Spellen > Recensies > Lino

Lino

Erwin - 2011


De Nederlandse spelauteur Chislaine van den Bulk timmert al een tijdje aan de weg. Ze was succesvol in de spelontwerpwedstrijden van de landelijke spellenvereniging Ducosim, wist enkele spellen bij binnen- en buitenlandse uitgevers onder te brengen en richtte in 2009 haar eigen uitgeverij Giuco op. De eerste eigen productie was het treinenspel Koplopers & Dwarsliggers. In oktober 2010 volgde het abstracte tweepersoonsspel Lino.

Het speelveld van Lino bestaat uit 56 losse tegels. De tegels worden aan het begin klaargelegd in een kruisvorm. Daarna moeten speler beurtelings in totaal zes tegels verplaatsen. Hierdoor ontstaat meestal een speelveld met enkele gaten. Iedere speler heeft 25 glazen speelstenen in zijn eigen kleur. Een van deze stenen doet dienst als puntenteller op het scorebord, met de overige stenen probeer je jouw score te verhogen.

Als je aan de beurt bent, moet je één van jouw stenen op een vrije tegel plaatsen. Als je hiermee een rij met louter bezette tegels voltooit, scoor je zoveel punten als de rij lang is. Het maakt niet uit door wie deze tegels zijn bezet. Een rij is een reeks aangrenzende tegels in een rechte lijn, die eindigt bij een open plek aan de rand of in het midden van het speelveld. Rijen kunnen horizontaal, verticaal en diagonaal worden gevormd. Het is dus mogelijk om met één steen meerdere rijen te voltooien.

Het spel is voorbij zodra de laatste steen is gelegd. Dan volgt een eindtelling, waarbij je zeer veel punten kunt verdienen met opeenvolgende eigen stenen. Een rijtje van vier eigen stenen is 10 punten waard, een rij van zeven of meer levert maar liefst 40 punten op. Ook deze eigen rijen worden horizontaal, verticaal en diagonaal geteld. De speler met de meeste punten wint het spel. Het verdient aanbeveling om twee potjes op hetzelfde speelveld te spelen en daarbij van startspeler te wisselen.

De auteur heeft een variant meegeleverd. Op de achterzijde van sommige tegels zijn cijfers in de spelerkleuren afgebeeld. Als je op deze kant van de tegels speelt, verdien je bonuspunten als de cijfers in jouw kleur aan het einde van het spel onbezet zijn. Op andere tegels vind je een ster, die 10 punten oplevert als je de meeste aangrenzende tegels weet te bezetten.

Ten slotte

Lino heeft weinig regels en is eenvoudig aan te leren en uit te leggen. Je hapt dit naar binnen alsof het een snack is, maar wordt vervolgens getrakteerd op een exquis gerecht, waarvan je de volle 20 minuten wilt genieten. Dit is een spannend duel, waarbij de fijne balans tussen zelf groeien en de ander blokkeren om aandacht vraagt. De verhouding tussen de eindtelling en de score tijdens het spel is ook een aandachtvrager. Als je hier onvoldoende op speelt, doet de eindsprint van jouw tegenstander je de das om. Lino komt uitstekend voor de dag in zijn basisversie. De varianten voegen een extra laagje toe, omdat je nu meer zaken moet afwegen voordat je een steen plaatst. Bij een abstract spel hoort een sobere vormgeving. Dit is hier smaakvol verzorgd, dankzij het marmereffect op de tegels en de mooie glazen stenen. Het gebruik van losse tegels is een goed idee van de auteur, omdat dit tal van variaties in het speelveld mogelijk maakt. Lino is een uitstekend tweepersoonsspel van Nederlandse bodem.

Titel: Lino
Auteur: Chislaine van den Bulk 
Uitgever: Giuoco
Aantal spelers: 2
Speelduur: ong. 20 minuten
Prijs: ong. € 18


Spellen > Recensies >
Lino


Top