Spellen > Recensies > San Marco

San Marco

Erwin Broens - maart 2001


Alan en Aaron hebben allebei zin in een koekje. Maar helaas, er zit er nog maar één in de trommel. Alan breekt het in twee stukken, maar ze zijn niet gelijk. Aaron mag vervolgens als eerste een stuk kiezen. Een handige truc, die niet alleen geschikt is voor het verdelen van koekjes. Je zou er ook een spelsysteem van kunnen maken. Het spelsysteem met de koekjes was vrij snel bedacht. Omdat men tijdens de ontwikkeling ook bruggen aan het systeem had toegevoegd, eindigde de zoektocht naar het thema vrij snel in Venetië. Om deze reden bevat de doos een spelbord met zes wijken en veel water, een pak kaartjes met gondels, maskers en meer, 12 plastic bruggen, een heleboel houten blokjes, een speelfiguur voor de Doge en een dobbelsteen. 

Het spel

San Marco is een enigszins strategisch, maar vooral tactisch bordspel over territoriale controle met behulp van houten blokjes. Je probeert winstpunten te verdienen door het plaatsen van blokjes in de zes wijken in Venetië. Die blokjes plaats je met behulp van actiekaarten. Zo'n kaart toont de wijk waar je één blokje mag plaatsen. Er is verder een actiekaart waarmee je met een dobbelsteen 1-6 blokjes uit een wijk jaagt (bij voorkeur die van je medespelers). Met een andere kaart kun je de machtsverhouding beïnvloeden door een blokje van een medespeler om te ruilen voor een eigen blokje. Met een brugkaart bouw je een brug tussen twee verschillende wijken. Een brug geeft je de mogelijkheid om je speelstukken ook in die naburige wijk in te zetten. Verder spelen bruggen een rol bij het verplaatsen van de Doge. Met de Dogekaart activeer je een puntentelling in een van de wijken. Daartoe beweeg je de Doge naar de wijk waar je wilt scoren. Elke wijk toont twee cijfers. Het hoogste cijfer zijn de punten voor de speler met de meeste blokjes, het lagere cijfer zijn de punten voor de tweede plek (bij gelijke standen krijgt men de punten van de lagere categorie). De Doge beweegt in principe alleen over bruggen. Als je hiervoor een brug van een medespeler moet gebruiken, kost dat je één winstpunt en krijgt de eigenaar er een punt bij.

Behalve actiekaarten kent het spel ook zogenaamde limietkaarten. Daarmee belanden we bij de kern van het spel. Elke ronde moet de startspeler zes actiekaarten en vier limietkaarten trekken (dit voorbeeld is gebaseerd op een spel met drie spelers. Bij vier spelers werk je met twee koppels en heb je twee verdelers). Deze kaarten moet hij over drie stapels verdelen. Vervolgens mogen de andere spelers elk een van de openliggende stapels kiezen. De overblijvende stapel is voor de startspeler. De stapels bevatten i.h.a. een mix van actie- en limietkaarten. De actiekaarten speel je in de door jou gewenste volgorde uit. De limietkaarten hebben de waarde 1, 2 of 3. Als de door jou gekozen stapel limietkaarten bevat, leg je deze open voor je neer. Zodra je 10 of meer limietpunten hebt verzameld, doe je in de rest van deze spelfase niet meer mee. Je medespelers mogen dan nog wel één extra beurt spelen, waarna de spelfase ook voor hen eindigt. Aan het einde van een fase krijgt iedere speler, die minder dan 10 limietpunten heeft verzameld, extra winstpunten. Degene met de minste limietpunten mag ook nog proberen met de dobbelsteen 1-6 blokjes van (bij voorkeur) medespelers uit een wijk te jagen. Dit kan de machtsverhoudingen stevig beïnvloeden.

Het spel duurt drie fasen. Na de derde fase volgt nog een eindtelling, waarbij in elke wijk punten worden toegekend aan de twee spelers met de meeste blokjes.

Ten slotte

Op het eerste gezicht lijkt San Marco misschien een neefje van El Grande: controleer gebieden met houten blokjes, winstpunten voor de eerste en tweede plek, een scorespoor langs de rand van het bord enzovoort. Maar het "ik verdeel, jij beslist"-systeem waarmee de kaarten worden verdeeld, maakt dit een origineel en bijzonder spel. Als jij verdeler bent, moet je stevig broeden op een juiste verdeling van de kaarten. Daarbij moet je niet alleen de situatie op het bord kunnen "lezen", rekening houden met de accumulatie van limietpunten, maar ook kunnen inschatten welke gedachten tussen de oortjes van de beslissers dansen. Zo kun je bijvoorbeeld een aantrekkelijk bod met een Dogekaart voor een eerste beslisser klaarleggen, in de wetenschap dat hij eerst over jouw bruggen moet bewegen om zelf te kunnen scoren. Maar al te vaak denk je dat je een goede keuze hebt gemaakt, maar doet de grijnzende blik van je medespelers je meteen twijfelen aan je inschattingsvermogen. De bruggen zijn ook een leuk nieuw spelelement. Daarmee vergroot je de mogelijkheden tot plaatsen van blokjes en - ook belangrijk - kun je de Dogekaarten beter inzetten. Het spel bevat voldoende mogelijkheden om elkaar dwars te zitten, o.a. door de actiekaartjes waarmee je stukken mag ruilen of verbannen. Het strategische element wordt bepaald door de eindtelling. Ondanks al het tactische vuurwerk blijft het van belang om aan het einde van de rit in zoveel mogelijk wijken te scoren.

San Marco is bedoeld voor drie of vier spelers en biedt met beide aantallen een boeiend spel. Ik speel het liefst met vier spelers, omdat de onzekerheid over de kaarten van het andere koppel dan extra spanning biedt. Het spelmateriaal is aantrekkelijk, de (o.a. Nederlandstalige) regels zijn redelijk duidelijk en met 60 - 90 minuten blijft de speelduur binnen de perken. Een uitstekend spel, met een paar bekende elementen, maar vooral met een originele en aantrekkelijke kern. Dit is voer voor mijn top 10!

Titel: San Marco
Auteur: Moon & Weissblum
Uitgever: Ravensburger
Aantal spelers: 3 - 4
Speelduur: ong. 90 minuten
Prijs: ong. € 30


Spellen > Recensies >
San Marco


Top