Spellen > Recensies > Mississippi Queen

Erwin Broens - 1997

Mississippi Queen is een racespel voor drie tot vijf spelers. De spelers zijn kapiteins van raderboten, de van Mark Twain bekende platbodems, die de verraderlijke Mississippi bevaren. De kapiteins bestrijden elkaar in een race op de rivier. Degene die als eerste de finishplaats bereikt krijgt de eretitel Mississippi Queen.

De rivier bestaat uit een legpuzzel van 12 losse spelborden, die gedurende het spel een voor een worden aangelegd. Een dobbelsteen bepaalt de positie van nieuwe borddelen, waarmee de rivier vanzelf een grillig verloop krijgt. Dit grillige verloop is een van de interessante aspecten van het spel. Het ene moment denk je in volle vaart af te stomen op de overwinning, het volgende moment moet je vol in de remmen om een plotseling opdoemend eiland te vermijden. Op de Mississippi is niets zeker; de rivier biedt ieder spel nieuwe verrassingen.

Iedere speler krijgt de beschikking over een plastic bootje met twee raderen (inderdaad, aan de zijkant). Met het ene rad geef je de snelheid aan (1 - 6), het tweede rad toont de voorraad kolen. Het varen is op zich vrij eenvoudig; je bepaalt de vaarsnelheid en beweegt vervolgens eenzelfde aantal vakken vooruit. Zolang je de vaarsnelheid met niet meer dan één punt verhoogt of verlaagt hoef je geen kolen op te offeren (misschien niet reëel, maar het is dan ook geen simulatie). Je mag een of meer versnellingen overslaan, maar ieder punt meer kost je kolen. Voor de gehele race heb je maar zes kolenpunten tot je beschikking. Als de kolenvoorraad op is, lig je uit de race; tussentijds bijtanken is niet mogelijk. De spelborden zijn voorzien van zeskantige vakken; het is dus mogelijk om in zes verschillende richtingen te varen. Tijdens je beurt mag je de boot één keer gratis 60 graden draaien; elke verdere aanpassing van de vaarrichting kost één kolenpunt. Kapiteins met oogkleppen, die in volle vaart over de rivier stomen, verbranden meer kolen dan hen lief is.

Als kapitein van een raderboot vaar je niet uitsluitend voor de lol; er moet ook geld worden verdiend. Als slimme ondernemer combineer je de race met het vervoer van passagiers. Om het spel te winnen moet je niet alleen als eerste de finish bereiken, je moet onderweg ook nog twee passagiers oppikken. Deze passagiers wachten geduldig op meerdere eilandjes in de rivier. Om een passagier op te pikken zul je de race even moeten onderbreken; het is niet de bedoeling dat je in volle vaart de steiger ramt waar ze staan te wachten. In speltermen: je moet je vaarsnelheid minderen tot één en je beurt eindigen naast de steiger. Het oppikken van passagiers haalt de vaart uit de race. Het is zaak je route goed te plannen, om onnodig verbruik van kolen te vermijden. Overigens mag je per eiland maar één passagier oppikken; voor de tweede passagier moet je hele ellende nogmaals ondergaan.

Mississippi Queen kent weinig interactie tussen de spelers. Het is mogelijk om passagiers voor de neus van een ander weg te kapen, maar de desbetreffende kapitein doet dan gewoon een ander eiland aan. De enige manier om een andere speler gevoelig te raken mag je letterlijk nemen; het is namelijk toegestaan om andere boten te rammen. De geramde boot zal hierdoor niet zinken, maar wordt wel naar een aangrenzend spelvak gedrukt. Het rammen is vooral vervelend als iemand op het punt staat een eiland aan te doen. Heb je de perfecte route gevolgd om met snelheid één naast een steiger te eindigen, word je zomaar aan de kant geschoven en moet je twee beurten ploeteren om je positie te hervinden. Vooral in de eerste beurten wordt er naar hartelust geramd, wanneer de boten nog dicht bij elkaar liggen.

Na een half uurtje stomen, dobberen en rammen komt de finish in zicht. De speler die als eerste naast een steiger afmeert is de winnaar. Ook in de finishplaats heeft men geen behoefte aan rondvliegend wrakhout; ook hier dien je met snelheid één de steiger te benaderen. In de spellen die ik tot nu toe heb gespeeld was er altijd sprake van een close finish. Spelers die in het begin de passagiers negeren, in volle vaart opstomen, hun kolenvoorraad verbruiken en mijlenver voor liggen, worden tegen het eind altijd weer ingehaald door degenen die hun race evenwichtiger hebben opgebouwd. De winnaar is meestal de speler met de grootste kolenvoorraad; hij kan in de laatste beurt zonder problemen terugschakelen naar de laagste versnelling om met snelheid één bij de finish te belanden.

Mississippi Queen is een geslaagd gezelschapsspel. De regels zijn toegankelijk, de speelduur is kort (30 - 45 minuten), het materiaal is prachtig en het spel is gewoonweg leuk om te spelen. Het spelsysteem is eenvoudig en heeft weinig diepgang, hetgeen wellicht te verwachten is in een spel over platbodems. Na het eerste of tweede spelletje heb je door wat de bedoeling is; na tien keer spelen wordt je niveau echt niet beter. Laat ik Mississippi Queen gewoon nemen voor wat het is, een luchtig en vooral leuk bordspelletje. Dit spel zal zeker niet wekelijks op mijn spellenmenu verschijnen, maar zo nu en dan als luchtig toetje een spelavond afsluiten. Is Mississippi Queen het spel van het jaar? Ik houd het maar op een Spiel des Jahres Light.

Bijzonderheden:
Spiel des Jahres '97

Spellen > Recensies > Mississippi Queen

Top