Spellen > Recensies > Expedition Pyramide

Expedition Pyramide

Det - april 2005


Een zware doos, dat is het eerste dat opvalt aan dit spel. Eenmaal opengemaakt, blijkt dit vooral te komen door de codekaarten die erin zitten. De rest van het materiaal is aanzienlijk lichter van gewicht. Wat gekleurde edelstenen, puzzelstukjes, een speelbord, speelstukken, een dobbelsteen en edelsteenhouders. Eigenlijk is dit niet echt een spel. Het is meer een serie puzzeltjes oplossen. Dit alles dan wel weer in een spelvorm gegoten, dus een leuke combinatie voor degenen die ervan houden.

De bedoeling van het spel is om telkens zo snel mogelijk een puzzeltje op te lossen met Tetris-achtige puzzelstukjes. Hoe sneller hoe beter. Want de eerste speler die dat lukt, heeft de beste mogelijkheid om edelstenen te pakken. De anderen mogen dat ook, mits ze de puzzel binnen de tijd van de zandloper oplossen, alleen hebben ze minder mogelijkheden. Om de edelstenen draait het uiteindelijk allemaal. Je moet proberen om zoveel mogelijk stenen van één kleur te verzamelen. Degene die de meeste heeft in één kleur, wint het spel.

Om het spel te kunnen spelen, wordt eerst het speelbord op tafel gelegd. De zes rijen met gaatjes worden willekeurig opgevuld met edelstenen. Daarna krijgt iedere speler een pion, die op het loopspoor op het speelbord wordt geplaatst, en een set met puzzelstukjes.

Elke ronde krijgt iedere speler een codekaart. Deze heeft twee zijden. Een eenvoudige en een moeilijkere. Vervolgens wordt er met de dobbelsteen gegooid. Iedere speler pakt nu de puzzelstukjes die op zijn codekaart achter het gegooide symbool staan. Als iedere speler dit heeft gedaan, wordt de zandloper omgedraaid. De spelers proberen nu zo snel mogelijk de puzzelstukjes passend in het puzzelvlak op de codekaart te leggen. Zodra een speler dat is gelukt, roept hij dat hij klaar is. Zolang de zandloper loopt, mogen de anderen nog doorpuzzelen. Als de tijd om is, moeten de spelers stoppen. De gekraakte codes worden gecontroleerd en iedereen die het goed heeft, mag edelstenen pakken.

De eerste speler die klaar was, mag op het loopspoor voor de rijen met stenen maximaal drie stapjes lopen (hij mag ook blijven staan). Uit de rij waarvoor hij stopt, moet hij nu de twee voorste edelstenen pakken. Deze legt hij in zijn edelsteenhouder. De nummer twee mag maximaal twee stapjes lopen en twee stenen pakken, de nummer drie één stap en twee stenen en de nummer vier blijft staan en pakt twee stenen. Er mogen meer spelers voor dezelfde rij staan. Spelers die hun puzzel niet op tijd af hadden, mogen helemaal niet lopen en pakken.

Zodra alle codekaarten zijn gespeeld, eindigt het spel. De speler met de meeste edelstenen in één kleur wint het spel. Het maakt daarbij niet uit hoeveel edelstenen iemand in totaal heeft.

Ten slotte

Zelf ben ik dol op zulke spelletjes. Lekker stressen om een puzzeltje op te lossen binnen een snelle tijd. Maar ik kan me goed voorstellen dat dit een spel is dat niet iedereen ligt. Mensen die de oplossingen niet zo snel zien, zullen er geen plezier aan beleven. Wat ik ook erg leuk vind aan dit spel, is dat de codekaarten dubbelzijdig zijn. Aan de ene kant moet je telkens vier puzzelstukjes in het puzzelvlak passen, terwijl aan de eenvoudige kant slechts drie puzzelstukjes nodig zijn. Dit komt erg van pas als het spel met kinderen wordt gespeeld of als het "wiskundig inzicht" van de spelers nogal uiteen ligt. De edelstenen zijn een leuke bijkomstigheid, maar de nadruk ligt echt op het puzzelen. Het kan soms van belang zijn om niet als eerste klaar te zijn met je puzzel. Stel dat je de derde en vierde edelsteen uit een bepaalde rij graag wilt hebben, dan is handig dat iemand anders voor jou eventueel de eerste twee pakt, anders zit jij daar zelf aan vast. Kortom, een leuk spel met goed materiaal, maar wel voor een wat specifiekere doelgroep.

Titel: Expedition Pyramide
Auteur: Grzegorz Rejchtman
Uitgever: University Games
Aantal spelers: 2-4
Speelduur: ong. 30 minuten
Prijs: ong. € 25,-


Spellen > Recensies >
Expedition Pyramide


Top