Spellen > Recensies > Discworld

Discworld

Erwin - 2011


Via zijn eigen uitgeverij Treefrog Games heeft de Britse spelauteur Martin Wallace zich de laatste jaren ontpopt tot een hitfabriek voor veelspelers. Er gaat geen jaar voorbij of er rollen een of meer ludieke lekkernijen van de lopende band. Ook in 2011 is het raak. Aan het begin van de zomer verscheen het tweepersoonsspel A Few Acres of Snow. Deze combinatie van deckbuilding en veldslagen wordt alom enthousiast ontvangen. Begin september verscheen een tweede nieuwe titel. Dit Discworld bordspel speelt zich af in Terry Pratchett’s populaire Schijfwereld. Deze licentie is commercieel veel aantrekkelijker dan de Canadese oorlogen tussen de Engelsen en de Fransen. Het lijkt mij vanzelfsprekend dat Discworld Ankh-Morpork een groter publiek moet bedienen dan zijn recente veelspelertitels. De vele buitenlandse versies (o.a. bij Kosmos) bevestigen dit beeld. Na de eerste potjes blijkt Discworld inderdaad lichter en luchtiger dan Martin’s gebruikelijke kost. Het is tijd om Spielgangers een eerste indruk voor te schotelen.

Het speelbord toont Ankh-Morpork, de grootste, interessantste en meest stinkende stad op Schijfwereld. Deze stad bestaat uit 12 wijken, waar adellijke families proberen om de macht te grijpen. Daartoe beschikken de spelers over 12 volgelingen, 6 gebouwen, een vijftal actiekaarten en een startkapitaal van 10 dollars. Op een handig hulpkaartje kun je zien wat de verschillende acties zijn. De spelers beginnen het spel met ieder één volgeling in drie verschillende wijken. De gezellige drukte leidt in deze wijken meteen tot onrust, wat in dit spel met zwarte schijfjes wordt gemarkeerd. Iedere speler krijgt een geheime karakterkaart, waarop is aangegeven wat hij moet doen om het spel te winnen. Naast het bord liggen enkele neutrale speelstukken, vier demonen en drie trollen. Deze worden geactiveerd door gebeurtenissen en zorgen voor overlast op het bord. Er ligt verder een set met 12 wijkkaarten, waarop je kunt zien welke bonus je krijgt wanneer je een gebouw in zo’n wijk neerzet. Het stapeltje gebeurteniskaarten bevat allerlei ongerief, dat door een symbool op sommige actiekaarten wordt geactiveerd. Ten slotte ligt er een dikke trekstapel met actiekaarten.

De actieve speler kiest één handkaart en speelt deze uit. Vervolgens voert hij de afgebeelde acties van links naar rechts uit. Een gebeurtenis moet je verplicht uitvoeren, alle andere actiesymbolen zijn vrijwillig. Je kunt een volgeling op het bord zetten. Als in deze wijk al een of meer volgelingen staan, wordt het daar onrustig. In een rustige wijk kun je voor de afgebeelde prijs één gebouw neerzetten. Dit levert je het bijpassende wijkkaartje op, waarmee je vanaf de volgende beurt een bonus kunt incasseren. Met de moordactie kun je in een onrustige wijk een volgeling verwijderen. Andere acties zijn goed voor geld, verwijderen onrustschijfjes, laten je een nieuwe actiekaart spelen of activeren een speciale tekst. Er zijn ook nog verdedigingskaartjes, waarmee je jezelf kunt beschermen tegen nare streken van jouw tegenstanders. Aan het einde van jouw beurt vul je jouw hand aan tot vijf kaarten.

Zo worden er beurt na beurt volgelingen geplaatst en/of vermoord, gedobbeld waar de gebeurtenissen hun destructieve werk doen, huizen gebouwd of platgebrand, geld verdiend en gestolen en onrust gecreëerd of opgelost. Je merkt het, sfeer en interactie komen volop aan bod. En dan word je plotseling geconfronteerd met een breed grijnzende medespeler, die aan het begin van zijn beurt zijn karakterkaart omdraait en victorie kraait. Is het Lord Ventinari, die het voorgeschreven aantal volgelingen op het bord heeft gezet? Is het soms een van de Lords Selachii, Rust of de Worde, die winnen als ze een aantal gebieden controleren. Of heet de winnaar Dragon King of Arms, omdat er in minstens acht gebieden een onrustschijfje ligt? Of rinkelt daar de geldbuidel van Chrysoprase, die minstens $ 50 aan geld en gebouwen bezit. Of is het de geduldige Commander Vimes, die het spel wint wanneer de trekstapel met actiekaarten op is?

Aan het begin weet je niet welke karakters zijn uitgedeeld. Het is dus zaak om goed op de speelstijl van je tegenstanders te letten en zelf niet te veel te verraden. Als Commander Vimes niet meedoet, en de trekstapel wordt uitgeput voordat een andere winnaar zich meldt, krijgen de spelers winstpunten voor gebouwen, volgelingen en geld. Dan wint de speler met de meeste punten.

Ten slotte

Discworld is veel lichter en toegankelijker dan we van Martin en Treefrog gewend zijn. Dit familiespel moet het vooral hebben van thema, sfeer en interactie. De bonte mix aan overwinningsvoorwaarden is een geslaagd spelelement; dit verhoogt de spanning aan tafel. Tactiek en strategie worden naar mijn mening overschaduwd door de geluksfactor. De spelers trekken hun actiekaarten van één grote stapel, waardoor het lot bepaalt wie de juiste kaarten op het juiste moment ontvangt. Daarnaast kan een beetje gevoel voor handmanagement uiteraard geen kwaad. Ook de negatieve gevolgen van de gebeurtenissen hangen van het lot af, omdat een twaalfzijdige dobbelsteen bepaalt waar een gebeurtenis toeslaat.

Een spel als Discworld kun je kansloos verliezen omdat vrouwe Fortuna niet aan jouw kant staat. Als je hier moeite mee hebt, kun je dit spel beter laten liggen. Als je hier geen mentale jeuk van krijgt, kun je in Ankh-Morpork een sfeervol potje bouwen en pesten.

Titel: Discworld Ankh-Morpork
Auteur: Martin Wallace
Uitgever: Treefrog Games
Aantal spelers: 2 - 4
Speelduur: ong. 60 minuten
Prijs: ong. € 30


Spellen > Recensies >
Discworld


Top