Spellen > Recensies > Het Koopmanshuis

Het Koopmanshuis

Erwin - 2010


Het Koopmanshuis is de Nederlandse editie van Die Speicherstadt van de Duitse uitgever Eggert Spiele. Deze Speicherstadt is een op eikenhouten palen gebouwd pakhuizendistrict in de Duitse havenstad Hamburg. De eerste pakhuizen werden daar aan het einde van de 19e eeuw gebouwd. De Speicherstadt is tegenwoordig een beschermd monument. Spelauteur Stefan Feld heeft deze achtergrond vertaald naar een biedspel, waarin schepen vol goederen de haven aandoen en koopmannen op allerlei manieren hun aanzien proberen te vergroten. De Nederlandse uitgever The Game Master herkende hierin een interessante titel en kwam dit voorjaar met Het Koopmanshuis.

Het speelbord toont een rijtje pakhuizen met aanlegplaatsen voor de schepen. Op de aanlegplaatsen worden elke ronde handelskaarten aangeboden, die via meerdere veilingen door de spelers worden geclaimd. De 54 handelskaarten zijn verdeeld in vier seizoenen, die apart worden geschud en daarna één gedekte stapel vormen. De onderste kaart is een fikse brand, die het speleinde van vuurwerk voorziet. De handelskaarten met schepen brengen goederenblokjes in vijf soorten in het spel. Deze blokjes worden getrokken uit een stoffen zakje. Iedere speler beschikt over vier koopmannen. Een van deze pionnen wandelt over het scorespoor, de andere drie zijn actief in de veilingen. Iedere speler heeft verder een eigen koopmanshuis, waar hij één goed kan bewaren, twee goederen kan verkopen voor één munt en/of drie goederen kan ruilen voor één goed naar keuze. Je begint het spel met een startkapitaal van vijf munten.

Aan het begin van een ronde worden nieuwe handelskaarten klaargelegd, één meer dan het aantal spelers. Beginnend met de startspeler plaatsen de spelers om de beurt één koopman op het laagste vrije biedveld boven een gewenste kaart. Wanneer alle koopmannen zijn geplaatst, worden de kaarten verkocht. Liggen er meerdere koopmannen bij dezelfde kaart, beslist de bezitter van de eerste koopman of hij deze kaart wil hebben. De kostprijs is gelijk aan het aantal koopmannen dat op de biedvelden boven deze kaart is gespeeld. Als hij de kaart koopt, betaalt hij de prijs en wordt de volgende kaart afgehandeld. Ziet hij af van de koop, dan verlaat zijn koopman deze kaart en mag de eigenaar van de volgende koopman de kaart voor één muntje minder kopen of afhaken. Zo wordt een kaart steeds goedkoper. Op deze manier worden alle kaarten van links naar rechts afgehandeld.

Via de gekochte handelskaarten verkrijg je goederen of andere nuttige zaken. Met de goederen op de schipkaarten kun je jouw contractkaarten vervullen, wat aan het einde winstpunten oplevert. Simpele contracten vragen weinig blokjes, maar leveren ook weinig punten op. Met de grote contracten kun je veel punten verdienen. Met handelaren kun je de daarop afgebeelde goederensoort omzetten in geld. Het is interessant om met een paar handelaren een ‘geldmachine’ op te zetten. Ze leveren niet alleen geld en een winstpunt op, maar laten je soms ook de voor medespelers interessante goederen wegsnaaien. Tussen de handelskaarten vind je verder vier kantoren, die veel punten opleveren, als je ze allemaal verzamelt. Ook de haven kan veel punten opleveren, als je veel schipkaarten hebt verzameld.

