Spellen > Recensies > Leeuwenhart

Leeuwenhart

Erwin Broens - augustus 2003


Klaus Teuber is bij het grote publiek vooral bekend door zijn spel De Kolonisten van Catan. Bij de ontwikkeling van het Kolonisten basisspel zijn diverse ideen uit het spelsysteem verwijderd, die later via de uitbreidingen Zeevaarders en Steden & Ridders terugkeerden. Deze ideen hebben daarnaast geleid tot de ontwikkeling van twee andere spellen. In Entdecker (Land in Zicht) speelde de zeevaart een grote rol, de ridders vonden een plek in Lwenherz. Het laatstgenoemde spel werd in 1997 door Goldsieber uitgegeven en won dat jaar de Deutsche Spiele Preis. Het redactieteam van Klaus Teuber was inmiddels van Goldsieber naar Kosmos verhuisd. Toen de licentie van Goldsieber was verlopen, nam Teuber Lwenherz opnieuw onder de loep. Na enig knutselwerk presenteerde hij begin 2003 een vereenvoudigde versie, die enige maanden later als Leeuwenhart ook in Nederland werd uitgebracht.

Leeuwenhart wordt gespeeld op een spelbord van negen losse tegels in een raamwerk. Deze tegels zijn verdeeld in velden, die verschillende terreinsoorten tonen: grasland, bos, diverse mijnen, dorpen en n centrale stad. In een spel met vier spelers plaatst iedere speler aan het begin drie kastelen en drie ridders op het bord. Deze kastelen mogen niet te dicht bij elkaar in de buurt worden geplaatst. Vanuit deze startpositie gaan de spelers op jacht naar winstpunten. Deze punten verdien je in eerste instantie door het afbakenen van eigen gebieden. Later in het spel verdien je ook punten door gebieden uit te breiden, bij voorkeur ten koste van de gebieden van medespelers.

ridder plaatsen of gebied uitbreidenAan het begin ontvangt iedere speler drie actiekaartjes en zeven dukaten. De actiekaartjes zijn de motor van het spelsysteem. Je hebt ze nodig om gebieden te vormen en uit te breiden, je kunt er nieuwe ridders mee plaatsen of ridders van tegenstanders afpakken en je kunt er bondgenootschappen mee sluiten. Een motor werkt echter niet zonder brandstof. Deze laatste functie wordt vervuld door de dukaten. Het uitspelen van actiekaarten kost geld. Het spel kent maar twee manieren om geld te verdienen. Ten eerste kun je een actiekaart op de markt verkopen. Dan leg je de kaart open af en ontvang je het afgebeelde bedrag van de bank. De tweede manier is het bezit van gebieden met mijnen. Elke mijnsoort levert je namelijk elke beurt n dukaat op.

Een spelerbeurt bestaat uit twee stappen. In de eerste stap speel je een actiekaart. Als je de kostprijs aan de bank betaalt, mag je de afgebeelde actie uitvoeren. Deze kaart verdwijnt vervolgens uit het spel. Als je de kaart op de markt verkoopt, blijft deze kaart daar liggen. In de tweede stap vul je jouw hand aan tot drie kaarten. Je mag de bovenste kaart van de dichte stapel trekken of een open kaart uit de markt nemen (m.u.v. de kaart die je zojuist hebt verkocht).

Met de actiekaarten kun je acties uitvoeren. Aan het begin van het spel is vooral de actie "grenzen plaatsen" van belang. Met deze actie mag je 1-3 grenzen op het bord plaatsen. De spelers beginnen het spel in n grote provincie. Door het plaatsen van grenzen stichten ze hun eigen gebieden. Als door het plaatsen van grenzen een gebied met precies n kasteel ontstaat, dan vindt in dit gebied meteen een puntentelling plaats. Dan ontvangt de eigenaar van dit gebied 1 punt voor elk bos, 3 punten voor elk dorp en 5 punten voor de stad. Mijnen leveren in eerste instantie alleen geld op. Als je later een set van drie gelijksoortige mijnen controleert, krijg je 5 bonuspunten.


het spelbord, incl. een illegale losse witte ridder

De aldus behaalde winstpunten zijn overigens niet veilig. Met de actie "gebied uitbreiden" kunnen de met de vorige actie afgebakende gebieden worden uitgebreid. Dan levert elk nieuw bosveld 1 punt op, elk dorp 3 punten enzovoort. Gaat deze gebiedsuitbreiding ten koste van het gebied van een medespeler, dan mag deze de desbetreffende punten inleveren. Met een goedgeplaatste aanval kun je de score in n harde klap op zijn kop zetten. Uitbreiden in het gebied van een tegenstander mag overigens alleen als het aanvallende gebied meer ridders bevat dan het verdedigende gebied. Hieruit blijkt het belang van de actie "ridders plaatsen". In dit kader is ook de actie "overloper" interessant. Hiermee mag je een ridder uit een aangrenzend gebied van een tegenstander verwijderen en een eigen ridder in jouw gebied plaatsen. Dit is een lekker opwarmertje voor een aanval in een komende beurt. Als je tegenstander geluk heeft, kan hij voor jouw aanval een actie "verbond" uitvoeren. Hierdoor ontstaat voor de rest van het spel een gedwongen vrede tussen deze twee gebieden.

Het spel is afgelopen zodra een speler het vereiste aantal winstpunten heeft behaald (bijv. 30 punten bij vier spelers). Als dit niet gebeurt, eindigt het spel nadat de laatste actiekaart is gespeeld. Ook dan wint degene met de meeste punten, maar krijgen de spelers met de meeste en op n na meeste dukaten eerst nog 5 respectievelijk 3 bonuspunten.

Ten slotte

Het originele Lwenherz is een uitmuntend spel, met veel interactie en strategische controle. In deze nieuwe versie vind je een groot deel van het origineel terug, maar maken de vereenvoudigingen het spel toegankelijker voor een groter publiek. Andere pluspunten zijn de duidelijke spelregels, de mooie uitvoering en de aangenaam korte speelduur.

Het nieuwe Leeuwenhart is nog steeds een goed spel, maar met name met vier spelers speelt de geluksfactor nu wel een veel grotere rol. Het komt met enige regelmaat voor dat spelers bij het trekken van kaartjes in een verkeerd "ritme" belanden: aan het begin kun je dan onvoldoende grensstenen plaatsen, later kun je onvoldoende gebieden uitbreiden. Als dit je overkomt, heb je geen schijn van kans om het spel te winnen. In het origineel uit 1997 had je aanzienlijk meer controle over het spelverloop. Maar ja, het voordeel van een grotere geluksfactor is dat je af en toe ook eens schandalig veel mazzel kunt hebben. Het oude Lwenherz behoort tot mijn 10 favoriete spellen. Deze nieuwe versie zal de top 10 niet halen, maar is wel een goede "middenmoter".

Het spel is geschikt voor 2-4 spelers. Met twee spelers maak je gebruik van een passieve neutrale speler, die niets anders doet dan in de weg staan. Het spel is ook dan speelbaar, maar komt beter tot zijn recht met drie of vier spelers.

Titel: Leeuwenhart
Auteur: Klaus Teuber
Uitgever: 999 Games
Aantal spelers: 2 - 4
Speelduur: ong. 60 minuten
Prijs: ong. 39,-


Spellen > Recensies >
Leeuwenhart


Top