blauwe pion en mag zijn rode blokje op het blauwe invloedspoor verplaatsen". Je moet er steeds voor waken dat je de kleuren van de spelers en de volken niet per abuis verwisselt.

Attila is een prima tactisch spel met een aangenaam korte speelduur.

Titel: Attila
Auteur: Karl-Heinz Schmiel
Uitgever: 999 Games (NL) / Hans im Glück (D)
Aantal spelers: 2 - 5
Speelduur: ong. 45-60 minuten
Prijs: ong. 27,- (Duitsland: 20)



Spellen > Recensies >
Attila


Top