Spellen > Recensies > Toscana

Toscana

Erwin Broens - oktober 2001


Niet iedere liefhebber van spelletjes heeft een groep gelijkgezinden in de directe omgeving. Daarom spelen veel mensen met z'n tween, vaak met zijn of haar partner. Als spelend duo loop je vaak tegen het probleem aan dat veel "grote" en populaire bordspellen niet of minder geschikt zijn voor slechts twee spelers. De Duitse uitgever Kosmos heeft dit onderkend en is begin jaren '90 gestart met de reeks "spellen voor twee". Veel van deze spellen worden door 999 Games in Nederland uitgebracht. Kosmos is niet de enige met goede 2-persoonspellen. De Oostenrijkse uitgever Piatnik heeft dit jaar een alleraardigst legspel voor twee spelers uitgebracht.

Toscana begint met een leeg spelbord van 17 * 17 velden. Iedere speler krijgt 16 rechthoekige fiches, die elk acht velden op het bord bedekken. De fiches tonen een combinatie van daken en straten. De fiches van de rode speler tonen zes dak- en twee straatvelden. De fiches van de witte speler zes straat- en twee dakvelden.

Het is de bedoeling om jouw fiches zo neer te leggen, dat je aan het einde van het spel zo mogelijk een grote groep aaneengesloten fiches bezit. Als jij met de straten speelt, probeer je de witte straatvelden op de fiches zo aan te leggen, dat er een grote aaneengesloten straat ontstaat. Aan het einde van het spel tel je uit hoeveel fiches je grootste groep bestaat. Dit zijn dan je winstpunten.

Aan het begin van het spel schudden de spelers hun eigen fiches en leggen ze op een stapel voor zich op tafel. De startspeler legt zijn bovenste fiche op het midden van het bord, dan is de andere speler aan de beurt. Zo plaatsen de spelers om de beurt het bovenste fiche van hun eigen stapel. Je moet een nieuw fiche altijd horizontaal of verticaal naast een ander fiche leggen, op zo'n manier dat beide fiches met minstens n veld van jouw eigen kleur worden verbonden. Fiches mogen niet op elkaar worden gelegd of over de rand van het bord steken. Uiteraard leg je een fiche bij voorkeur zo neer dat je daarmee je grootste groep kunt uitbouwen. Maar soms kan het handig zijn om het fiche te gebruiken om je medespeler te hinderen. Het is overigens niet vereist om alle velden op het bord te bedekken. Het is soms verstandig om gaten open te laten, vooral als dit de mogelijkheden van je medespeler beperkt.

Iedere speler beschikt verder over een vetosteen. Daarmee kun je de tegenstander eenmalig dwingen om het bovenste fiche van zijn stapel onderop te leggen. In de tot op heden gespeelde potjes heb ik de toegevoegde waarde van deze steen nog niet kunnen ontdekken. Ik vermoed dat de steen beter tot zijn recht komt als je hem mag gebruiken om een eigen fiche naar de onderkant van je stapel te verbannen.

Het spel eindigt zodra beide spelers geen fiches meer kunnen plaatsen. Degene met de grootste aaneengesloten groep fiches is de winnaar.

Ten slotte

Als je dit verhaaltje leest, krijg je misschien de indruk dat Toscana een gortdroog en abstract legspel is. Abstract is het zeker, maar het is ook vreselijk leuk. Toscana geeft het gevoel van een kat en muis spelletje, waarbij de rollen regelmatig wisselen. Je bent bezig om je eigen positie te ontwikkelen, probeert de ander in te sluiten en moet vooral ook oppassen dat je zelf niet wordt ingesloten. Probeer hier maar eens een goede balans in te vinden. Dit is vermakelijk denkwerk met een aangenaam korte speelduur. Het spel is ook mooi uitgevoerd. Naarmate het bord wordt gevuld, ontwikkelt zich een mooie stad met kronkelende steegjes en hoge rode daken. Een aanrader!

Titel: Toscana
Auteur: Niek Neuwahl
Uitgever: Piatnik
Aantal spelers: 2
Speelduur: ong. 15 minuten
Prijs: ong. 10


Spellen > Recensies >
Toscana


Top