Spellen > Recensies > Tal der Mammuts

Tal der Mammuts

Erwin Broens - mei 2002


Ludodelire was een Franse uitgever die begin jaren negentig een handvol interessante gezelschapsspellen op de markt bracht, die onder meer opvielen door de langwerpige speldozen en een goede uitwerking van het thema. Een van die spellen was La Vallée des Mammouths van Bruno Faidutti. Ludodelire bestaat niet meer, maar dit bordspel heeft in 2001 een nieuwe naam en uitgever gevonden: Das Tal der Mammuts van Eurogames.

Spelmateriaal

Het spelmateriaal is goed verzorgd en valt vooral op door de geinige plaatjes. Het dubbelzijdige spelbord bestaat uit twee delen, zodat je met verschillende configuraties van borden kunt spelen. Het spel bevat een flinke stapel kaartjes: 40 actiekaartjes en 30 gebeurteniskaartjes, 15 voor de zomer en 15 voor de winter. Nog indrukwekkender is de hoeveelheid fiches: mannen, vrouwen, beesten, dorpen, voedsel, bijna te veel op om te noemen. Het resterende materiaal bestaat uit een stoffen zakje, dat wordt gebruikt om dierfiches te trekken, twee dobbelstenen en een regelboekje.

Spelverloop

De auteur noemt het zelf een enigszins tactisch spel, dat zich beweegt tussen Risk en Civilization. Je speelt een prehistorische stam en neemt deel aan de eeuwige strijd om land, voedsel en vrouwen. Ondertussen heb je last van rondzwervende tegenstanders en wilde dieren. Je begint met een dorpje en een paar mannen en vrouwen. Om het spel te winnen, moet je als eerste vier dorpen bezitten en vuur kunnen maken. Naast het bevechten van je tegenstanders is het van groot belang om voldoende voedsel te vinden, hetgeen met name in de wintermaanden vrij lastig is. Lukt je dit niet, dan raak je speelstukken kwijt.

Het spel wordt gespeeld in seizoenen, die bestaan uit drie zomer- en drie winterrondes. Een spelronde bestaat uit een aantal fases. Eerst wordt een gebeurteniskaartjes getrokken. Dit activeert in het algemeen allerlei ongerief voor de spelers. Vervolgens bepaalt het lot waar nieuwe wilde dieren in het spel komen. Als jouw speelfiguren deze beesten tegen het lijf lopen, moet je tegen ze vechten. Met een beetje geluk versla je het dier, wat je meteen extra voedsel oplevert. Als je pech hebt, worden je speelfiguren verorberd.

Daarna komen de spelers één voor één aan de beurt. Dan kun je nieuwe dorpjes bouwen, die je hard nodig hebt om het spel te winnen. Je mag ook je speelfiguren bewegen, bijvoorbeeld op weg naar voedsel producerende gebieden of naar een dorp van een tegenstander. Als speelfiguren van verschillende spelers in hetzelfde gebied staan, wordt er verplicht gevochten. Alleen mannen vechten tegen elkaar, vrouwen lopen meteen over naar de tegenpartij. De uitkomst van het gevecht wordt bepaald door de dobbelsteen, waarbij de sterkste partij per saldo een bonus ontvangt. Hetzelfde geldt voor de partij die vecht vanuit een eigen dorp of hol. Tijdens je beweging of een gevecht kun je een tegenstander onaangenaam verrassen met een actiekaartje, waarmee je bijvoorbeeld je kracht kunt verhogen.

Na de gevechten is het tijd om te eten. De spelers ontvangen voedsel voor elk voedselgebied dat ze hebben bezet. Vervolgens eet ieder speelfiguur één voedseleenheid. Als je onvoldoende voedsel bezit, verwisselen een of meer speelfiguren het tijdelijke met het eeuwige. Met name in de wintermaanden is het vinden van voldoende voedsel een probleem. Dan strijden de spelers om de beste plekken op het bord: velden naast rivieren en meren. In de laatste ronde van de winter kun je overigens akkertjes inzaaien, die je aan het einde van de zomer een berg voedsel opleveren.

Aan het einde van de zomer en de winter worden nieuwe holbewonertjes geboren. De dobbelsteen bepaalt het geslacht van de koters. Vervolgens knipper je één keer met je ogen en zijn de nieuwe kids meteen volwassen. Met deze speelfiguren kun je in de volgende beurt bewegen, vechten enzovoort.

Zo zijn de spelers beurtenlang druk bezig om zichzelf in leven te houden, de buren van het bord te meppen, nieuwe dorpjes te stichten of vijandelijke dorpjes te veroveren. Daarbij is het zeer wel mogelijk dat spelers tussentijds worden geelimineerd. Als dìt in het eerste jaar gebeurt, mag je overigens opnieuw beginnen. Uiteindelijk is er één speler die een complete ronde lang vier dorpen of holen controleert. Dit is dan de winnaar.

Ten slotte

Das Tal der Mammuts is een redelijk geslaagde mix tussen veroveren en ontwikkelen, aangevuld met humoristische actiekaartjes. Minder geslaagde aspecten zijn de hoge geluksfactor en de kans op vroegtijdige eliminatie van medespelers. Het geluk speelt een hoofdrol bij de ontmoetingen met dieren (krijg je gratis voedsel of worden je speelfiguren opgevreten); de geboortes (een stam vol vrouwen is een makkelijke prooi voor je hitsige buren) en uiteraard de gevechten. De eliminatiefactor leidt er regelmatig toe dat een of meer medespelers een uurtje uit hun neus mogen eten. Dit is een irritant spelelement, dat je in spellen van de huidige generatie gelukkig niet of nauwelijks meer terugziet. Das Tal der Mammuts is volgens de regels geschikt voor drie tot zes spelers, maar met een volle bezetting is het veel te druk op het bord en komt het spel niet lekker van de grond. Als je niet vies bent van een potje vechten, veel dobbelen, een lollig thema en een stevige speelduur, kun je aan dit spel het nodige plezier beleven.

Titel: Das Tal der Mammuts
Auteur: Bruno Faidutti
Uitgever: Eurogames
Aantal spelers: 3-6
Speelduur: ong. 120 minuten
Prijs: ong. € 25,-

Afbeeldingen © Eurogames



Spellen > Recensies >
Tal der Mammuts


Top