Spellen > Recensies > Keltis

Keltis

Erwin - juli 2008


Dit in een opvallende groene doos verpakte bordspel is een feite een bewerking van het ook in Nederland bekende tweepersoons kaartspel Lost Cities. Het speelplezier wordt hiermee opgerekt naar vier spelers, maar ook inhoudelijk is er het een en ander veranderd. Met Keltis deed spelauteur Reiner Knizia iets wat hem door velen al jaren is gegund, het winnen van de Duitse Spiel des Jahres verkiezing. Keltis is het Spiel des Jahres van 2008 en zal komend najaar op honderduizenden Duitse speeltafels belanden.

Het speelbord toont een startveld, waarvandaan vijf gekleurde paden met meerdere velden vertrekken. Naast elk veld is een waarde in winstpunten afgebeeld. De eerste velden van elk pad leveren strafpunten op, het eindveld is maar liefst tien pluspunten waard.

Iedere speler beschikt over vijf speelfiguren. Je hebt er één voor elk pad, maar bent niet verplicht om alle paden te bewandelen. Het is immers niet de bedoeling om met teveel figuren op de negatieve startvelden te blijven hangen. Een van jouw figuren levert zelfs dubbele punten op. Zorg ervoor dat deze opperpion op een eindveld eindigt!


Foto (c) Kosmos

Door het uitspelen van cijferkaarten probeer je zo ver mogelijk op de paden te eindigen. Voor elk pad is er een dubbele set met 11 kaarten (waarde 0-10). De spelers beginnen het spel met acht handkaarten. De actieve speler moet één kaart spelen en één kaart trekken. Op elk pad moet je niet alleen de juiste kleur spelen, maar moet je de kaarten ook in op- of aflopende volgorde aanleggen. Als je eenmaal voor een volgorde hebt gekozen, mag je alleen aan het einde van jouw reeks nieuwe kaarten toevoegen. Per gespeelde kaart zet je jouw speelfiguur op dat pad één stap naar voren. Het is ook toegestaan om een waardeloze kaart ongebruikt af te leggen op de aflegstapel van de desbetreffende kleur. Kijk wel uit wat je weggooit, want een medespeler mag deze kaart trekken.

Op sommige velden zijn aan het begin van het spel willekeurig verdeelde bonusfiches gelegd. Als jouw speelfiguur op zo’n veld landt, krijg je extra winstpunten of mag je een speelfiguur één extra veld verzetten. Als je deze bonusbewegingen goed gebruikt, kun je ook op een pad met een slechte kaarthand flinke stappen zetten. De derde fichesoort wordt door de spelers verzameld. Afhankelijk van de grootte van jouw set levert dit bij de eindtelling straf- of pluspunten op.

Op het bord zijn meerdere zones gemarkeerd. Het spel is meteen voorbij zodra het vijfde speelfiguur de eindzone betreedt. Dit is iets om rekening mee te houden. Laat jezelf niet verrassen, maar probeer bijvoorbeeld met enkele bonusbewegingen het einde op een voor jou gunstig moment te activeren. Aan het einde van de rit worden de punten geteld en wint de speler met de meeste punten.

Ten slotte

De wortels van Keltis liggen in het tweepersoonskaartspel Los Cities. Het vormen van kaartreeksen is nog steeds het centrale spelelement. Bij het trekken van kaarten krijg je de geluksfactor vanzelf meegeleverd. Ik heb dit gelukselement niet als hinderlijk ervaren, omdat je met de bonusbewegingen meestal voldoende compensatie krijgt geboden. De interactie beperkt zich tot het wegsnaaien van de verzamelfiches en het zo lang mogelijk vasthouden van voor medespelers bruikbare kaarten (geef ze de illusie dat er in een kleur nog iets te halen valt). Met dit prachtig uitgedoste ‘kaartspel met een speelbord’ kun je ook in Nederland aankomen (999 Games, even opletten graag!). Hele volksstammen zijn hier immers dol op het vormen van kaartreeksen. De regels van Keltis zijn zo uitgelegd, de speelduur is flitsend kort, de fiches zorgen voor variatie en het spel speelt lekker weg. Een prima familiespel!

In oktober 2008 heeft 999 Games een Nederlandstalige editie uitgebracht.

Titel: Keltis
Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Kosmos999 Games
Aantal spelers: 2-4
Speelduur: 30 minuten
Prijs: ong. € 30,-

Spiel des Jahres 2008



Spellen > Recensies >
Keltis


Top