Spellen > Recensies > Lost Cities

Lost Cities

Erwin Broens - 1999


De zomer stond weer in het teken van de massale uittocht van collega's, die in allerlei uithoeken van Europa van een lekkere vakantie gingen genieten. Van ons vaste kaartclubje bleven er maar twee over (harde werkers, die het "fort" bewaken terwijl de rest aan een cocktail zit te lurken). Met zijn tweeën heb je niets aan Wizard, ons reguliere tijdverdrijf in de lunchpauze, dus werd het tijd om iets nieuws uit de kast te plukken. Mijn oog viel op Lost Cities, dat bleek een uitstekende keuze.

Lost Cities is een nieuw spel in de reeks "spellen voor twee" van de Duitse uitgever Kosmos. Dit originele kaartspel (met een toefje Canasta) is ontworpen door Reiner Knizia. Voor de goede orde heeft hij zelfs een thema verzonnen, het organiseren van expedities naar allerlei uithoeken van de wereld.

Simpele kost.....?

Het spel heeft vijf sets kaarten, elk in vijf verschillende kleuren: geel, blauw, wit, groen en rood. Elke set bestaat uit negen genummerde kaarten (waarden 2 - 10) en drie zogenaamde wedkaarten. Dan is er nog een bijna overbodig spelbord, dat per kleur één aflegstapel bevat, en een beknopt maar duidelijk regelboekje.

Iedere speler begint met acht kaarten, de rest vormt de trekstapel. Het is de bedoeling om per kleur oplopende kaartreeksen te vormen, de expedities, en daarmee zoveel mogelijk punten te verdienen. Zodra je een kaart van een kleur hebt neergelegd, heb je een expeditie opgestart en dwingt het spelsysteem je deze verder uit te bouwen. Een expeditie heeft namelijk een kostprijs van 20 minpunten. Om in de plus te komen, moet je dus kaarten met een totale waarde van meer dan 20 punten in de desbetreffende rij aanleggen. Lukt dat niet, dan eindig je met minpunten! Van elke kaartkleur zijn er ook drie wedkaarten beschikbaar. Deze kaarten verdubbelen de waarde van een expeditie (met vier wedkaarten krijg je vierdubbele punten).

Een spelerbeurt bestaat uit twee fasen. Eerst moet je één van je kaarten spelen. Je kunt hiermee een nieuwe expeditie starten of een bestaande expeditie uitbouwen. Je mag de kaart ook afleggen op een van de aflegstapels op het spelbord. Vervolgens moet je één nieuwe kaart trekken, een dichte van de trekstapel of de bovenste kaart van een van de openliggende aflegstapels (overigens mag je niet de kaart pakken die je zojuist hebt afgelegd).

........... met voldoende diepgang

Dit lijkt allemaal vrij simpel, maar het spel is aanzienlijk pittiger dan de eerste indruk doet vermoeden. 

Het leggen van kaarten is aan allerlei regels gebonden. Zo mag je de interessante wedkaarten alleen leggen in een rij waar nog geen genummerde kaarten liggen. Verder mag je de genummerde kaarten alleen in oplopende volgorde aanleggen. Het is vervelend als je net een groene "8" aan je groene "6" hebt gelegd, om vervolgens de groene "7" van de trekstapel te pakken. Het volgende spelletje heb je de neiging om wat langer te wachten, maar dan loop je misschien in de volgende valkuil. Het spel is namelijk afgelopen zodra de laatste kaart van de trekstapel wordt getrokken. Als een vervelende medespeler in een razend tempo door die stapel vliegt, eindig jij straks met expedities die minder dan 20 punten waard zijn (vooral lullig als je begonnen bent met drie wedkaarten!).

Het is soms lastig te bepalen met welke kleur, en daarna met welke kaart, je een expeditie start. Het starten met een of meer wedkaarten en een lage kaart leidt mogelijk tot een reeks van acht of meer kaarten. Dat is gunstig, want zo'n expeditie levert 20 bonuspunten op. Het starten met wedkaarten is echter gevaarlijk als je weinig punten in die kleur in je hand hebt. Je loopt tegen bergen minpunten aan als je met een "gele" expeditie begint en, na drie wedkaarten en de "2", moet constateren dat je medespeler alle hoge gele kaarten bezit c.q. trekt.

Je moet ook opletten dat je in het begin niet teveel verschillende expedities start. Het zal bijna nooit voorkomen dat één speler in alle kleuren pluspunten scoort. Wees verstandig en ga niet voor extreme spreiding, maar beperk je tot concentreren en maximaliseren. Soms word je trouwens wel gedwongen om laat in het spel een nieuwe expeditie te starten, omdat het vaak ongewenst is om bepaalde hogere kaarten af te leggen (voor je het weet, pakt je medespeler die kaart van een aflegstapel en begint een expeditie met heel veel punten). Daar is niets mis mee, met een "6", een "7" en een "8" pak je weliswaar zelf maar één punt, maar beroof je de ander misschien van 21 punten.

Ook het trekken van kaarten is belangrijk en verdient de nodige aandacht. Let allereerst goed op de kaarten die op de aflegstapels belanden. Gooi bij voorkeur alleen kaarten weg die je tegenstander niet meer kan gebruiken. Spelers kunnen de aflegstapels ook gebruiken om kaarten te "stallen". In het begin leg je onnodige kaarten af, in de hoop betere kaarten van de trekstapel te pakken. Na een paar beurten kunnen de eerder afgelegde kaarten ineens weer heel interessant worden. Als je medespeler afgelegde kaarten van één bepaalde kleur terugneemt, is het een goed idee ook zelf van die stapel te graaien! Als je er belang bij hebt om het spel snel te laten eindigen, ga dan vooral voor de kaarten van de trekstapel. Maar zorg er wel voor dat je voldoende beurten overhoudt om je eigen expedities te voltooien.

Beoordeling

Lost Cities is een geslaagd kaartspel. Het is aan de ene kant toegankelijk en eenvoudig, maar blijkt na een paar spelletjes meer diepgang te bevatten dan je eerst zou vermoeden. Het spel wordt vooral interessant door het spanningsveld tussen geduldig uitbouwen en de tijddruk van de trekstapel. Natuurlijk speelt ook het geluk een rol, dat is niet te vermijden bij een kaartspel met een trekstapel. Maar de geluksfactor overheerst het spel zeker niet. Lost Cities is een van de betere 2-persoonsspellen van Kosmos c.q. 999 Games.

Titel: Lost Cities
Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Kosmos / 999 Games
Aantal spelers: 2
Speelduur: 10 minuten per potje
Prijs: ong. 15,-


Spellen > Recensies >
Lost Cities


Top