Spellen > Recensies > Razzia!

Razzia!

Det - oktober 2004


Het lezen van de regels van Razzia!, een kaartspel van Amigo, was een feest der herkenning. Het ziet er allemaal vrolijk en kleurrijk uit, maar het spel is een kopie van een al eerder uitgebracht spel van Alea: Ra. Daar zat alleen een speelbord bij met kartonnen kaartjes, Razzia! is een kaartspel. Qua spel en puntentelling is verder bijna alles hetzelfde, alleen is het thema veranderd. Het gaat niet meer om Goden, monumenten, piramides en beschavingen in Egypte. Nu gaat het om buitkaarten, dieven, auto's met chauffeurs en politieagenten die razzia's uitvoeren. Voor het spelverloop zou ik dus kunnen verwijzen naar Ra. Natuurlijk kent niet iedereen Ra, dus zal ik toch wat meer over dit kaartspel vertellen.

Razzia! bestaat uit 99 buitkaarten, 21 politiekaarten, 6 infokaarten en cheques. De cheques worden volgens een vast systeem onder de spelers verdeeld. Zij moeten deze cheques open voor zich op tafel leggen. De cheque van 1.000 komt open in het midden van de tafel te liggen. Alle buit- en politiekaarten worden goed geschud en als twee dichte stapels neergelegd. Deze kaarten worden gedurende het spel geveild. De spelers betalen deze kaarten met hun cheques. Op deze manier verzamelen de spelers kaartenseries. Deze leveren punten op bij de waardering aan het einde van een ronde. Sommige kaarten blijven liggen na een waardering, anderen gaan slechts één ronde mee. Er zijn drie ronden en dus ook drie tellingen. Na de derde ronde komt er nog een extra telling voor bepaalde kaarten en voor de cheques. Degene die na deze drie ronden de meeste punten heeft, wint het spel.

Als een speler aan de beurt is, heeft hij keuze uit drie mogelijkheden:
1. Hij draait de bovenste kaart van één van beide kaartenstapels open en legt deze kaart in de daarvoor bestemde rij. Als het een buitkaart is, gaat de volgende speler verder. Is het een politiekaart, dan wordt er eerst een normale veiling afgewerkt.
2. Als hij een dief in zijn bezit heeft, mag hij die inzetten om een willekeurige uitgestalde buitkaart te pakken. De dief verdwijnt dan uit het spel.
3. Hij roept een verplichte veiling uit.

Door het opendraaien van kaarten, ontstaat er een rij met buitkaarten. Deze rij wordt vaak interessanter naarmate hij langer wordt. Er mogen maximaal zeven kaarten in deze rij liggen. Vanaf dat moment moet hij worden geveild. Er zijn twee soorten veilingen: de normale en de verplichte. De normale veilingen worden gedaan als er een politiekaart wordt getrokken en als er zeven buitkaarten op tafel liggen. De verplichte veiling kan alleen worden gekozen door een speler tijdens zijn beurt.

De linkerbuurman van degene die de normale veiling heeft veroorzaakt, doet als eerste een bod, of past. Je biedt met de cheques die je hebt. Je mag slechts één cheque inzetten per veiling. Degene die uiteindelijk de hoogste cheque heeft geboden, krijgt alle buitkaarten die werden geveild. Hij ruilt zijn geboden cheque om met de cheque die op dat moment in het midden van de tafel ligt. De ontvangen cheque legt hij dicht voor zich neer. Deze mag hij pas in een volgende ronde weer gebruiken. De gekochte buitkaarten legt een speler goed zichtbaar open voor zich neer. Mochten alle spelers passen, dan blijven de buitkaarten in hun rij op tafel liggen en gaat het spel gewoon verder. Lagen er al zeven kaarten, dan verdwijnen ze uit het spel.

De verplichte veiling verloopt in principe precies hetzelfde. Alleen mag de speler die de veiling heeft uitgeroepen, niet passen als iedereen voor hem heeft gepast. Hij moet dan een bod doen op de uitstalling van buitkaarten op tafel. Het uitroepen van deze verplichte veiling is een tactisch spelelement. Als je niet wilt dat een rij nog langer (en vaak dus interessanter) wordt, terwijl je niet meer zo'n hoge cheque hebt, dan kan je een verplichte veiling uitroepen. Het risico zit hem er echter in, dat je dat te snel doet en dat niemand zo'n oninteressante rij wil hebben. Je zit er dan zelf aan vast.

