Spellen > Recensies > Pokémon

Erwin Broens - april 2000


Pokémon.... als je op dit moment niet weet waarover ik het heb, zat je de laatste maanden vermoedelijk op een onbewoond eiland. De tekenfilm, computerspellen, speelgoed en het verzamelkaartspel zijn voorbeelden van de meest waanzinnige rage van de afgelopen jaren. In winkelcentra, spellenwinkels en op scholen zie je dagelijks tientallen kinderen met stapels Pokémonkaartjes. Meestal hebben ze geen flauw idee hoe je het spel moet spelen, maar blijkbaar hebben ze de grootste lol met allerlei zelf verzonnen spelletjes ("handjeklap" of "muurtje gooien"). In deze recensie beperk ik me tot de spelregels van het verzamelkaartspel van Wizards of the Coast (voor de creativiteit van een tienjarige dreumes ben ik inmiddels te oud :-).

Kopen, kopen, kopen

Starter (Engelstalig)Het Pokémon kaartspel van WotC is een verzamelkaartspel. De uitgever mag het zelf een ruilkaartspel noemen, maar het zal ze voornamelijk om de verzameldrift gaan (lees: kopen, kopen en nog eens kopen). Zoals gebruikelijk in het genre wordt het spel aangeboden in starterdecks en zogenaamde boosterpacks. De starterdecks hebben dezelfde samenstelling, de boosters bevatten een willekeurige mix van 11 kaartjes. Helemaal willekeurig is het niet, door de verschillende gradaties van zeldzaamheid. Een booster bevat één zeldzame kaart, 3 halfzeldzame en 7 gewone kaarten. Om de verzameldrift nog even over het kookpunt te jagen, zijn sommige kaarten uitgebracht in een zeer zeldzame holografische uitvoering. Moraal van het verhaal: de kids moeten zich suf kopen om een kans te hebben op een complete verzameling of op zijn minst een redelijke basis voor ruilen (dat noemen ze bij de uitgever: "Gotta catch 'm all").

Het kaartspel in vogelvlucht

Er zijn vier verschillende typen kaarten: de Basis-Pokémon, de monstertjes waarmee je de tegenstander bevecht; ontwikkelingskaarten die je koppelt aan een Basis-Pokémon om deze sterker te maken; energiekaarten, die de Pokémon de energie geven om aan te kunnen vallen en ten slotte de trainerkaarten, die je eenmalig mag gebruiken voor een speciale functie.

Je speelt het spel met een deck van 60 kaarten. Aan het begin leg je 6 dichte kaarten aan de kant; dit zijn de prijzen die je verdient als je een Pokémon van je tegenstander verslaat. Je starthand bestaat uit 7 kaarten. Uit je starthand kies je één Basis-Pokémon waarmee je begint (je actieve Pokémon). Daarnaast mag je maximaal vijf Basis-Pokémon op je reservebank leggen.

Het is de bedoeling om met je actieve Pokémonkaart de Pokémon van je tegenstander aan te vallen. Elke Pokémonkaart beschikt over één of meer aanvallen en soms ook andere speciale krachten. Om zo'n aanval te kunnen gebruiken, moet je het vereiste aantal energiekaarten onder de Pokémonkaart leggen. Voor een aanval zijn vaak meerdere energiekaarten nodig. Aangezien je elke beurt maar één energiekaart mag spelen, duurt het vaak een paar beurten voordat je actieve Pokémonkaart kan aanvallen.

Als je aan de beurt bent mag je één van de aanvalsmogelijkheden van je actieve Pokémon gebruiken om de actieve Pokémon van je tegenstander aan te vallen. Met zo'n aanval geef je de vijandelijke Pokémon een aantal schadepunten. Elke Pokémonkaart heeft een aantal incasseringspunten. Dit is de maximale hoeveelheid schade die het monstertje kan incasseren voordat hij het loodje legt. De schadepunten worden bijgehouden met fiches.

Met sommige speciale aanvallen doe je de vijandelijke Pokémon geen directe schade, maar kun je hem in slaap brengen, verwarren, verlammen of vergiftigen. Een slapende of verlamde Pokémon kan niet aanvallen of terugtrekken, bij een verwarde Pokémon heb je 50% kans dat hij kan aanvallen of terugtrekken, een vergiftigde Pokémon krijgt elke beurt 10 schadepunten.

