Spellen > Recensies > Grimoire

Grimoire

Erwin - 2011


Duitse gezelschapsspellen werden omstreeks de eeuwwisseling populair in het Verre Oosten. Onder meer in Japan doken talrijke clubs, websites en hobbybladen voor spelliefhebbers op. Een paar jaar later begonnen Japanse uitgevers zich, in het kielzog van de verzamelkaartjes, te roeren op de internationale gezelschapsspellenmarkt. Zij vielen vooral op door hun kaartspellen. Uiterlijk door de illustraties in Mangastijl, inhoudelijk door de interessante spelsystemen. We zijn inmiddels een kleine tien jaar verder. Japanse kaartspellen vind je anno 2011 niet alleen maar in de piepkleine Japon Brand stand op Spiel. De heruitgaven van Amerikaanse uitgevers als Z-Man Games zijn tegenwoordig goed verkrijgbaar. Deze zomer heeft Z-Man een heruitgave van een Japans juweeltje uit 2010 uitgebracht, het kaartspel Grimoire.

In Grimoire verdienen de spelers winstpunten door het verzamelen van queestekaarten. Deze heb je in twee soorten, schatten en karakters. De schatten zijn 1-3 winstpunten waard. Ook de karakters zijn goed voor directe punten, maar leveren tijdens het spel ook nog leuke bonussen op. Er is verder een stapel objectkaarten, waarmee je ook punten kunt verdienen. Deze objecten kun je met een spreuk bemachtigen. Iedere speler heeft een eigen toverboekje, waaruit hij elke ronde met zijn boekenlegger een toverspreuk kiest. Aan het begin van het spel zijn alleen de eerste zes spreuken beschikbaar. In de volgende ronden komen er negen spreuken bij. De toverspreuken bepalen allereerst de volgorde waarin de spelers deze ronde de queestekaarten mogen kiezen. Met de gekozen toverspreuk zelf kun je daarnaast extraatjes (bijv. winstpuntchips of een objectkaart) bemachtigen, karakterkaarten of chips van medespelers stelen of jezelf verdedigen.

Aan het begin van een ronde worden nieuwe queestekaarten klaargelegd (aantal spelers + 1). Één kaart ligt gedekt, de rest ligt open. Aan het begin van de ronde wordt tevens het magiepotentieel met 1 punt verhoogd. Deze waarde bepaalt welke spreuken beschikbaar zijn.

Vervolgens kiest iedere speler met zijn boekenlegger in het geheim zijn toverspreuk van deze ronde. Dit blind bieden op de speelvolgorde is voorzien van een leuke 'patregel': als meerdere spelers dezelfde spreuk kiezen, komen zij in ieder geval later aan de beurt. Spelers met unieke spreuken beginnen de ronde in oplopende volgorde. Deze regel heeft meer impact dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Je dacht goed beschermd te zijn tegen een offensieve spreuk, blijkt de onverlaat met snode plannen al aan de beurt te komen terwijl jouw defensie nog niet actief is.

De actieve speler voert allereerst de gekozen spreuk uit en kiest daarna één queestekaart uit het aanbod. De gekozen schatkaarten bewaar je gedekt, karakters leg je open op tafel. De meeste karakters leveren tijdens het spel een bonus op. Dit is meestal een winstpuntchip, die je onder bepaalde voorwaarden kunt verdienen. Sommige karakters zijn aan het einde van het spel extra punten waard, als je aan de afgebeelde voorwaarde voldoet.

Het spel is voorbij na de ronde waarin een speler 10 schatten of 10 karakters heeft verzameld. Dan tellen de spelers de winstpunten van hun objecten, queestekaarten en chips bij elkaar op. De speler met de meeste punten is de winnaar.

Ten slotte

Een combinatie van bieden en kaarten verzamelen lijkt op het eerste gezicht niet bijzonder. Door een aantal extraatjes landt Grimoire voor mij wel in deze categorie. Allereerst omdat de toverboekjes thema en spelverloop op zo’n leuke manier combineren. Verder door de Mangaplaatjes, da’s weer eens wat anders dan de gebruikelijke Duitse kost. Maar vooral door de pittige interactie, het gedonder met de toverspreuken. De ‘patregel’ geeft een stevige lading aan de grilligheid van het blind bieden op de speelvolgorde. Ik ben wel gecharmeerd van de fikse verrassingen die dit kan opleveren, maar kan me voorstellen dat liefhebbers van control hier moeite mee hebben. Als je een hekel hebt aan ‘ik denk, dat jij denkt, dat ik denk’ spelletjes, kun je dit toverboek beter gesloten laten. Alle andere Harry Potter wannabees kan ik dit kostelijke kaartspel van harte aanbevelen. Grimoire komt het best tot zijn recht met drie of vier spelers. Met twee spelers komt de leuke patregel niet aan bod. Met vijf spelers heb ik het spel niet getest, mijn Japanse versie bevat namelijk maar vier toverboekjes.

Titel: Grimoire
Auteur: Hayato Kisaragi
Uitgever: One Draw / Z-Man Games
Aantal spelers: 2 - 5
Speelduur: 30 minuten
Prijs: ong. € 16
 


Spellen > Recensies >
Grimoire


Top