Spellen > Recensies > Mark

Erwin Broens - 1998

Dankzij de snelle nieuwsvoorzieningen op het internet komt het tegenwoordig zelden voor dat ik impulsief een spel aanschaf. Een spel is net vers van de pers of je vindt al ergens een FAQ, een recensie of een uitgebreide discussie in een nieuwsgroep. Vroeger kon je nog eens een winkel binnenstappen en je laten strikken door de magnetische werking van een nieuwe doos, een interessant thema of een aangename vormgeving. In de praktijk bleek een aardige eerste indruk zich soms te ontpoppen als een kat in de zak. Tegenwoordig ben ik vooraf redelijk geïnformeerd en is de kans op een miskoop fors geslonken. Dat ook een gewaarschuwd mens zijn neus kan stoten zal zo blijken.

De verleidelijke kroonkurk

Tijdens Spiel ’97 hing ik een tijdje rond in de buurt van de stand van Franjos. Daar werd mijn aandacht getrokken door Mark, een bordspel over recycling van afvalstoffen. Het spelmateriaal was dermate koddig (glazen flesjes, dekseltjes en kroonkurken) dat ik het spel bijna in een opwelling had gekocht. Toevallig werd het spel net gespeeld, zodat ik een aardige indruk kreeg van het spelverloop. Mark leek een te simpel dobbelspel met een hoop overbodig chroom; voor mij voldoende reden om af te zien van aankoop. Een maand later las ik een positieve recensie in een Duits tijdschrift. Omdat ik toch op het punt stond een aantal spellen te postorderen, heb ik Mark een tweede kans gegeven.

Het spelmateriaal

Van de speldoos hoeft Mark het in ieder geval niet te hebben. De doos oogt uitermate somber en heeft een vieze bruine kleur. De inhoud is stukken leuker. Het spelbord is een oprolbare mat van nepleer. Het bord is vrij sober, maar voldoet uitstekend. De spelstukjes zijn de ware (c.q. enige) kracht van dit spel. De doos is gevuld met glazen potjes, plastic doppen, kroonkurken, metalen deksels en stukjes karton. Dit is een bonte mengelmoes van uiterst origineel spelmateriaal. Het spel bevat verder een stapel geld en twee zeszijdige dobbelstenen.

Het spelverloop

In Mark beheert iedere speler een fabriek, waar afvalstoffen worden verwerkt. De afvalstoffen komen binnen in het magazijn voor grondstoffen, worden gerecycled in de productieafdeling en vervolgens verkocht op de markt voor gereed product. Deze goederenbeweging wordt aangestuurd door de dobbelstenen. Beide dobbelstenen tonen de vijf kleuren van de vijf grondstoffen. Aan het begin van je beurt gooi je beide dobbelstenen en kies je een kleur. Je hebt vervolgens de keuze uit een van drie acties (als je dubbel gooit mag je twee acties uitvoeren):

• neem een exemplaar van de gegooide grondstof en plaats deze in je grondstoffenmagazijn;
• opwaardering van de grondstof tot gereed product;
• verkoop van gereed product op de markt.

Een van beide dobbelstenen heeft als zesde vlak een joker, die je kunt gebruiken voor een kleur naar keuze. De andere dobbelsteen heeft een veilingsymbool. Als je dit symbool gooit wordt de op de andere dobbelsteen afgebeelde grondstof geveild. Deze veiling voegt eigenlijk weinig tot niets toe aan het spelverloop (dit is niets anders dan vulling van een leeg vlak op een dobbelsteen).
Bij de verkoop van gereed product moet je in de gaten houden dat de vraag beperkt is. De gezamenlijke spelers kunnen van elke grondstof maar vijf exemplaren verkopen. Als de markt voor een grondstof gevuld is, verdwijnen de resterende exemplaren van de desbetreffende grondstof uit het spel. Ook het prijsmechanisme verdient aandacht: hoe langer je wacht, hoe meer je vangt. Lang wachten heeft ook zijn nadelen. Ten eerste loop je het risico dat een markt is gesloten voordat jij hebt kunnen verkopen. Ten tweede heeft het oppotten van voorraad tot gevolg dat jouw pakhuizen overvol raken. In dat geval moet je elke beurt huur betalen. Het spel eindigt zodra vier van de vijf markten zijn gesloten. De speler met het meeste geld is de winnaar.

Conclusie

Mark lijkt op het eerste gezicht een alleraardigst handelsspel. Vooral het prijsmechanisme op de markt biedt een interessant spanningsveld tussen een snelle zekere opbrengst en het wachten op de hoge prijzen, met alle risico’s van dien. Helaas is Mark in werkelijkheid niets anders dan een simpel dobbelspel. Nagenoeg alle spelhandelingen (de overbodige veiling uitgezonderd) zijn afhankelijk van de grillen van de dobbelsteen. Als speler heb je nauwelijks invloed op de inkoop, de productie en de verkoop. Eigenlijk heb je dus nauwelijks invloed op het spel. Er is natuurlijk niets mis met simpele dobbelspelletjes, maar dan moeten ze zich wel als zodanig presenteren. Mark stelt als bordspel niets voor en voor een dobbelspel heeft het teveel overbodige ballast. Dit was dus mijn miskoop van 1997. Een wijze les: positieve recensies in Duitse bladen zeggen ook niet alles.

Spellen > Recensies > Mark

Top