Naast het vechtwerk kent het spel nog een paar andere regels. Zo is het mogelijk om je actieve Pokémon terug te trekken naar je reservebank en een Pokémon van de bank in het spel te brengen. Verder kun je door het uitspelen van trainerkaarten allerlei speciale trucs uithalen. Bijvoorbeeld: extra kaartjes trekken, schadepunten verwijderen, energiekaarten van een vijandelijke Pokémon verwijderen (dan duurt het misschien een paar beurten voordat die weer kan aanvallen), enzovoorts. Met de zogenaamde ontwikkelingskaarten kun je een Pokémon evolueren tot een grotere en sterkere versie, met krachtiger aanvallen en meer incasseringspunten.

Je kunt het spel op drie manieren winnen: als je al je zes prijzen verzamelt, als je tegenstander geen Pokémon meer kan inzetten of als je tegenstander geen kaarten meer kan trekken.

Pokécash

Is het als spel interessant? Tja, ik weet het niet. Ik heb jarenlang Magic gespeeld en dan is de verleiding groot om een nieuw verzamelkaartspel te vergelijken met de grondlegger van het genre. In vergelijking met Magic mis ik met name het verrassingselement van de zogenaamde "fast effects" (voor de leken: kaarten met listige trucs, die je bijv. ook in de beurt van je tegenstander mag uitspelen). Ook de variatie in soorten speeldecks en tactieken maakt Magic interessanter. Bij Pokémon blijft het grotendeels beperkt tot "monstertje meppen" en de stoelendans rond de reservebank. Voor de ervaren speler is Pokémon waarschijnlijk te licht. Daarnaast leert de praktijk dat het overgrote deel van de doelgroep (8 - 14 jaar?) geen flauw idee heeft hoe je het spel moet spelen. De kids vinden het allemaal te ingewikkeld. Oftewel, we zijn opgezadeld met een intrigerende rage en een spel dat eigenlijk niemand wil of kan spelen.

Als spel voor kleine kinderen is het te complex en schiet daarmee zijn doel voorbij. Als verzamelobject voor kleine kinderen is het eigenlijk dubieus. Hoe haal je het in je hoofd om kinderen van acht jaar te frustreren met zeldzame en daardoor moeilijk verkrijgbare holografische kaarten? Ik vind het een onaangename gedachte dat jonge kinderen rondlopen met mapjes vol prijzige kaarten, met het risico dat ze oudere soortgenoten zonder scrupules tegen het lijf lopen. Je stuurt die kids toch ook niet op pad met een portemonnee vol honderdjes? Volg de berichten in de kranten en op TV en constateer dat kleine kinderen worden bestolen, opgelicht en zelfs een pak slaag oplopen, alles met dank aan de door de uitgevers opgeklopte hebzucht. Naar mijn mening is een verzamelspel met dergelijke gradaties in zeldzaamheid niet gepast voor deze leeftijdsgroep. Ze hadden die boosters gewoon moeten vullen met willekeurige kaarten, maar dan met een gelijke zeldzaamheid.

Triest word je ook van de verkoopprijs van het kaartspel. Een booster met slechts 11 kaartjes kost nota bene acht gulden (om nog maar te zwijgen over de waanzinnige prijzen die je voor recente Amerikaanse en Japanse sets moet betalen). Triest glijdt af tot kwalijk als je de geoliede marketingmachine van Nintendo, WotC, Fox en Hasbro aanschouwt. De kids worden non-stop geïndoctrineerd en gehersenspoeld met de slogan "Gotta catch 'm all". Terwijl ze naar de TV kijken worden ze gebombardeerd met opsommingen van Pokémon. Ze moeten alle monstertjes onthouden en vooral het motto niet vergeten: "Gotta catch 'm all". Om ze naar de bioscoopfilm te lokken, worden daar speciale promotiekaartjes uitgedeeld. Alsof dit nog niet genoeg is, worden winkelcentra bezocht om nog wat extra verzamelwoede in de kinderen te hameren. Vermoedelijk is deze melkkoe nog lang niet uitgeput.

Ten slotte nog even lachen

De Volkskrant bevat een dagelijkse strip over een zwartgallige psychiater Sigmund. Op 27 april toonde de strip het volgende tafereeltje:
Klein kind: "Meneer, wilt u mijn Pokémon kaartjes zien?"
Sigmund: "Pokémon" ...... scheur, scheur, scheur ..... "Die stomme kaartjes worden door gewetenloze schurken gemaakt om over jouw ruggetje miljarden te verdienen. Daar doe je toch niet aan mee, kleine eikel!" ..... "Opvoeden is toch mijn passie."

Titel: Pokémon
Auteurs: Ishihara, Ooyama en Akabane
Uitgever: Wizards of the Coast
Aantal spelers: 2
Speelduur: ong. 15 - 30 minuten
Prijs: 11,-- (starter) en 4,-- (booster)

afbeeldingen © Wizards of the Coast
Pokémon is een trademark van Nintendo



Spellen > Recensies >
Pokémon


Top