Het is een abstract legspel voor 2-4 spelers dat in dik een half uur wordt gespeeld. De bedoeling is om met stenen, die allemaal uit twee zeskanten aan elkaar bestaan, zoveel mogelijk punten te scoren op het bord. Iedere speler heeft zes stenen op zijn houdertje staan. De speelruimte op het bord is afhankelijk van het aantal spelers. Hoe meer spelers, hoe meer legruimte op het bord. Als er geen steen meer kan worden gelegd, omdat er geen plek meer is, dan is het spel afgelopen. Simpel hè? Nu het geniale nog...

Als je aan de beurt bent, leg je één steen op het bord en je vult je houdertje weer aan tot zes stenen. Op elke zeskant staat één kleur afgebeeld. Als je een steen legt en deze kleuren grenzen aan een al liggende ononderbroken rij van dezelfde kleur dan levert dat punten op. Je mag vanuit allebei de zeskanten in alle richtingen kijken. Als er dus al een rijtje van drie oranje zeskanten op het bord ligt en jij legt de vierde eraan vast, dan krijg je de drie die er al lagen in winstpunten uitgekeerd. De steen die zojuist is neergelegd, scoort zelf dus niet. Als de andere helft van de steen ook nog eens grenst aan één of meerdere (rijtjes) stenen van diezelfde kleur, dan levert die helft eveneens punten op. De scores worden per kleur bijgehouden met gekleurde blokjes op je eigen scorebordje.

In totaal zijn er zes kleuren. Je moet proberen om met alle kleuren zover mogelijk naar voren te komen. Als het spel namelijk is afgelopen, wordt er alleen gekeken naar je kleur die het slechtst heeft gescoord. Als van alle spelers bekend is hoeveel punten hun slechtste kleur heeft gehaald, gaan ze onderling vergelijken. Degene die daarin de beste score heeft gehaald, wint het spel. Als daarbij een gelijke stand ontstaat, wordt er gekeken naar de op één na slechtst scorende kleur van die spelers enzovoort. Voor de kenners onder ons: het Eufraat & Tigris-principe.

Dan zijn er nog twee extraatjes. Als je met een kleur de maximale score haalt van 18 punten, dan mag je een extra steen op het bord leggen. En tot slot mag je al je stenen inwisselen voor nieuwe als je aan het eind van je beurt geen steen meer hebt met de kleur die bij jou het slechtst scoort. Dit vergroot de kans dat je de volgende beurt die kleur weer kunt opkrikken qua puntenaantal. Het grappige is dat er in de regels staat dat dit in zeldzame gevallen voorkomt. Nou kan ik je verzekeren dat het bij ons altijd een uitzondering is als dit niet gebeurt tijdens een spelletje.

Aan het eind van de regels staat nog een spelvariant voor vier spelers die een team vormen en een solospel. Deze heb ik niet gespeeld, maar ze lijken mij wel de moeite waard om eens te proberen.

Ten slotte

Zelf ben ik erg positief over dit spel. Ik speel het dan ook graag. Als je het niet erg vindt dat er geen thema aan hangt, maar gewoon een lekker (abstract) legspel wilt spelen, dan is dit een prima spel. Je moet proberen om zoveel mogelijk te profiteren van grotere vlakken van dezelfde kleur. Daarnaast wil je je tegenstanders natuurlijk graag een hak zetten door lange rijen juist af te blokken.

Het is erg mooi uitgevoerd. Er zitten stevige houdertjes bij en de plastic stenen zelf zijn van goede en mooie kwaliteit. De regels zijn duidelijk en goed geïllustreerd met voorbeelden. Het enige kleine minpuntje vind ik dat het zakje waar de stenen in zitten wat aan de kleine kant is. Maar ja, als dat alles is... En, oh ja, de titel... tja, ik ben om! Het is inderdaad simpel qua regels, maar listig en leuk om te spelen: geniaal dus!

Erwin: Genius is een aardig legspel, maar geniaal wil ik het niet noemen. Het denkwerk is ondergeschikt aan de geluksfactor en beperkt zich voornamelijk tot rekenwerk bij het plaatsen van een speelstuk. Met trage spelers wordt het rekenwerk vrij snel irritant, omdat je dan te lang moet wachten op per saldo marginale beslissingen.