Spellen > Recensies > Inca Empire

Inca Empire

Erwin - 2010


Inca Empire is een heruitgave van het in Nederland relatief onbekende bordspel Tahuantinsuyu. De oorspronkelijke versie werd al in 2004 uitgebracht door de kleine Amerikaanse uitgever Hangman Games. Die versie van het spel zag er grafisch niet al te best uit, maar was inhoudelijk een ware lekkernij. White Goblin Games heeft de smakelijke inhoud in 2010 voorzien van een bijpassend mooi uiterlijk en een paar andere verbeteringen. Inca Empire is een van de vier nieuwe titels, waarmee deze Nederlandse uitgever de internationale spellenbeurs Spiel 2010 wil bestormen.

Iedere speler is een provinciale heerser van het Incarijk. Vanuit het centrum van het rijk veroveren de spelers in de loop van het spel nieuwe gebieden, leggen ze wegen aan en bouwen ze garnizoenen, steden, tempels en terrassen. Het is uiteindelijk de bedoeling om hiermee de meeste winstpunten te verzamelen.

Het spel wordt gespeeld op een langwerpig dubbelzijdig speelbord. De ene kant is bestemd voor vier spelers, de andere kant voor drie spelers. Op het bord vind je tientallen regio’s, met stippellijntjes waarop wegen worden aangelegd en de locaties waarop steden, garnizoenen en tempels worden gebouwd. In elke regio ligt een gedekt fiche. Dit fiche vertegenwoordigt de plaatselijke bevolking, die in de loop van het spel niet geheel vrijwillig tot het Incarijk mag toetreden. Iedere speler krijgt aan het begin van het spel drie zonnekaarten. Deze kaarten bevatten speciale gebeurtenissen, waarmee de spelers het spelverloop kunnen beïnvloeden.


speelbord en speelstukken

Het spel is verdeeld in vier tijdperken, die elk uit 1-3 speelronden bestaan. Elke speelronde bestaat uit een mix van drie of meer speelfasen. De samenstelling en volgorde van de fasen wisselt per tijdperk. Sommige fasen komen per ronde vaker voor. Dit klinkt ingewikkeld, maar is in de praktijk goed te doen. Je houdt alles namelijk bij met een speelfiguur op een handige fasentabel.

Elke speelronde begint met een inkomstenfase (Incafase), waarin de spelers ‘speelgeld’ in de vorm van nieuwe arbeidfiches ontvangen. Het basisinkomen is beperkt, maar dit kun je vergroten door de verovering van de juiste nieuwe gebieden en door de bouw van terrassen. Op een gegeven moment krijgen de spelers met de minste punten ook nog 1 of 2 arbeidfiches ondersteuning van de spelers met de meeste punten.

Vanaf de tweede speelronde volgt na de Incafase steeds een eerste zonfase, waarin de speelvolgorde wordt aangepast. Hierdoor is degene met de minste winstpunten als eerste aan de beurt. Vervolgens legt iedere speler één zonnekaart op het zonnebordje en trekt een vervangende kaart. Elke zonnekaart beïnvloedt twee aangrenzende spelers. Er zijn positieve kaarten, waarmee je bijv. meer wegen kunt bouwen of extra geld ontvangt. Er zijn ook negatieve kaarten, waardoor bouwacties duurder worden of wegen in onveilig gebied worden vernietigd. Belangrijk zijn de tempelkaarten waarmee een pelgrimstocht wordt geactiveerd. Als de afgebeelde tempel in jouw wegennet is opgenomen, kun je veel bonuspunten verdienen.


zonnekaarten

In de actiefase (volkfase) worden de spelers actief. Dan mag je jouw wegennet uitbreiden met twee gratis wegen. Hiertoe plaats je twee van jouw houten staafjes op stippellijnen die met jouw wegennet zijn verbonden. Elke weg verbindt twee locaties. Als de zojuist aangesloten locatie grenst aan een gebied met een onontdekt bevolkingsfiche, wordt deze omgedraaid.

