Spellen > Recensies > Industria

Industria

Erwin Broens - april 2005


De bordspellen van de Duitse spelauteur Michael Schacht vallen vooral op door de geslaagde combinatie van een korte speelduur, voldoende diepgang en een interessant spelverloop. In zijn veiling- en ontwikkelingsspel Industria heeft hij deze mix opnieuw op een geslaagde wijze gerealiseerd. In Industria wordt op min of meer abstracte wijze de industriële revolutie nagespeeld. Het spel is verdeeld in vijf periodes, met hun specifieke industrieën en technologieën. In elke periode wordt een aantal tegels aangeboden, die de spelers via veilingen proberen te bemachtigen en die ze vervolgens nog moeten bouwen.

Aan het begin van een ronde worden vier tegels omgedraaid. De startspeler c.q. veilingmeester beslist vervolgens in welke volgorde deze tegels worden geveild. De medespelers kunnen om de beurt één bod uitbrengen of passen. De veilingmeester mag het hoogste bod accepteren en het geld innen. Hij mag de tegel ook zelf houden. In dat geval wordt de volgende speler de nieuwe veilingmeester voor de resterende tegels. Als niemand biedt, moet de startspeler de tegel zelf nemen en schuift de functie van veilingmeester ook nu meteen door. Aangezien het geld schaars is, is het van belang om je medespelers met interessante tegels veel geld uit de zak te kloppen.

De tegels bevatten fabrieken, technologieën, grondstoffen en bonussymbolen. Na de biedfase kunnen de spelers ieder één fabriek, één bonussymbool en één nieuwe technologie “bouwen”. Hiervoor heb je meestal een combinatie van geld en grondstoffen nodig. Als een fabriek van een medespeler de benodigde grondstof produceert, moet je deze voor één geldstuk van hem kopen. Als de desbetreffende fabriek niet is gebouwd, kun je de grondstof onder bepaalde voorwaarden van de bank kopen. Als je de juiste grondstoftegel bezit, kun je deze inleveren en hoef je niemand te betalen.

De technologieën en de meeste fabriekstegels leveren meteen winstpunten op, als je ze op tijd bouwt. Als een nieuwe periode is gestart, ben je te laat en verdien je geen punten. Aan het einde van het spel krijg je extra winstpunten voor verbonden fabrieken en technologieën, bonussymbolen op jouw fabrieken en voor jouw resterende speelgeld. De speler met de meeste punten is de winnaar.

Ten slotte

Industria is een boeiend veilingspel met een toefje strategische planning. Het geld is schaars, kopen en bouwen is duur. Als veilingmeester probeer je daarom zoveel mogelijk geld uit een of meer van de vier openliggende tegels te persen, om ten slotte een interessante tegel voor jezelf te houden. Het is daarbij zaak om de belangen van de medespelers goed in te schatten. Als je begint met een oninteressante tegel, passen ze allemaal en droogt jouw geldstroom meteen op. Bovendien mis je dan de kans om de beste tegel van deze ronde zelf in te pikken. Dit dilemma geeft de veilingen pit. Het is tevens van belang om te anticiperen op de eindtelling. De bonuspunten voor verbonden fabrieken en technologieën kunnen aardig oplopen. Hetzelfde geldt voor de combinatie van bonussymbolen op fabrieken en de symbooltegels. Industria is een prima spel, dat wat mij betreft kwalitatief nauwelijks onderdoet voor Michael’s topper Kardinaal en Koning.

Sinds het najaar van 2004 is een Nederlandstalige versie van Industria verkrijgbaar. Dit spel wordt gedistribueerd door 999 Games en is in de meeste speciaalzaken te koop.

Titel: Industria
Auteur: Michael Schacht
Uitgever: Queen Games 
Aantal spelers: 3 - 4
Speelduur: ong. 60 minuten
Prijs: ong. € 25,-


Spellen > Recensies >
Industria


Top