Spellen > Recensies > Vinci

Vinci

Erwin Broens - jan 2000


Voorafgaand aan de Spieltage van 1999 kon je op websites en in nieuwsgroepen het nodige lezen over een nieuw spel van de Franse uitgever Descartes. Velen keken vol verwachting uit naar Vinci,  een strategisch veroveringsspel over de opkomst en ondergang van beschavingen. Eindelijk zou over dit thema een spel verschijnen, dat toegankelijk zou zijn en een redelijke speelduur zou hebben. Ik heb het spel inmiddels gespeeld, het ligt ondertussen ook in de Nederlandse speciaalzaken, dus is het de hoogste tijd voor een bespreking.

In de vuilnisbak......?

Voordat je de eerste speelminuut achter de kiezen hebt, confronteert dit spel je met een onafzienbare reeks missers, blunders en andere uitglijders. De spelregels zijn in één woord dramatisch: onoverzichtelijk, soms niet compleet en af en toe ronduit tegenstrijdig. Dit is te gek voor woorden! Je moet die regels echt een paar keer lezen om enigszins te kunnen snappen wat de bedoeling is. Naast de regels bevat het spel ook twee overzichtskaartjes, met een korte samenvatting en een beschrijving van de beschavingsfiches. Deze overzichtskaartjes delen het niveau van de spelregels: ook hier vliegen de fouten en onduidelijkheden je om de oren. Om het verhaal compleet te maken zijn ook sommige beschavingsfiches voorzien van (druk)fouten.

Naast de bovengenoemde cocktail van fouten bevat het spel een onaantrekkelijk spelbord met vijf terreinsoorten (bergen, woud, weiland, akkers en normaal), veel gekleurde houten schijfjes (de legers van de spelers), een aantal neutrale eenheden (helaas had ik er maar 25 i.p.v. de benodigde 33) en een aantal fiches voor opgeheven beschavingen.


deel van het spelbord, met eenheden

Eigenlijk zou je zo'n wanproduct meteen in de vuilnisbak moeten smijten. Dat heb ik gelukkig niet gedaan, want ik had van anderen begrepen dat zich onder de puinhopen een juweel van een spel moest bevinden. 

Toch maar niet.......

De spelers beschikken over fiches in hun eigen kleur. Dit zijn de eenheden waarmee ze de Europese landen veroveren. Aan het begin van het spel lijken de fiches nog simpele houten schijfjes, maar even later behoren ze tot een beschaving en beschikken ze over speciale eigenschappen. 

Die speciale eigenschappen worden bepaald door beschavingsfiches, ieder volk heeft er twee. Aan het begin van het spel worden zes paren van beschavingsfiches op een rij gelegd. De startspeler kiest als eerste een volk en neemt de twee fiches, daarna volgen de overige spelers. Sommige fiches verhogen de gevechtskracht, andere fiches leveren bonuspunten op bij de verovering van bepaalde terreinsoorten. De gecombineerde eigenschappen van beide fiches bepalen of een volk interessant is om mee te spelen. Op de fiches wordt verder aangegeven met hoeveel legers het nieuwe volk van start gaat.


enkele beschavingsfiches

Aan de verkiezing van de volken c.q. fiches is een aardig spelmechanisme verbonden. Alleen het eerste volk is gratis, voor het tweede t/m het zesde volk moet je betalen met winstpunten. Ieder volk dat je overslaat, kost je twee winstpunten. Bovendien moet je op alle overgeslagen volken een houten blokje leggen. Zo'n blokje is twee winstpunten waard, die gaan naar de speler die later het desbetreffende volk kiest. Als jij bijvoorbeeld het vijfde volk kiest, moet je niet alleen 8 winstpunten inleveren, maar loop je het risico dat een andere speler een deel van die punten aan zijn totaal toevoegt. Zodra een volk is gekozen (en eventuele winstpunten zijn betaald of ontvangen) worden alle fiches naar links geschoven en worden op de zesde plek de fiches van een nieuw volk gelegd. 

