Spellen > Recensies > Drachenreiter

Drachenreiter

Niek Ederveen - juli 2006


Als magir voel je weleens de behoefte om gewoon lekker een eindje te scheuren. En dat doe je dan niet met een lelijk eendje, maar natuurlijk op je weergaloze draak. Nog leuker wordt het om je coureurskwaliteiten te kunnen meten door een rondje tegen collega-drakenrijders te racen. In dit spel van Amigo kunnen twee tot zes snelheidsduivels zich uitleven.

Het parcours dat afgelegd gaat worden, kan naar eigen smaak samengesteld worden. Er zijn 15 dubbelzijdig bedrukte tegels, die in een raamwerk passen. In de regels staan zes verschillende circuits afgebeeld. Het is trouwens wel even puzzelen om zo'n voorbeeld na te bouwen. De afbeeldingen op de tegels zijn namelijk niet uniek en daardoor kun je net de verkeerde tegel voor een afbeelding gebruikt hebben, zodat je een afbeelding 'mist' (die dan dus op de achterkant staat).

Iedere speler heeft een plastic tovenaartje op een draak, die een eindje boven zijn grondvlak vliegt. Elke beurt stelt iedereen tegelijkertijd de snelheid in. Omdat zo'n vliegend gevaarte nou eenmaal niet bekend staat om zijn korte remweg (hoe doet een draak het trouwens in een Elandproef?), kan de snelheid per beurt maximaal 300 DK (Drakenkracht of misschien Duitse Kolder) veranderd worden. Dan wordt, beginnend bij de kopman en eindigend bij het achterlichtje, iedere draak verplaatst. De speler maakt de ingestelde snelheid bekend en positioneert de overeenkomende meetlat aan het grondvlak van de draak. Natuurlijk is de meetlat van 100 DK een heel stuk kleiner dan de uitvoering van 800 DK. Maar tegelijkertijd kan met die kleine een veel grotere hoek met het grondvlak gemaakt worden. Dus 800 DK is echt 'immer gerade aus'.

Tijdens het verplaatsen mag noch de meetlat, noch de draak de grenzen van het parcours beroeren. Gebeurt dit toch, dan moeten energiechips afgegeven worden en wordt de snelheid op 100 DK ingesteld. Ook als een andere draak geramd wordt (met meetlat of draak), geldt iets soortgelijks, al wordt dan de snelheid slechts 100 DK verlaagd. De geramde speler wordt bovendien opzij geschoven. Dit kan dus een handige tactiek zijn om bijvoorbeeld een speler vlak voor een bocht in een onhandige positie te manoeuvreren, terwijl je zelf iets afremt en daardoor wat wendbaarder wordt.

Helaas zijn de energiechips nogal schaars. Verspreid over het parcours liggen wat energiebronnen. Elke keer als je boven zo'n plek eindigt, krijg je er een chip bij. Toch is de kans groot dat je ze sneller kwijtraakt dan dat je er nieuwe bij krijgt. Als je te weinig chips hebt om af te kunnen geven, verandert je draak in een wrak. Je valt een eind terug, en mag - zolang je nog geen energiebron bereikt hebt - niet meer harder dan 500 DK en geen toverkaarten meer hebben. Toverkaarten? Ja, die zijn er ook nog.

Tegelijkertijd met het instellen van de snelheid, mag je een toverkaart dicht klaarleggen. Met zo'n kaart kun je onder andere hindernissen neerleggen, draken verplaatsen, energiechips afpakken, of snelheden aanpassen. Ook kan het juist bescherming tegen andere kaarten bieden (maar je moet die kaart dus al wel neergelegd hebben, met het risico dat hij ongebruikt verdwijnt). Nieuwe kaarten krijg je als je over een magische bron vliegt.

Fantastisch spel?

Snelheid instellen, eventueel een kaart klaarleggen, en dan bewegen, dat klinkt niet heel ingewikkeld. Het parcours is echter erg nauw en kronkelig, en dat betekent dat je goed moet inschatten welke bocht je moet gaan maken - niet alleen voor de huidige beurt, maar ook voor de volgende (omdat de snelheidsverandering maar beperkt kan zijn). Uiteraard is vooraf proberen niet toegestaan! Het nadeel van zo'n parcours is helaas ook dat je snel een lint van racers krijgt, waarbij de koploper nog maar n speler achter zich heeft waar rekening mee gehouden moet worden. Als je als pelotonaanvoerder hindernissen neer kunt leggen in een vervelende bocht, dan heb je grote kans dat je een onoverbrugbaar gat kunt slaan. Juist in een spel dat ook voor zes spelers bedoeld is, zijn dan snel een paar spelers kansloos. Wel is er nu genoeg materiaal om in een spelletje met twee of drie spelers iedereen twee draken te laten besturen.

Pole position krijgt niet de speler die het laatst met iemand de draak gestoken heeft, en ook niet degene die het snelst een proefrondje heeft afgelegd. Uit een stapeltje kaarten trekt iedereen de positie. Hierop staat dan tevens de beginsnelheid, evenals de hoeveelheid energiechips en toverkaarten waarmee begonnen wordt. Helaas blijkt voor de startspeler op n van de afgebeelde parcours de beginsnelheid zo hoog, dat in de tweede beurt een crash onvermijdelijk was. Toch wel erg slordig...

Het materiaal vind ik er zeker mooi uitzien, maar het is erg lastig om er niet mee te smokkelen. Het grondstuk van de draak moet erg goed vastgehouden worden bij het positioneren van de meetlat, maar een plastic voetje op glad karton schuift erg gemakkelijk. Bovendien is de draak nog groter dan de basis en dat geeft dus extra weinig grip - zeker als er dan ook nog andere draken in de buurt staan. Vervolgens moet de meetlat goed tegen de voorkant aangelegd worden en mag niet verschoven worden tijdens het verplaatsen van de draak. En dan moet de draak weer mooi aan de andere kant aangelegd worden. Net wel of net niet tegen een andere draak? Probeer daar maar uit te komen. Je moet het spel zeker niet spelen met al te pietluttige medespelers. Ook trillende handen zijn ten sterkste af te raden. Overigens is het erg gemakkelijk om echt te smokkelen, want je hebt n klok waarop je je snelheid bijhoudt. En wijzer geeft je vorige snelheid weer, de andere je huidige. Na elke beurt moet je dus zelf beide wijzers weer instellen... Niet alleen ondoorzichtig, maar ook onhandig. In dit soort situaties vraag ik me echt af waarom niet voor een andere oplossing is gekozen, waarbij de vorige snelheid open kan blijven liggen, terwijl je de nieuwe instelt. Twee klokken zou het probleem al helemaal opgelost hebben, net zoals een setje kaarten.

Ten slotte

Al met al kon het spel me niet overtuigen. Het parcours is erg grillig (hoe je het ook neerlegt) en het geluk van de magiekaarten speelt een te grote rol. Maar bovenal ging het mij toch wel vervelen om te zitten prutsen met een meetlatje terwijl je uit alle macht probeert de situatie niet ongewenst te verbouwen. Van de twee topauteurs had ik toch meer spel verwacht.

Titel: Drachenreiter
Auteur: Klaus-Jrgen Wrede & Jean du Pol
Uitgever: Amigo
Aantal spelers: 2 - 6
Speelduur: ong. 90 minuten
Prijs: ong. 30


Spellen > Recensies >
Drachenreiter


Top