Spellen > Recensies > Das Riff

Das Riff

Niek Ederveen - september 2000


Vissen in andermans vaarwater


Een spel waarbij je met boten vissen moet vangen om ze te laten voortplanten, is als thema toch op zijn minst origineel te noemen. Wanneer zo'n spel dan ook nog in de (in ieder geval in mijn ogen) erg indrukwekkende tweepersoons-serie van Kosmos uitgegeven wordt, dan kan ik niet wachten tot ik het een keer gespeeld heb. Dus heb ik de stoute lieslaarzen aangetrokken op parelvangst.

In 'Das Riff' ligt van het rif naar de zee een stroom van kaarten (vier rijen van acht kaarten). Aan de rand kun je zien wat zich in het water bevindt, maar in het midden speelt het leven zich niet aan de oppervlakte af. Dit betekent in het spel dat de buitenste rijen open en de binnenste dicht neergelegd worden. In het midden heb je dus geluk nodig om iets waardevols te vangen.

Beide spelers bouwen boten om gedeeltes van de stroom leeg te kunnen vissen (van quota hebben we nog nooit gehoord). Een boot wordt namelijk op de oever tegen de buitenrand geplaatst en maakt het mogelijk om op die plaats loodrecht op de stroom te vissen. Hoe meer boten, hoe verder je kunt vissen. Je kunt echter ook altijd wachten tot de waterbewoners langs je schip komen drijven, want dat is een belangrijk onderdeel van het spel: aan het einde van de beurt stroomt water de zee in.

Hom en kuit

Van de kleurrijke vissen die rondzwemmen kun je in een oogopslag zien of het vrouwtjes danwel mannetjes zijn. Dat komt goed uit, want voor de visteelt heb je van beide er een nodig. Op elk moment is er vraag naar specifieke combinaties (bijvoorbeeld rood/paars - bij ons steevast roodbaars) en als je daaraan kunt voldoen door het bijbehorende paar op een stuk koraal samen te brengen, dan levert dat een punt op. Bovendien is die specifieke combinatie nu niet meer gewenst, dus als de tegenstander net ook die combinatie aan het telen was, dan vist hij mooi achter het net. Wie het eerste z'n vijfde succesvolle paar bijeenbrengt, is winnaar.

Uit het water kunnen naast vissen en koraal ook haaien en parels gevist worden. Om te vissen heb je aas nodig. Elke beurt gooi je met twee kleurendobbelstenen, die bepalen welke twee kleuren wormpjes je krijgt. Een bijzonder spelmechanisme is dat de tegenspeler eveneens een wormpje krijgt. Hij mag zelf kiezen welke hij ook wil ontvangen. Omdat vissen alleen gevangen kunnen worden met de juiste worm, is het van belang de juiste kleuren te sparen. Gelukkig kun je met een parel een wormpje in elke gewenste kleur kopen. Zolang je aan je eigen kant blijft vissen, kost het je weinig moeite en hoef je maar een worm af te geven om iets uit het water te halen. Als je echter in het midden of zelfs aan de overkant je slag wilt slaan, wordt het navenant duurder. Verder is het aas ook nodig om boten te bouwen, die zelfs drie wormpjes kosten, dus je moet continu schipperen met je voorraad.

Voordat je vissen kunt vangen, moet je koraal uit het water gehaald hebben. In het begin kan er niet genoeg koraal in de buurt liggen, terwijl het aan het einde van het spel over het algemeen in de weg ligt. Je mag namelijk maximaal maar vijf stukken koraal opvissen, dus om te winnen moet je op elk een gewenste combinatie leggen. In de startfase kun je nog redelijk willekeurig vissen, om alvast een vis op een koraal te plaatsen in de hoop dat de andere helft van het paar nog wel ergens opduikt. Zeker omdat van elke kleur vis maar drie exemplaren zijn (zo komt het groene vrouwtje maar een keer voor, terwijl er twee groene mannetjes rondzwemmen), wordt het al snel interessant om unieke exemplaren te vangen, al was het maar om de tegenspeler danig dwars te zitten. Naarmate het spel vordert, zal deze tactiek natuurlijk moeten wijken voor direct resultaat. Gelukkig kun je een haai perfect dresseren; je kunt hiermee namelijk andere bewoners in de stroom opeten, maar ook vissen die op eigen koraal liggen. Onjuist ingeschatte vangsten kunnen op deze manier gelukkig ongedaan worden.

Niet alle kaarten bevatten nuttige onderdelen. Een redelijk gedeelte bevat alleen water (het rif is duidelijk niet verontreinigd). Zoals vermeld, stromen aan het einde kaarten door: al het water dat aan de zeekant ligt, verdwijnt in zee. De rest van de kaarten in de rij wordt doorgeschoven en aangevuld. Samen met de gebruikte haaien, parels, en vissen komt het water weer regelmatig terug in het spel. Aangezien in het begin van het spel voornamelijk tussen de openliggende kaarten aan de rand gevist zal worden en de kaarten regelmatig doorstromen, ontstaat vlot een redelijk beeld over de kaarten die in het midden moeten liggen. Dat neemt natuurlijk een deel van de geluksfactor weg om in het midden te gaan vissen.

Een goede vangst!

Al spelend krijg je het ritme snel te pakken. Natuurlijk kent het spel een behoorlijke geluksfactor (waar komen welke kaarten in het spel, hoe goed vis je een dichte kaart eruit en wat wordt er gegooid), maar je hebt genoeg afwegingen te maken (investeer ik in een boot, zodat ik de rest van het spel een groter visbereik krijg, of kies ik voor een zeldzame vis, die nog niet meteen nuttig lijkt, of wacht ik nog even om te voorkomen dat een volgende vis in het bereik van de andere speler komt, of, of, of). Je hebt altijd te weinig aas om alles te kunnen doen. Het mechanisme om als niet actieve speler ook een wormpje te krijgen, werkt erg goed. Zo zijn goede worpen van de tegenspeler ook interessant voor jou. 

In het begin is het heerlijk als zich in jouw rand wat koraal bevindt. Dan kun je tenminste snel vissen vangen en de doorstroming bevorderen. Na verloop heb je al snel koraal teveel. Je mag niet meer dan vijf stukken koraal opvissen en de rest zul je dus met behulp van haaien moeten opeten, anders gaat het overschot je totale visgebied blokkeren. 

Ik vermaak me kostelijk gedurende de drie kwartier die het spel duurt. De tijd vliegt voorbij zonder dat je er erg in hebt. Moeilijker is het om uit te leggen waarom. Het is een pretentieloos spel, waarin je geen wereldzaken aan gaat pakken, zoals beschavingen stichten, het kwaad bestrijden of een imperium opbouwen. Ook zijn de tactische mogelijkheden beperkt. Maar in al die eenvoud bekoort het me zeer zeker. Ik heb zelden zo vaak in zo'n korte tijd opnieuw hetzelfde spel gespeeld als nu. Een ideaal spel voor het einde van de avond, als een diepgaand spel teveel gevraagd is, maar ik nog wel zin heb om even een spelletje te spelen. Kosmos heeft met 'Das Riff' een waardige nieuwe loot aan hun tweepersoons-boom.

Titel: Das Riff
Auteurs: Christine & Wolfgang Lehmann
Uitgever: Kosmos
Aantal spelers: 2
Speelduur: ong. 45 minuten
Prijs: ong. 16,- (Duitsland: 13)



Spellen > Recensies >
Das Riff


Top