Spellen > Recensies > K2

K2

Erwin - 2011


De K2 is de op één na hoogste berg ter wereld, na de Mount Everest. Ik heb begrepen dat dit een van de moeilijkst te beklimmen bergtoppen is. Het bereiken van de top is letterlijk een levensgevaarlijk zaak, één op de vier klimmers heeft de expeditie niet overleefd. Een Poolse spelauteur annex bergbeklimmer vond in deze gevaarlijke berg de inspiratie voor een bordspel, waarin de spelers als bergbeklimmers het avontuur aangaan. Ik heb inmiddels de ervaring dat ook in deze virtuele omgeving een aanzienlijk deel van de klimmers in de problemen komt. White Goblin Games heeft in de zomer van 2011 een Nederlands- en Franstalige editie op de markt gebracht.

In dit bordspel staat de beklimming van deze afschrikwekkende berg centraal. De K2 is in twee versies op het dubbelzijdige speelbord afgebeeld. Op de ene kant staat een gemakkelijke route, op de andere een moeilijke. Boven het bord liggen zes weerkaartjes klaar, met de weersvoorspellingen voor de komende 18 ronden. Ook hiervan heb je twee soorten, moeilijk en gemakkelijk. Je kiest met welke set je wilt spelen en legt twee van deze weerkaartjes open neer. Hierop zie je het weer van de komende zes dagen. Het is van groot belang dat je hiermee rekening houdt. In de loop van het spel worden deze weersvoorspellingen regelmatig aangevuld.

Iedere speler heeft twee bergbeklimmers, waarmee hij in 18 ronden probeert de berg te beklimmen en levend te verlaten. Met een tweede setje klimmers houd je jouw winstpunten bij. Je hebt ook twee tentjes, waarin je op de berg enige bescherming kunt vinden. Je hebt een spelerbordje, waarop je de conditie van jouw klimmers bijhoudt. Ten slotte krijgt iedere speler een setje met 18 actiekaartjes. Deze kaartjes tonen bewegingspunten of conditiepunten.

Aan het begin van het spel trekt iedereen zes kaartjes en kiest in het geheim drie kaartjes voor de huidige ronde. De spelers laten hun kaarten zien en tellen hun bewegingspunten op. Als één speler de meeste bewegingspunten heeft, moet hij één van drie open gevarenfiches pakken. Zo’n fiche heeft een negatief effect van 0-2 punten op jouw beweging of conditie. Het ontwijken van negatieve fiches voegt een leuk laagje aan het kiezen van de kaarten toe. Daarna voeren de spelers hun beurten uit.

Met conditiepunten verbeter je de conditie van jouw klimmers. Met bewegingspunten verplaats je jouw klimmers naar aangrenzende velden. Dit kost je één of meer bewegingspunten per veld. Het actuele weer kan de beweging duurder maken. Op het bord is per zone aangegeven hoeveel klimmers aan het einde van de beweging op hetzelfde veld mogen staan. Let hier goed op, want een blokkade op een gevaarlijke plaats kan levensgevaarlijk zijn.

Nadat alle spelers hun acties hebben uitgevoerd, wordt de conditie van de klimmers aangepast. Het huidige gebied verhoogt of verlaagt de conditie met de afgebeelde waarde. Staat jouw klimmer bij een eigen tent, dan krijgt hij er 1 conditiepunt bij. Ten slotte kan het weer voor verlies aan conditie zorgen. Dit hangt af van het actuele weer in de zone waar jouw klimmer staat. Als de conditie van jouw klimmer onder 1 daalt, dan heeft hij de barre tocht niet overleefd en levert hij geen punten op. In de familievariant kun je dan een reddingskaart spelen, waarmee je de klimmer en een deel van zijn punten kunt redden.

Aan het einde van een ronde gaat het startspelerfiche naar de volgende speler, schuift de weersteen één veld verder en trek je drie nieuwe actiekaartjes van jouw trekstapel. Als de stapel is uitgeput, moet je het deze ronde met jouw drie handkaarten doen. Pas in de volgende ronde worden alle actiekaartjes geschud en krijg je weer zes kaarten.

Je registreert per overlevende klimmer de punten van zijn hoogste speelveld. Aan het einde tel je de punten van beide klimmers op. Degene met de meeste punten is de winnaar. Bij een gelijke stand wint de speler die als eerste de top heeft bereikt.

Ten slotte

Op Spiel 2010 heb ik de inhoudelijke kwaliteit van dit spel over het hoofd gezien. Ik zag een bord met een berg en een paar pionnen, dacht dat het een simpel loopspel was en heb er verder niet naar gekeken. Een paar weken later bood een vriendelijke spelmagazijnmeester mij de kans om deze dwaling te herstellen. K2 bleek een uitdagend tactisch spel. Natuurlijk moet je een beetje mazzel hebben met de volgorde waarin jouw actiekaartjes opduiken, maar het spel draait toch vooral om handmanagement en een goed gevoel voor timing. Daarnaast zorgt de blokkaderegel, vooral vlak onder de top, soms voor keiharde interactie. Hinder een klimmer met een zwakke conditie op zijn weg naar veiliger oorden, dan kun je een medespeler zomaar van een handvol punten beroven. Dit gevaar leert spelers om goed op de speelvolgorde te letten. Lef is prima, maar dan wel op het juiste moment! De introductie van verschillende moeilijkheidsgraden is een goede zet. Dit maakt het spel geschikt voor een brede doelgroep. Volgens mij werkt het spel naar behoren met de verschillende speleraantallen. De solovariant heb ik niet getest. Last but not least vind ik het thema heerlijk verfrissend.

Titel: K2
Auteur: Adam Kałuża
Uitgever: White Goblin Games
Aantal spelers: 1-5
Speelduur: ong. 60 minuten
Prijs: ong. € 30,-


Spellen > Recensies >
K2


Top