Spellen > Recensies > Party Animals

Det - december 2003

Een doosje vol met leuke gekleurde dierenkaarten, dat nodigt uit om te spelen. Er zijn veertien verschillende dieren en die komen allemaal zeven keer op een kaart voor. Daarnaast zijn er kaarten waar drie soorten dieren op staan en nog wat bijzondere kaarten. Maar wat kan je daar nu mee? Mee spelen natuurlijk! Voordat het eigenlijke spel begint, draaien de spelers om de beurt een kaart van de dichte stapel. Het dier dat ze trekken, bepaalt hun persoonlijke dierengeluid. Stel dat je een hond trekt, dan is jouw dierengeluid dus geblaf. Er mogen geen dubbele geluiden zijn, dus wordt een dier voor de tweede keer getrokken of een bijzondere kaart, dan wordt er een nieuwe kaart gedraaid. Als iedereen zijn dierengeluid heeft bepaald, begint het spel. Daarin moet je proberen om zo snel mogelijk van je kaarten af te komen.

Alle kaarten worden goed geschud en verdeeld onder de spelers. Iedereen legt zijn kaarten in een dichte stapel voor zich neer. Vervolgens draaien alle spelers om de beurt de bovenste kaart van hun dichte stapel open en leggen deze open op hun persoonlijke aflegstapel. Zodra op de aflegstapels van twee spelers twee dezelfde dieren liggen, dan moeten deze twee spelers zo snel mogelijk elkaars dierengeluid noemen. Dus niet het geluid van de dieren die bovenop liggen, maar het geluid dat de spelers in het begin bepaald hebben! De speler die dat het snelst doet, mag zijn aflegstapel aan de andere speler geven. De andere speler pakt die aflegstapel en die van zichzelf en legt deze beide stapels onder zijn dichte stapel. Op deze manier kan je kaarten erbij krijgen, wat je dus niet wilt. Je moet dus goed onthouden wat het geluid van iedere speler is. Daarnaast moet je snel kunnen reageren. Alleen dan kan je van je kaarten afkomen en uiteindelijk winnen.

Naast de dierenkaarten met maar één dier, zijn er ook zogenaamde trio's. Daar staan drie verschillende dieren op. Deze drie dieren tellen allemaal mee als er een ander dier wordt gedraaid dat op de kaart staat. Heb je bijvoorbeeld de kaart met een hond, een kat en een kikker voor je liggen en een andere speler draait een hond om, dan kan je snel zijn dierengeluid roepen.

Tot slot zijn er ook nog drie verschillende bijzondere kaarten. De kaart Maskers verandert het oorspronkelijke dierengeluid van een speler. Als een speler eerst het mauwen van een kat had en hij draait een kaart Maskers om, dan kijkt hij wat de bovenste gewone dierenkaart van zijn aflegstapel is. Dat wordt dan zijn nieuwe dierengeluid. Een lastigheidje dus, want net als je de geluiden van de andere spelers in je hoofd hebt zitten, kunnen ze weer veranderen. Verder is er de kaart Handen Schudden. Zodra deze kaart door iemand wordt opengedraaid, moeten alle spelers direct de hand schudden van één andere speler. Bij een oneven aantal spelers krijgt de overgebleven speler de aflegstapels van alle andere spelers. Bij een even aantal spelers delen de laatst reagerende spelers de stapels van de spelers die sneller waren. Als laatste bijzondere kaart is er de kaart met taartjes, oftewel de Petit Fours. Helaas staat deze kaart in de spelregels verkeerd afgebeeld, namelijk weer als een kaart Handen Schudden. Maar als deze kaart wordt opengedraaid, moeten de spelers meteen hun hand plat op het midden van de tafel leggen. De handen worden op elkaar gelegd en de bovenste hand (van de traagste speler) krijgt alle aflegstapels van de andere spelers en legt deze onder zijn dichte stapel.

Het lijkt bijna onmogelijk door alle kaarten die je er telkens bij kunt krijgen, maar er komt een moment dat een speler geen dichte kaarten meer heeft. Dan is de ronde afgelopen en tellen de spelers hun strafpunten. Alle gewone dierenkaarten die de spelers nog dicht voor zich hebben liggen, tellen als 5 strafpunten. Alle andere (bijzondere) kaarten zijn 10 strafpunten. Na drie ronden staat de winnaar vast. Degene met de minste strafpunten wint het spel.

Ten slotte

Party Animals is een spel dat je moet liggen. Als je van dit soort spelletjes houdt, is het een leuk en mooi uitgevoerd reactiespelletje. Maar lang niet iedereen houdt van dit type spel. Persoonlijk denk ik dat het voor kinderen een leuk spel is, maar de leeftijdgrens begint pas vanaf 10 jaar. Het kan echter best met jongere kinderen worden gespeeld. Er zit een extra regel in voor de kleintjes: zij maken het geluid van het dier dat voor ze ligt en bepalen niet van tevoren een persoonlijk dierengeluid. Eventueel kan je de bijzondere kaarten (Masker, Handen Schudden en Petit Fours) voor ze verwijderen. Die zijn extra verwarrend. De regels zijn duidelijk opgezet en lezen snel door. Het enige minpuntje is het verkeerde plaatje bij de kaart Petit Fours, maar dat kan een keer gebeuren. Voor de wat ouderen onder ons adviseer ik eerst een flinke borrel. Als je eenmaal wat losser bent, dan is het wel een lollig spelletje voor een keertje. Maar dat is het dan ook wel.

Spellen > Recensies > Party Animals

Top