Spellen > Recensies > Durch die Wüste

Erwin Broens - 1998

Reiner Knizia is een zeer productieve spelauteur die jaarlijks een stortvloed aan nieuwe spelletjes genereert. Ook in 1998 is het weer volop raak. Je kan geen uitgever verzinnen, of men heeft wel een Knizia in het assortiment. Met zo’n enorme uitstoot kun je niet altijd rekenen op aansprekende titels als Eufraat & Tigris. Het merendeel van Knizia’s spellen is dan ook aan de eenvoudige kant. Maar ook zijn op het eerste gezicht eenvoudige spellen beschikken vaak over elegante spelmechanismen en bieden veelal voldoende speelplezier.

De dorre woestijn

In Durch die Wüste bevolken vijf bedoeïenenstammen een vooralsnog lege woestijn. In de loop van het spel vormen ze lange karavanen. Deze karavanen bestaan uit plastic kamelen in vijf zeer softe kleurtjes. De spelers proberen de kostbare waterputten en oasen te bezetten en grote stamgebieden te veroveren. Met deze activiteiten verdien je overwinningspunten. De speler met de meeste punten wint het spel.

Heel veel leuke kleurtjes

Durch die Wüste bevat zeer veel spelstukken:

• het spelbord toont de lege woestijn en is verdeeld in zeskantige vakjes;
• vijf sets van zes gelijk gekleurde kameelruiters, voor elke speler één;
• 170 pastelkleurige kamelen (elk 34 in vijf verschillende kleuren);
• vijf grijze kamelen, voor elke speler één;
• vijf plastic palmbomen, de vruchtbare oasen;
• 45 waterputten (15 keer 1, 2 en 3 punten);
• 40 oase- en andere puntenfiches.

Jetzt kommen die Kamele

Aan het begin van het spel wordt de woestijn gevuld met de 45 waterputten en vijf oasen. Iedere speler kiest een (ruiter)kleur en plaatst zijn zes ruiters op een grijze kameel en op vijf verschillende pastelkleurige kamelen. De grijze kamelen dienen uitsluitend als geheugensteun, opdat iedereen kan zien wie met welke kleur speelt. De ruiters zijn de karavaanleiders. De spelers plaatsen hun vijf leiders een voor een op het spelbord. Deze initiële plaatsing is aan de volgende regels gebonden: je mag een ruiter niet naast een oase of een andere ruiter zetten en ook niet op een waterput. Het neerzetten van de ruiters dient met beleid te geschieden; het is tenslotte de bedoeling om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Die punten kun je onder meer verdienen door het aandoen van oasen of het bezetten van waterputten. Het is dus zaak om de ruiters in de buurt van oasen (ernaast mag niet!) en de dure waterputten (3 punten) te plaatsen. Realiseer je dat in dit spel eenmaal geplaatste stukken niet meer worden bewogen!

Na de initiële plaatsing begint het eigenlijke spel, waarin iedere speler elke beurt twee kamelen mag plaatsen. Iedere speler beschikt over vijf karavanen. Een karavaan is een reeks van een of meer gelijk gekleurde kamelen, inclusief één ruiter. De ruiter geeft aan welke speler de karavaan bezit. De speler die aan de beurt is kiest tot twee keer toe een kameel en plaatst deze op het bord naast zijn eigen karavaan van dezelfde kleur. Het is niet toegestaan om karavanen van andere spelers uit te breiden (je zou wel gek zijn). Het is verder absoluut verboden om twee gelijk gekleurde karavanen van verschillende spelers met elkaar te verbinden (met twee ruiters in één karavaan is de eigenaar niet te bepalen).

Waar doen we het voor?

Het uitbreiden van de karavanen heeft maar één doel: het binnenhalen van zoveel mogelijk winstpunten. Durch die Wüste kent vier manieren om aan punten te komen:

• zet een kameel op een waterput en pak het fiche (1 – 3 punten);
• laat een karavaan aansluiten op een oase (vijf punten per oase);
• zorg ervoor dat je de langste karavaan van een of meer kameelkleuren bezit (10 punten per kleur);
• de laatste bron van punten is het insluiten van zo mogelijk grote stamgebieden, door met één eigen karavaan, zo nodig met behulp van de bordrand of de bergketens, een leeg gebied van een of meer zeskantige vakken te omringen. Voor elk vakje krijg je aan het eind van het spel één punt; bovendien krijg je ook nog eens punten voor ingesloten waterputten en oasen.

Het spel is afgelopen zodra alle kamelen van een kleur zijn geplaatst. De speler met de meeste punten is de winnaar.

Ten slotte

De eerste keer dat ik dit spel speelde werd ik knettergek van de kleurtjes. De spelers hebben hun eigen kleuren, de kamelen hebben weer andere kleuren. In combinatie met het slechte licht van een hotelbar kon ik het niet meer volgen. De tweede keer, bij daglicht, ging het stukken beter. 

Vanaf de plaatsing van de eerste ruiters moet je zowel je eigen score als de andere spelers in de gaten houden. Dit is geen spel dat barst van de interactie, maar zo nu en dan kun je een medespeler blokkeren. De regel dat gelijk gekleurde karavanen van verschillende spelers elkaar niet mogen raken, biedt voldoende tactische mogelijkheden. Het scoren van punten is en blijft het belangrijkste doel. Iedere speler kan zonder veel moeite punten voor oasen en waterplaatsen binnenhalen. Het zijn vooral de bonuspunten voor de langste karavanen en de stamgebieden die de doorslag geven. Het is niet de bedoeling dat een medespeler een groot gebied insluit en zo tientallen punten in de wacht sleept. Het is des te mooier als je dat zelf voor elkaar krijgt. Ondanks een ogenschijnlijk geringere diepgang dan sommige andere "Knizia's" is dit een geslaagd spel: het materiaal ziet er prima uit, de regels zijn toegankelijk en af en toe moet je ook nog stevig nadenken.

In juni 2005 heeft PS Games een Nederlandstalige versie op de markt gebracht. Deze is gebaseerd op een heruitgave van Fantasy Flight Games. Op het eerste gezicht heb ik geen inhoudelijke wijzigingen kunnen ontdekken.

Spellen > Recensies > Durch die Wüste

Top