Spellen > Recensies > Eden

Eden

Det - mei 2003


De spelers worden aan het begin geconfronteerd met een kaal stuk land. Tijdens het spel ontstaat er door bewerking van dit land vruchtbare grond. Er komen gaandeweg plantjes, die al snel groeien en waarmee geld kan worden verdiend. Doordat het land steeds vruchtbaarder wordt, ontstaat er concurrentie en probeert men met het verdiende geld de andere spelers van stukken grond te verjagen. Maar dit laten zij natuurlijk niet gebeuren en zo ontstaat er een strijd om de mooiste stukken land. Het doel is om landschappen te krijgen die in totaal 20 punten waard zijn.

Het speelbord is verdeeld in 49 vierkante vakjes, die allemaal uit twee coördinaten bestaan (A1-G7). Tevens zijn er 49 bewateringskaarten. Deze geven aan waar de spelers hun landschapstegels op het bord kunnen neerleggen. Met deze landschapstegels proberen de spelers bepaalde figuren te maken. Zodra ze een figuur hebben gevormd, die overeenkomt met een uitgespeelde cultiveringskaart, worden deze landschapstegels opgewaardeerd. Vanaf dat moment leveren ze (meer) geld op. Bovendien krijg je zo meer punten, waar het uiteindelijk allemaal om draait.

Iedere speler krijgt aan het begin van het spel een set met landschapstegels in één kleur, 100 Mana (geld) en zes bewaterings- en/of cultiveringskaarten. Op de bewateringskaarten staan de coördinaten van het speelbord. Op de cultiveringskaarten staan figuren afgebeeld, die bepalen in welke combinatie een speler een groepje landschapstegels op het bord moet hebben liggen, om ze op te kunnen waarderen. Beide kaartsoorten worden door elkaar in één stapel geschud.

De landschapstegels zijn er in vier soorten per kleur. Hoe vruchtbaarder, hoe meer stippen erop staan. Het totaal aantal stippen van een speler op het bord geeft zijn puntentotaal aan. Het aantal rode stippen van een speler op het bord bepaalt zijn inkomsten.

Bewateren en cultiveren

Als een speler aan de beurt is, ontvangt hij eerst zijn inkomsten. Daarna heeft hij de keuze uit drie mogelijkheden:

  • hij speelt één of twee bewateringskaarten en probeert eventueel land over te nemen, of
  • hij speelt één cultiveringskaart en waardeert zo landschapstegels op, of 
  • hij past.

Tot slot trekt hij eventueel nog een kaart van de stapel.

Als een speler een bewateringskaart speelt, legt hij deze op de aflegstapel. Op de coördinaat die op de kaart staat, legt hij een landschapstegel op het speelbord. Dit mag hij maximaal 2x per beurt doen. Direct na het leggen van een landschapstegel mag een speler proberen om een of meer aangrenzende tegels van een andere speler over te nemen. Op deze manier proberen de spelers de benodigde figuren op het bord te realiseren.

Om een tegel van een tegenspeler over te nemen, probeer je hem om te kopen. Je zegt welke tegel of groepje tegels je wilt overnemen. Zelf mag je met een andere eigen aangrenzende tegel de zojuist neergelegde tegel "helpen". Vervolgens doe je een bod met Mana. Je tegenstander mag een tegenbod doen dat hoger is of het bod accepteren. Als hij een tegenbod doet, mag jij weer overbieden of het bod accepteren, enz. Net zolang totdat één van de spelers het bod van de ander accepteert. Maar wat is nu de grap... je moet jouw bod nog vermenigvuldigen met het aantal stippen van de tegenstander dat in deze aanval betrokken is. Dat is namelijk het bedrag dat je moet betalen. Stel: jij valt aan met twee tegels met drie stippen en het groepje dat je wilt overnemen is vijf stippen groot, dan moet jij het geboden bedrag met vijf vermenigvuldigen als de tegenstander het bod accepteert, terwijl je tegenstander zijn bod slechts met drie hoeft te vermenigvuldigen als hij jou moet betalen.

De speler die het bod accepteert, krijgt het geld van de andere speler uitbetaald. De andere speler (de hoogste bieder) mag de landschapstegels die bij de overname betrokken waren, vervangen door tegels van zijn eigen kleur. De kaartjes houden dezelfde waarde die ze hadden toen ze nog van de andere speler waren.

De tweede mogelijkheid die de spelers tijdens hun beurt hebben, is het uitspelen van een cultiveringskaart. Deze komt op de aflegstapel. Als je een groepje tegels op het bord hebt liggen, die overeenkomt met de cultiveringskaart (bijv. een L-vorm), mag je van deze groep de tegels met het laagste niveau één niveau ophogen. Dus als het groepje bestaat uit twee tegels met twee stippen en twee met drie stippen, dan mogen de tegels met twee stippen worden opgehoogd naar drie stippen. Zijn alle tegels van hetzelfde niveau, dan mogen ze allemaal één niveau worden opgewaardeerd. Het opwaarderen kost overigens geld.

Geld heb je dus ook nodig tijdens het spel. Daarom mag je op ieder moment tijdens je beurt cultiveringskaarten uit je hand verkopen voor tien Mana per vakje. Deze kaarten komen open naast het bord te liggen. Overigens mag je op ieder moment tijdens je beurt openliggende cultiveringskaarten kopen. Dit kost eveneens tien Mana per vakje, maar daar bovenop nog eens tien Mana extra.

Tot slot mag je als je minder dan vijf kaarten in je hand hebt, één kaart van de dichte stapel trekken om je hand weer aan te vullen.

Wie zo als eerste het totaal van 20 punten op het bord heeft liggen, wint het spel.

Ten slotte

Eden is een spel dat op zich niet zo moeilijk is. Het leert vrij makkelijk en je kunt snel aan het spelen. Het bieden bij landovername lijkt even wat lastiger, maar dat valt in de praktijk best mee. Je moet er goed rekening mee houden dat je vaak veel meer moet betalen dan je biedt en dat die bedragen snel kunnen oplopen. Een nadeel van dit spel is wel dat je erg afhankelijk bent van welke bewateringskaarten je trekt. Trek je kaarten die aardig verspreid liggen over het bord, is het erg lastig om punten te scoren. Als je tegenspelers wel de goede kaarten trekken, kunnen ze makkelijker groepjes vormen, sneller punten scoren en daardoor sterker zijn bij landovernames. De landschapstegels zijn van stevig karton, zien er ook leuk uit (hoe meer punten, hoe meer begroeiing), maar dat roze kleurtje hadden ze van mij wel mogen vervangen door een andere. Vooral naast dat rood ziet het er zo kitscherig uit. Zelf vind ik het spel leuk om (als tussendoortje) te spelen, maar als je niet houdt van een redelijke geluksfactor in het spel, zal het je minder bevallen. Het idee is leuk, maar het is geen topper.

Titel: Eden
Auteur: Gal Zuckerman
Uitgever: Kosmos
Aantal spelers: 3-4
Speelduur: ong. 60 minuten
Prijs: ong. € 20,- 


Spellen > Recensies >
Eden


Top