Je moet overigens niet alleen goederen en andere extraatjes verzamelen, maar jezelf ook beschermen tegen brandgevaar. Tussen de handelskaarten vind je vier brandkaarten en 10 brandweermannen. Als een brand uitbreekt, krijgt de speler met de minste brandweerpunten 1-4 strafpunten en de speler met de meeste brandweerpunten 1-4 winstpunten. Deze brandweermannen zijn een leuk extraatje, waarmee in de eindfase veel punten zijn te winnen of te verliezen. Ik staar me tijdens het spel niet blind op de brandweermannen, maar houd vooral de relatieve positie ten opzichte van mijn grootste concurrent in de gaten. Als je zit te suffen, kunnen de branden immers een gat van maximaal 20 punten veroorzaken.

Aan het einde van elke ronde krijg je één munt van de bank. Als je geen kaart hebt gekocht, krijg je twee munten. Je merkt het, de aanvoer van verse cash is beperkt. Na deze bescheiden financiële injectie gaat de startspelermunt naar de volgende speler. Dan begint de volgende ronde met het klaarleggen van nieuwe handelskaarten, gevolgd door het inzetten van de koopmannen.

Het spel eindigt met de laatste brandkaart, waarna de spelers hun punten tellen. De speler met de meeste punten heeft gewonnen, geld is een tiebreaker.

Ten slotte

Het Koopmanshuis is een listig en elegant biedspel met een interessante variant van het principe van een veiling bij afslag. De spelers drijven gezamenlijk de prijzen op, waarna stap voor stap wordt bepaald voor welke prijs de koper de kaart mag aanschaffen. Je moet jouw koopmannen op de juiste plekken zien te krijgen, die de gewenste combinatie van initiatief en een acceptabele kostprijs opleveren. Daarbij kijk je allereerst naar jouw eigen wensen en geldzak, maar uiteraard ook naar de medespelers.

Omdat het geld meestal schaars is, is het op al deze ‘juiste’ plekken dringen geblazen en krijgen de veilingen vanzelf pit. Bij zulke veilingen stijgt de biedkoorts soms tot grote hoogte. Voor je het weet, geef je dan te veel geld uit en moet je een paar beurten op een houtje bijten. Deze tactiek kan ik je niet aanbevelen. Maar ja, het blijft mensenwerk.

De spelregels worden op twee manieren gepresenteerd, via een zogenaamde ‘snelle start handleiding’ van twee pagina’s en via een regelboekje, waarin ook alle kaarten worden beschreven. Ik vind het allereerst een beetje raar dat de ‘snelle start’ onderdeel is van het normale regelboekje. Een apart foldertje vind ik handiger. Verder is het spelverloop zo duidelijk, dat een ‘snelle start’ bij dit spel eigenlijk overbodig is.

Het spelmateriaal ziet er verzorgd uit en is functioneel. De Duitse uitgever Peter Eggert was aanvankelijk van plan om uitsluitend metalen munten te gebruiken. Dit bleek een te duur idee, waardoor de winkelprijs boven een acceptabele grens zou stijgen. Het metalen speelgeld is op het laatste moment vervangen door kartonnen muntjes. Spelers die hun ludieke cash graag horen rinkelen, kunnen zich verheugen op de dit najaar verwachte uitbreiding.

Volgens auteur en uitgever is het spel geschikt voor 2-5 spelers. Een volle bezetting kan ik niet van harte aanbevelen. Dan heeft iedere speler minder beurten en verzamel je minder kaarten, waardoor de ‘strategische’ scoremogelijkheden (haven en kantoor) een beetje ondersneeuwen. Daarnaast kan het belang van de branden dan wat verminderen. Bij vijf spelers ervaar ik daarom minder invloed, wat mijn speelplezier niet verhoogt. Met twee, drie en vier spelers leg ik dit vlotte, toegankelijke en pittige tactische biedspel graag op tafel. Denk bij drie spelers wel aan het gezegde over dat ene been en die derde hond.

Titel: Het Koopmanshuis
Auteurs: Stefan Feld
Uitgever: The Game Master / Eggert Spiele
Aantal spelers: 2-5
Speelduur: ong. 45 minuten
Prijs: ong. € 25
 


Spellen > Recensies >
Het Koopmanshuis


Top