Na de keuze van het volk ontvang je het bijpassende aantal eenheden en wordt het tijd om Europa binnen te vallen. Je start aan de rand van het bord en verovert aan de lopende band nieuwe gebieden. Aan het begin vecht je tegen neutrale volken, later ga je de strijd aan met de volken van je medespelers. Het gevechtssysteem is elegant in al zijn eenvoud. Om een gebied te veroveren, moet je in principe met twee legers binnenvallen. Dit aantal wordt verhoogd met een modificatie vanwege de terreinsoort (bergen of wouden) en met het aantal verdedigers. Het resultaat van een gevecht staat altijd vast (er komt geen dobbelsteen aan te pas): de verdediger moet één eenheid verwijderen en eventuele andere eenheden terugtrekken naar een ander gebied in zijn rijk. De keuze van de te veroveren gebieden hangt met name af van de civilisatiefiches van je volk. Als jouw volk bijvoorbeeld gespecialiseerd is in landbouw, is het van belang akkers te veroveren, want deze leveren je dan extra winstpunten op. 

In dit spel moet je volk het doen met de eenheden die je aan het begin van je veldtocht hebt gekregen. Op een gegeven moment zal je veldtocht doodbloeden, omdat je over onvoldoende eenheden beschikt om je rijk zinvol uit te breiden. Dan wordt het tijd om je beschaving op te heffen en een nieuw volk te kiezen. De eenheden van de opgeheven beschaving blijven op het bord liggen en worden gemarkeerd met speciale fiches. Je moet de beschavingfiches van het opgeheven volk wel inleveren, tenzij op een fiche is vermeld dat je het mag houden. Zolang de gebieden van je opgeheven volk niet door andere spelers worden veroverd, blijven ze je echter winstpunten opleveren. In de tussentijd kun je met je nieuwe volk een volgende veldtocht starten en op andere plaatsen winstpunten binnenhalen. 

De winstpunten worden per speler bijgehouden op een scorespoor aan de rand van het spelbord. Het spel is afgelopen zodra een speler het afgesproken aantal winstpunten heeft overschreden. 

Beoordeling

Vinci is een groots strategisch spel in een compact jasje. Hier is de charme van spellen als History of the World en Age of Renaissance samengevat in een geslaagd spelsysteem met een indrukwekkend korte speelduur (binnen twee uren is het klusje geklaard). Het systeem met de beschavingsfiches zorgt er voor dat ieder spel anders verloopt. De steeds wisselende combinaties van fiches leveren telkens nieuwe volken op. Sommige combinaties zijn aantrekkelijker dan andere, maar dankzij het spelmechanisme voor het bieden op de volken moet je hier vaak fors voor betalen. Niet alleen moet je zelf winstpunten inleveren, maar de andere - aanvankelijk minder interessante volken - worden zo vanzelf meer en meer waard. De gevechtsregels zijn weliswaar eenvoudig, maar functioneren uitstekend. Een bijkomend voordeel is de afwezigheid van dobbelstenen. Je kunt rustig berekenen of je plannen realiseerbaar zijn, zonder last te hebben van pech.

Het blijft echter doodzonde dat ze zo'n prachtspel hebben verpest door onduidelijke regels, vol fouten en tegenstrijdigheden. Aangezien deze regels reeds in tal van recensies en andere reacties zijn afgekraakt, heeft de uitgever inmiddels passende maatregelen genomen: sinds maart is er een verbeterde versie van het regelboek in omloop en is ook het overige spelmateriaal op onderdelen verbeterd.

Titel: Vinci
Auteur: Philippe Keyaerts
Uitgever: Descartes
Aantal spelers: 3 - 6
(bevat varianten voor 1 of 2 spelers) 
Speelduur: 120 minuten
Prijs: ong. 30


Spellen > Recensies >
Vinci


Top