Spellen > Recensies > Mexica

Mexica

Erwin Broens - februari 2002


Na Tikal en Java is de eerste indruk dat Kramer & Kiesling hetzelfde trucje opnieuw uithalen: een doos met een masker, de ontdekking van een oude cultuur, het vullen van een aanvankelijk leeg bord en het zinvol besteden van schaarse actiepunten. Als je iets verder kijkt, ligt er met Mexica een redelijk vers bordspel op tafel, dat voldoende afwijkt van de voorgangers om het interessant te maken.

Het spelbord toont een eiland met twee kanaal, vier start- en meer dan 180 gewone landvelden. Op dit bord bouwen de spelers wijken door groepen van drie of meer landtegels te omringen met kanalen. Het spel bevat 43 kanaalstukken, 6 enkele en 37 dubbele. Voor het omringen van een wijk kun je ook gebruikmaken van het meer rond het eiland. Iedere speler beschikt over één speelstuk. Als deze aanwezig is in een gebouwde wijk, mag je de wijk voltooien door er een passend Calpullifiche te plaatsen. Zo'n fiche past in de wijk als de wijk evenveel landvelden bevat als het midden op het fiche afgebeelde cijfer. Het voltooien van een wijk levert je meteen winstpunten op. In een voltooide wijk mogen later geen kanaalstukken worden bijgeplaatst. In de (on)voltooide wijk waar jouw speelfiguur staat, kun je ook gebouwen in jouw eigen kleur plaatsen. De gebouwen zijn 1-4 verdiepingen hoog. Bij de tussen- en de eindtelling worden per voltooide wijk winstpunten verstrekt aan de drie spelers met de meeste verdiepingen. Bij de eindtelling verdien je ook punten voor gebouwen in onvoltooide wijken. Deze punten voor gebouwen vind je ook op de Calpullifiches.


foto © Ravensburger

Uit deze korte samenvatting van het spelverloop blijkt dat in de loop van het spel allerlei wijken ontstaan, waar de spelers hun gebouwen plaatsen. Wijken voltooien en gebouwen plaatsen, mag je alleen daar waar je speelfiguur staat. Het is dus noodzakelijk om deze eenzame pion met enige regelmaat over het bord te bewegen. Het bewegen van je pion is een kostbare zaak. Elke beurt beschik je maar over zes actiepunten, elke stap met je pion kost je in principe één punt. Aangezien elk kanaalstuk en elke verdieping van je gebouwen ook één actiepunt kosten, is het natuurlijk doodzonde te veel actiepunten te besteden aan beweging. Gelukkig is er een truc waarmee je snel grote afstanden kunt afleggen. Voor één actiepunt kun je namelijk een brug bouwen. Als jouw pion op een brug staat, kun je voor één actiepunt naar een volgende brug bewegen. Als je daarbij handig gebruik maakt van verbindingen met het meer kun je voor één punt het gehele bord over. Het spel bevat overigens ook 12 actiefiches. Per beurt kun je er twee kopen, voor één actiepunt per stuk, en ze in een latere beurt inzetten om je actiemogelijkheden te vergroten.

Dit alles leidt tot een spel waarin het actiepuntensysteem van Tikal en Java de van de El Grande-achtigen bekende territoriale controle ontmoet. De meeste winstpunten zijn te verdienen met het bezit van de meeste verdiepingen in de waardevolle wijken. Aangezien ook de tweede en de derde plek punten opleveren, kan het geen kwaad je gebouwtjes enigszins te spreiden. De winstpunten voor de gebouwen worden verstrekt bij de tussen- en de eindtelling. De tussentelling vindt in principe plaats zodra de eerste acht wijken zijn voltooid en één van de spelers geen gebouwen meer bezit. Na deze telling krijgt iedereen een nieuwe lading gebouwen en volgt de tweede speelhelft. Deze eindigt met de eindtelling zodra de resterende Calpullifiches zijn geplaatst of onbruikbaar zijn en een speler al zijn gebouwen heeft ingezet. Je kunt bij de eindtelling zeer veel punten verdienen als je de meeste verdiepingen bezit in een grote onvoltooide wijk (één punt per landveld). Deze kans doet zich voor als de voorraad kanaalstukken voortijdig is uitgeput en je medespelers niet goed hebben opgelet. Als je deze strategie te vroeg inzet, en je medespelers wel wakker zijn, loop je het risico dat je dure gebouwen worden omringd door kanalen en aan het einde maar één punt per stuk opleveren. Richt je overigens niet alleen op je gebouwen, ook met het voltooien van wijken kun je veel punten binnenhalen. Je kunt ook nog vijf bonuspunten verdienen als jouw speelfiguur bij de tussen- of de eindtelling op een startveld staat.

Ten slotte

Mexica is in de kern opgebouwd uit bekende spelmechanismen. De smeltkroes serveert echter een lekkere soep. Het systeem met de actiepunten dwingt je om na te denken en keuzes te maken. Je moet zien dat je met zo min mogelijk actiepunten zoveel mogelijk scorepotentieel opbouwt. Het systeem van winstpunten voor territoriale controle dwingt je ook tot nadenken. Ga je voor spreiding of concentreer je je volledig op een paar kostbare wijken? Je kunt ook opteren voor een mengvorm: bouw een paar kleine wijkjes vol met kleine gebouwen, zodat jij daar als enige scoort, en ga vervolgens voor tweede plaatsen in de dure wijken. Veel mogelijkheden, weinig actiepunten en voldoende ruimte om elkaar dwars te zitten, dat maakt een spel spannend! Daarbij zijn Kramer & Kiesling er ook nog in geslaagd om het spel toegankelijk te houden: de regels en het spelverloop zijn overzichtelijk en de speelduur blijft binnen de perken. Het spelmateriaal is mooi uitgevoerd, zelfs de plastic gebouwtjes zien er aardig uit. Helaas is de verkoopprijs met € 40,- aan de hoge kant. Dit had wat mij betreft wel een paar eurootjes minder gekund.

Titel: Mexica
Auteurs: Kramer en Kiesling
Uitgever: Ravensburger
Aantal spelers: 2 - 4
Speelduur: ong. 75 minuten
Prijs: ong. € 40,-


Spellen > Recensies >
Mexica


Top