Naast het aanleggen van gratis wegen mag je tegen betaling van arbeidfiches één actie uitvoeren. Voor 1 arbeidfiche mag je één extra weg aanleggen. Je kunt verder voor 4-6 arbeidfiches een garnizoen, tempel of stad bouwen op een met jouw wegennet verbonden locatie. Deze bouwwerken leveren je direct winstpunten op. Je kunt verder voor 2 arbeidfiches een terras bouwen. Deze bewaar je naast het bord bij een veroverd bevolkingsfiche. Een terras levert je elke ronde 1 punt en 1 arbeidfiche op. De laatste actiemogelijkheid is het veroveren van een nieuwe op jouw wegennet aangesloten provincie. In elke provincie ligt een bevolkingsfiche, waarop de gevechtskracht, een aantal winstpunten en een economische waarde zijn afgebeeld. De gevechtskracht bepaalt hoeveel arbeidfiches je moet betalen om de provincie te veroveren. Als bonus ontvang je meteen de afgebeelde winstpunten. De economische waarde geeft aan hoeveel arbeidfiches je elke inkomstenfase voor dit bevolkingsfiche ontvangt. Omdat jouw inkomsten in feite bepalen hoeveel acties je elke ronde kunt uitvoeren, is de verovering van economisch waardevolle gebieden erg belangrijk. Na het veroveren van een provincie worden de naburige bevolkingsfiches omgedraaid, zodat je kunt zien wat daar de volgende beurten is te halen.


garnizoenen, steden en terrassen

Vanaf het tweede tijdperk zijn er afwisselend meerdere zon- en actiefases. Een ronde eindigt met een slotfase, waarin de actieve zonnekaarten worden verwijderd en winstpunten worden toegekend. Dan krijg je 1 punt voor elk eigen terras en resp. 1-3 punten voor elk(e) tempel, garnizoen en stad in jouw wegennet. Het maakt daarbij niet uit welke speler het desbetreffende bouwwerk heeft gebouwd.

Na de slotfase van het vierde tijdperk wordt de Spaanse conquistador Francisco Pizarro geacht het Incarijk te veroveren en is het spel voorbij. De speler met de meeste punten is de winnaar. De regels bevatten een variant waardoor dit einde variabel wordt. Er is ook nog een variant met een kortere speelduur en een variant met gericht geplaatste bevolkingsfiches.

Ten slotte

Dit is ‘officieel’ een preview, omdat ik deze nieuwe editie nog niet heb gespeeld. Deze preview is gebaseerd op de door White Goblin Games ter beschikking gestelde spelregels. In het verleden heb ik Tahuantinsuyu vaak en met veel plezier op tafel gelegd. Ik ben dus bekend met het spelsysteem en durf er iets van te vinden. Mijn belangrijkste inhoudelijke voorbehoud is mijn onbekendheid met de daadwerkelijke speelduur.

Inca Empire is een strategisch ontwikkelingsspel, waarbij je constant wordt uitgedaagd om het beste uit de schaarse actiemogelijkheden te halen. Uiteraard wil je daarbij jouw medespelers de pas afsnijden, maar tegelijkertijd wil je maar al te graag profiteren van hun inspanningen. Het is dus zaak om tijdig aan te sluiten op hun waardevolle bouwwerken en daarnaast de bereikbaarheid van jouw eigen steden voor hen te verslechteren. Uiteraard probeer je jouw medespelers af en toe ook een oor aan te naaien met negatieve zonnekaartjes en hoop je een graantje mee te pikken van de positieve zonnekaartjes van anderen. Het spel heeft een gelukselement (mazzel met zonnekaartjes en met bevolkingsfiches), maar dit is niet storend.

Een minpuntje van de eerste editie was de stevige speelduur. Met vier spelers kon het spel toen zomaar 180 minuten duren. Volgens White Goblin Games duurt het spel nu maar 90 minuten. Ik twijfel nog een beetje of dit ook met vier spelers een juiste schatting is, maar sommige aanpassingen in deze editie (bijv. houten staafjes in plaats van geklieder met krijtjes) hebben de speelduur ongetwijfeld gereduceerd.

Liefhebbers van spellen met pit kunnen Inca Empire met een gerust hart op hun verlanglijstje zetten.

Titel: Inca Empire
Auteur: Alan D. Ernstein
Uitgever: White Goblin Games
Aantal spelers: 3-4
Speelduur: ong. 90 minuten
Prijs: ong. € 37,-


Spellen > Recensies >
Inca Empire


Top