Als een speler zijn laatste cheque heeft gebruikt, dan ligt hij er voor de rest van de ronde uit. De andere spelers spelen net zolang verder, totdat ze geen van allen nog een cheque hebben, of totdat de zevende politiekaart op tafel komt te liggen. In beide gevallen komt er geen veiling meer. Nu wordt er gewaardeerd.

Op de informatiekaart staan alle soorten buitkaarten afgebeeld. Handig te herkennen aan de gekleurde rand erom heen.

Elke kleur heeft zijn eigen waardering:
1. Blauw: de dief. Iedere dief die een speler nog over heeft, levert hem 2 punten op.
2. Paars: de lijfwachten. Degene die de minste lijfwachten heeft, krijgt 2 strafpunten; degene die de meeste lijfwachten heeft, krijgt 5 pluspunten. De rest krijgt niets.
3. Groen: auto's en chauffeurs. Elke auto en chauffeur levert een speler 1 punt op. Hij moet echter wel minstens één chauffeur hebben, anders leveren zijn auto's niets op.
4. Rood: sieraden. Geen enkele rode kaart betekent 5 strafpunten. Heb je drie, vier of vijf verschillende soorten sieraden, dan levert dat 5, 10 of zelfs 15 punten op.
5. Geel: gouden munten. Elke gele kaart is 3 punten waard.

Na de waardering moeten de spelers de kaarten met een zwart kruis rechtsonder weer inleveren. Deze kaarten gaan uit het spel. De kaarten zonder zwart kruis mogen de spelers laten liggen voor de volgende ronden.

De bruine kaarten (de zakelijke objecten) worden alleen na de derde ronde geteld. Dit geldt ook voor de cheques. De bruine kaarten kunnen dus drie ronden lang worden gespaard. Hiermee kan je aan het einde een leuke klapper maken. Want hoe meer verschillende soorten zakelijke objecten je hebt, hoe meer het oplevert. Per soort 1 punt en heb je ze alle zeven, dan is dat 10 punten waard. Daarnaast levert het nog eens 5 of 10 punten op als je per soort 3 of 4 dezelfde hebt. Aan het einde tellen de spelers ook nog de waardes van hun cheques. Degene met de hoogste som krijgt 5 punten en degene met de laagste som krijgt 5 strafpunten. Wie nu na drie ronden de meeste punten heeft, wint het spel.

Ten slotte

Razzia! is inderdaad een hernieuwde uitgave van het al eerdergenoemde spel Ra. In beide gevallen is Reiner Knizia de auteur, dus van plagiaat is geen sprake. Ra wordt bij Alea niet meer gemaakt, dus is er nu ruimte voor het kaartspel Razzia! bij Amigo. Ra vond ik al een heel goed spel, dus over Razzia! is mijn oordeel hetzelfde. Het spel zit erg leuk in elkaar, biedt voldoende spanning, speelt vlot en is erg interactief. De keuze om wel of niet een veiling uit te roepen, is van groot belang. Soms wacht je net te lang en is een ander je voor, anderzijds kan je ook te snel willen veilen en betaal je veel voor weinig. Ten opzichte van Ra zijn er toch nog twee verschillen. Ten eerste gaan bij Ra sowieso alle kaarten van een veiling van het bord, ook al heeft iedereen gepast. Maar het grootste verschil is dat er bij Ra nog negatieve kaartjes tussen zitten. Hierdoor moet je al eerder verzamelde kaarten weer inleveren. Dat maakt het nog spannender bij de veilingen. Het grote voordeel van Razzia! is natuurlijk de prijs. Het is een kaartspelletje en dat kost per definitie minder dan een bordspel. Mocht je Ra nog niet hebben, dan is Razzia! een aanrader!

Titel: Razzia!
Auteur: Reiner Knizia
Uitgever: Amigo
Aantal spelers: 2 - 5
Speelduur: ong. 45 minuten
Prijs: ong. € 8,- 



Spellen > Recensies >
Razzia!


Top